Karl Rahner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karl Rahner
Karl Rahner
Data i miejsce urodzenia 5 marca 1904
Fryburg Bryzgowijski
Data i miejsce śmierci 30 marca 1984
Innsbruck
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja jezuici
Prezbiterat 1932

Karl Rahner (ur. 5 marca 1904 we Fryburgu Bryzgowijskim, zm. 30 marca 1984 w Innsbrucku) – niemiecki teolog i duchowny katolicki.

Życie[edytuj]

Wkrótce po maturze, w ślad za swoim bratem Hugonem, wstąpił do zakonu jezuitów w 1922, odbył studia filozoficzne i teologiczne w Feldkirch, Pullach, Valkenburgu w Holandii, Fryburgu Bryzgowijskim i Innsbrucku. Święcenia kapłańskie przyjął w 1932 w Monachium. Studia teologiczne ukończył w Lavannataal w 1933.

W 1934 powrócił do Fryburga w celu doktoryzowania się pod kierunkiem Martina Honeckera[1], który wywarł na niego istotny wpływ. Dysertacja, traktująca o teorii poznania u Tomasza z Akwinu, była efektem dwóch lat pracy, ale nie została zaakceptowana przez promotora, który uznał, że jej autor nie zasłużył na tytuł doktorski. (Później, w 1939, została ona wydana drukiem pod tytułem Geist in der Welt i spotkała się z dużym uznaniem.) Po pierwszym niepowodzeniu władze zakonne wysłały go do Innsbrucka, gdzie zaczął pracę nad doktoratem zatytułowanym: E latere Christi. Der Ursprung der Kirche als Zweiter Eva aus der Seite Christi des Zweiten Adam, za którą uzyskał ów stopnień naukowy w grudniu 1936. Habilitację przyznano mu już w lipcu następnego roku na podstawie prac opublikowanych w ostatnich pięciu latach. W Innsbrucku prowadził wykłady z na wydziale dogmatyki, a w Salzburgu serię wykładów z filozofii religii. W 1937 rozpoczął wykłady o łasce w Innsbrucku i wówczas naszkicował swoje główne koncepcje teologiczne.

Po zamknięciu wydziału teologicznego przez narodowych socjalistów schronił się w Wiedniu, gdzie w 1939 otrzymał pierwsze stanowisko naukowe. W latach 1944–1945 pracował jako duszpasterz licznych wiejskich parafii w Dolnej Bawarii. W latach 1945–1948 był docentem dogmatyki w wyższej szkole zakonnej w Pullach, a w latach 1948–1949 profesorem zwyczajnym dogmatyki i historii dogmatów w Innsbrucku. Tu rozpoczął się najbardziej twórczy okres jego życia. W 1963 powołany został przez Jana XXIII na teologa II soboru watykańskiego, w którego przygotowaniu odegrał istotną rolę. Był również osobistym ekspertem kardynała Franza Königa. W 1964 objął katedrę chrześcijańskiej wizji świata na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium. Od 1967 aż do emerytury (w 1971) miał stanowisko profesora dogmatyki i historii dogmatów na Westfalskim Uniwersytecie Wilhelma w Münsterze. W 1969 był jednym z trzydziestu teologów mianowanych przez Pawła VI do przetworzenia teologicznego dorobku Soboru. W 1971 został profesorem honorowym Wyższej Szkoły Filozoficznej w Monachium za osiągnięcia w zakresie badań z pogranicza teologii i filozofii. Otrzymał 15 doktoratów honoris causa. W 1981 przeniósł się do Innsbrucku, gdzie zmarł trzy lata później. Pochowany został 4 kwietnia w krypcie kościoła jezuitów.

Brał udział w licznych inicjatywach wydawniczych, z których największą było wydanie Lexikon für Theologie und Kirche w latach 1957–1965.

Myśl[edytuj]

Karl Rahner był jednym z najbardziej wpływowych teologów XX wieku, który znacząco wpłynął na II sobór watykański. Próbował – podobnie jak Yves Congar, Joseph Ratzinger i Henri de Lubac – aktualne ludzkie doświadczenie oraz myśl połączyć z wiarą chrześcijańską. 16 tomów jego Schriften zur Theologie (1954–1984) stanęło u podstaw nowego kierunku Kościoła katolickiego.

Źródłem jego myśli był tomizm, kantyzm, fenomenologia oraz egzystencjalizm. Podczas pierwszych lat w seminarium studiował prace Imannuela Kanta i Josepha Maréchala, na równi z pracami wielkiego średniowiecznego teologa Tomasza z Akwinu. W swoich pracach próbował połączyć to co najlepsze z myślenia przeszłości z myśleniem współczesnym.

Jego myśl spotyka się z krytyką pochodzącą z kręgów pragnących powrotu do przedsoborowej praktyki oraz myśli neoscholastycznej.

Główne dzieła[edytuj]

Opublikował łącznie ponad 4000 prac, w tym:

  • Mały słownik teologiczny (wraz z Herbertem Vorgrimlerem)
  • Schriften zur Theologie, t. I-XVI, Einsiedeln 1958 i nn.
  • Sämtliche Werke, red. K. Lehmann, J.B. Metz, K.H. Neufeld, A. Raffelt, H. Vorgrimler, 1995; zaplanowane na 32 tomy
  • Grundkurs des Glaubens. Einführung in den Begriff des Christentums, Freiburg 1976 (tłum. pol. Podstawowy wykład wiary)
  • Strukturwandel der Kirche als Aufgabe und Chance, Freiburg 1989
  • Lexikon für Theologie und Kirche (redaktor i autor licznych haseł).

Przypisy

  1. F. Kerr: Katoliccy teologowie XX wieku. Wydawnictwo WAM, Kraków 2011, s. 106

Linki zewnętrzne[edytuj]