Julian Arnoldt-Russocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Julian Arnoldt-Russocki
Ilustracja
Julian Arnoldt-Russocki (przed 1934)
podpułkownik kawalerii podpułkownik kawalerii
Data urodzenia 11 lipca 1893
Data śmierci 10 sierpnia 1953
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 5 Pułk Ułanów
10 Pułk Ułanów
16 Pułk Ułanów
Stanowiska dowódca szwadronu
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku kawalerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa (kampania wrześniowa: bitwa pod Bukowcem)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Kawaler Orderu Korony Rumunii Medal Zwycięstwa

Julian Edwin Arnoldt-Russocki (ur. 11 lipca 1893, zm. 10 sierpnia 1953) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był starszym bratem Wiktora (1895–1956), także podpułkownika kawalerii Wojska Polskiego.

Został oficerem Armii Imperium Rosyjskiego. Podczas I wojny światowej służył w 5 pułku ułanów.

Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę został przyjęty do Wojska Polskiego. Od grudnia 1918 był żołnierzem 12 pułku ułanów, a po przekształceniu 10 pułku ułanów. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w stopniu porucznika kawalerii w szeregach 10 p.uł. w na stanowisku dowódcy szwadronu zapasowego. 1 czerwca 1921 roku pełnił nadal służbę w 10 p.uł.[1].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 121. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii), a jego oddziałem macierzystym był nadal 10 p.uł.[2]. Oficerem 10 pułku ułanów w Białymstoku pozostawał do 1930 roku[3][4]. 12 kwietnia 1927 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 roku i 10. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[5]. W 1928 roku dowodził szwadronem zapasowym[6]. Następnie został przesunięty na stanowisko kwatermistrza[7]. Z dniem 5 lipca 1930 roku został przeniesiony do 16 pułku Ułanów Wielkopolskich w Bydgoszczy na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[8][9][10]. 17 stycznia 1933 roku został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1933 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Od 15 lipca 1939 roku dowodził 16 pułkiem Ułanów Wielkopolskich im. gen. Gustawa Orlicz-Dreszera.

Po wybuchu II wojny światowej pełnił funkcję dowódcy jednostki w pierwszych dniach kampanii wrześniowej. Dowodził w bitwie pod Bukowcem. W nocy 4/5 września 1939 dokonał rozwiązania 16 p.uł. Został wzięty do niewoli przez Niemców i był osadzony w oflagu nr 506.

Zmarł 10 sierpnia 1953[11].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Spis oficerów 1921 ↓, s. 253, 541.
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 161.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 619, 679.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 560, 601.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 119.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 299, 341.
  7. Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 23, 73, w tym roku zajmował 7. lokatę na liście starszeństwa oficerów zawodowych kawalerii.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 209.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 143, 643.
  10. Dmochowski i Małek 1934 ↓, s. 77.
  11. Julian Arnoldt-Russocki. nekropole.info. [dostęp 2017-11-12].
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 26 czerwca 1922 roku, s. 469.
  13. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 1, s. 1, 19 marca 1936. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]