Kanczylowate

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kanczylowate
Tragulidae[1]
Milne-Edwards, 1864[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodziny – kanczyl jawajski (Tragulus javanicus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd Cetartiodactyla
Podrząd przeżuwacze
Infrarząd Tragulina
Rodzina kanczylowate
Typ nomenklatoryczny

Tragulus Brisson, 1762

Rodzaje

zobacz opis w tekście

Kanczylowate[3], kanczyle[4] (Tragulidae) – rodzina ssaków parzystokopytnych z podrzędu przeżuwaczy w obrębie rzędu Cetartiodactyla. Najmniejsze ze ssaków kopytnych żyjących współcześnie. Spokrewnione z piżmowcami. Skamieliny kanczyli znaleziono w Europie w warstwach wczesnomioceńskich, w Afryce występowały we wczesnym i środkowym miocenie. Szczyt rozwoju przypadł na trzeciorzęd[5].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Ciało kanczyli ma kształt klinowaty. Osiągają 45-80 cm długości, 20-40 cm wysokości w kłębie i masę ciała od 1,5 do 10 kg. Nie posiadają rogów. Poza okresem rozrodu żyją pojedynczo. Zasiedlają skaliste lasy podzwrotnikowe Azji (większość gatunków) i Afryki (kanczyl afrykański)[6][7], aktywne głównie nocą. Poruszają się zwinnie i szybko. Odżywiają się roślinami, mają silnie rozwinięte, stale rosnące kły górne, czterokomorowy żołądek (trzecia komora silnie zredukowana). U niektórych gatunków zaobserwowano zachowania terytorialne (walki pomiędzy samcami, znakowanie terenu wydzieliną gruczołów śródżuchwowych). Potrafią pływać i nurkować[5]. Samica rodzi jedno młode.

Wzór zębowy I C P M
34 = 0 1 3 3
3 1 3 3

Uzębienie kanczyli składa się z 34 zębów.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Do kanczylowatych zaliczane są następujące rodzaje[6][3]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tragulidae, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. A. Milne-Edwards. Recherches anatomiques, zoologiques et paléontologiques sun la famille des cheyrotains. „Annales des Sciences Naturelles, Zoologie”. Cinquième série. 2, s. 157, 1864 (fr.). 
  3. a b Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 169–170. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  4. K. Kowalski (red.), A. Krzanowski, H. Kubiak, B. Rzebik-Kowalska & L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 123, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  5. a b Wielka Ilustrowana Encyklopedia Przyrody, Ssaki, Multico 1997
  6. a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 304–306. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.)
  7. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red. red.): Family Tragulidae (ang.). W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-04-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. H. Komosińska & E. Podsiadło: Ssaki kopytne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.
  2. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Tragulidae. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2007-12-04]
  3. B. Huffman: Family Tragulidae (ang.). www.ultimateungulate.com. [dostęp 4 grudnia 2007].