Wiktor Arnoldt-Russocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiktor Arnoldt-Russocki
podpułkownik kawalerii podpułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia 24 maja 1895
Pękiny
Data i miejsce śmierci 26 maja 1956
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego,
Wojsko Polskie,
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 5 Pułk Ułanów,
10 Pułk Ułanów Litewskich,
25 Pułk Ułanów Wielkopolskich,
21 Pułk Ułanów Nadwiślańskich,
17 Pułk Ułanów Wielkopolskich
Stanowiska dowódca szwadronu,
zastępca dowódcy pułku,
dowódca pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa: bitwa nad Bzurą, obrona Warszawy)
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja)

Wiktor Feliks Arnoldt-Russocki (ur. 24 maja 1895 w Pękinach, zm. 26 maja 1956 w Londynie) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 24 maja 1895 w Pękinach, w ówczesnym powiecie wołkowyskim. Został oficerem Armii Imperium Rosyjskiego.

Podczas I wojny światowej służył w 5 pułku ułanów. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę został przyjęty do Wojska Polskiego. Od grudnia 1918 był żołnierzem 12 pułku ułanów, a po przekształceniu 10 pułku ułanów. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w stopniu porucznika kawalerii w szeregach 10 p.uł,, a za swoje czynny wojenne otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari[1].

Został awansowany do stopnia porucznika kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[2], a następnie do stopnia rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923[3][4]. Po wojnie pozostawał oficerem 10 p.uł., stacjonującego w Białymstoku[5][6][7]. Odbył kurs dowódców szwadronów organizowany w Grudziądzu, po czym pełnił stanowisko dowódcy szwadronu. Od 1930 był oficerem 25 pułku Ułanów Wielkopolskich w garnizonie Prużana[8], gdzie pełnił funkcję dowódcy szwadronu. Został awansowany do stopnia majora kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931[9]. Następnie był oficerem 21 pułku Ułanów Nadwiślańskich w Równem. W tym stopniu w 1936 został przydzielony do 17 pułku Ułanów Wielkopolskich w Lesznie na stanowisko zastępcy dowódcy jednostki. Został awansowany do stopnia podpułkownika kawalerii 19 marca 1939.

Po wybuchu II wojny światowej w trakcie kampanii wrześniowej był I zastępcą dowódcy płk. Ignacego Kowalczewskiegoa, a w połowie września 1939 objął dowództwo jednostki (uczestniczył w bitwie nad Bzurą), po czym pod koniec miesiąca brał udział w obronie Warszawy ponownie jako zastępca dowódcy 17 pułku ułanów. Po poddaniu stolicy został wzięty do niewoli przez Niemców i był osadzony w oflagu (m.in. Oflag VII A Murnau). Za swoje czyny podczas wojny obronnej otrzymał Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari.

Po oswobodzeniu z niewoli 26 kwietnia 1945 był oficerem Polskich Sił Zbrojnych. Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji. Zmarł 26 maja 1956 w Londynie. Został pochowany na cmentarzu Hanwell w Londynie.

Jego starszym bratem był Julian (ur. 1893), obaj razem służyli od I wojny światowej, później w 10 pułku ułanów[10][11][12].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]