Karol Maliszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karol Maliszewski
Karol Maliszewski (2012).jpg
Data i miejsce urodzenia 27 lipca 1960
Nowa Ruda
Dziedzina sztuki literatura piękna

Karol Maliszewski (ur. 27 lipca 1960 w Nowej Rudzie) – polski poeta, prozaik, krytyk literacki[1].

Życiorys[edytuj]

Urodził się w Nowej Rudzie na Dolnym Śląsku. Syn Franciszka Maliszewskiego, krawca i Stanisławy Maliszewskiej, z domu Pieróg, również krawcowej. W 1975 r. rozpoczął naukę w liceum ogólnokształcącym w Nowej Rudzie. Po zdaniu matury w 1979 r. studiował przez krótki czas filologię polską na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1980 r. pracował jako pomocnik betoniarza w Warszawie, a potem pracownik sezonowy w gospodarstwie rolnym w Sudetach. W 1981 r. zawarł związek małżeński z Apolonią Piórkowską, bibliotekarką, z którą rozwiódł się w 2008 r. W 1981 r. podjął studia filozoficzne na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie uzyskał magisterium w 1987 r. Od tego roku pracuje w szkolnictwie, początkowo był wychowawcą w świetlicy przy Szkole Podstawowej w Bożkowie, a od 1989 r. uczył języka polskiego w Nowej Rudzie. Najpierw w Szkole Podstawowej nr 7, a następnie w Szkole Podstawowej nr 3, gdzie uczył także historii. Karol Maliszewski odbył podyplomowe studia polonistyczne na Uniwersytecie Opolskim w latach 1993–1995[2]. W 1993 r. został członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, był członkiem Zarządu Głównego, a w Oddziale Wrocławskim stowarzyszenia działał jako przewodniczący komisji wydawniczej. Był jurorem w programie TVP Dolina Kreatywna oraz recenzentem literackim w programie Rewolwer Kulturalny. W 2000 r. został wykładowcą polskiej literatury współczesnej w Kolegium Karkonoskim w Jeleniej Górze. W 2001 r. zaczął prowadzić warsztaty poetyckie w Studium Literacko-Artystycznym przy Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W 2003 r. uzyskał doktorat nauk humanistycznych na Uniwersytecie Wrocławskim na podstawie rozprawy pt. Na tropach nowej świadomości poetyckiej. O poezji pokolenia bruLionu i następców. Promotorem był prof. Jacek Łukasiewicz. Był stypendystą Ministerstwa KiDzN, Wojewody Wałbrzyskiego i Marszałka Województwa Dolnośląskiego. W 2008 r. podjął pracę jako adiunkt w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Wrocławskiego. Karol Maliszewski ma troje dzieci: Magdalenę (ur. 1982), Milenę (ur. 1984) i Kornela (ur. 1988). Dalej mieszka w Nowej Rudzie[3].

Twórczość[edytuj]

Karol Maliszewski jako poeta debiutował w 1978 r. wierszem pt. Piosnka jej, opublikowanym w 12 numerze miesięcznika „Radar”. W piśmie tym do 1987 r. z przerwami zamieszczał wiersze, prozę i recenzje. W 1978 r. debiutował też jako krytyk literacki notą pt. Poezja walcząca. Nie tak o Białoszewskim, zamieszczoną w rubryce Listy do Kameny w 18 numerze tygodnika „Kamena”. Wiersze publikował m.in. w miesięczniku „Odra” w 1984 i 1986 r. W latach 1986–1988 był wielokrotnie laureatem konkursów poetyckich, otrzymał: nagrodę w konkursie Nadchodzące pokolenie 1986 r., wyróżnienie w OKP im. J. Śpiewaka 1987 r., nagrodę w OKP im. J. Przybosia Patra '87, nagrodę Czerwonej Róży w OTP społecznej zaangażowanej. Był współpracownikiem „Trybuny Wałbrzyskiej” w latach 1989–1992, członkiem zespołu redakcyjnego, redaktorem „Gazety Noworudzkiej”, na łamach której zamieszczał też felietony, publikował w „Dzienniku Dolnośląskim” w latach 1992–1993. Karol Maliszewski brał czynny udział w życiu literackim i kulturalnym. W 1990 r. był współtwórcą Noworudzkiego Klubu Literackiego Ogma[2] oraz aktywnie działał w podobnych klubach w Kłodzku i w Wałbrzychu. Współdziałał z Miejską Biblioteką Publiczną w Nowej Rudzie, organizując i prowadząc Noworudzkie Spotkania z Poezją (IV-XI, XIV-XX) oraz Konkurs o Laur Kosmicznego Koperka. Wchodził w skład jury ogólnopolskich konkursów literackich. Rozwijał twórczość literacką i krytycznoliteracką, publikując liczne recenzje, artykuły, wiersze i opowiadania na łamach pism, będąc w niektórych współpracownikiem lub członkiem zespołu redakcyjnego: „Akant”, „Arkusz”, „Borussia”, „Czas Kultury”, „FA-art”, „Fraza”, „Kresy”, „Nowa Okolica Poetów”, „Nowy Nurt”, „Odra”, „Opcje”, „Pomosty”, „Pracownia”, „Pro Libris”, „Red.”, „Res Publica Nowa”, „Studio”, „Studium”, „Sycyna”, „Topos” – m.in. tłumaczenie wierszy z j. czeskiego, Twórczość, Tygodnik Powszechny, Wersja. Za twórczość poetycką i krytycznoliteracką otrzymał nagrody: im. Marka Jodłowskiego (1994 r.), im. Barbary Sadowskiej (1998 r.), im. Ryszarda Milczewskiego-Bruno (1999 r.). Szkice, recenzje, felietony i noty zamieszcza też w internetowych pismach literackich[3]. W maju 2007 r. został nominowany do Nagrody Literackiej Nike za tom szkiców krytycznych Rozproszone głosy (2006 r.)[4][5]. Jest autorem tomików poetyckich, tomów prozy oraz szkiców krytyczno-literackich.

Quote-alpha.png
Od połowy lat 90. XX w. uważany za najaktywniejszego i jednocześnie kontrowersyjnego krytyka młodej poezji. Równie istotne miejsce w twórczości Maliszewskiego zajmuje poezja oraz proza, w której przedstawia naznaczony autobiografizmem, barwny obraz losu jednostki na tle świata małej ojczyzny[1]

Poezja

  1. Dom i mrok (1985),
  2. Wiersz wolny (1987),
  3. Miasteczko - prośba o przestrzeń (1988),
  4. Będę przebywał jeszcze wtedy w Polsce (1991),
  5. Młody poeta pyta o- (1994),
  6. Rocznik sześćdziesiąty grzebie w papierach (1996),
  7. Rok w drodze (2000)[1].
  8. Inwazja i inne wiersze (2004)
  9. Zdania na wypadek. wiersze wybrane (2007)
  10. Potrawy pośmiertne (2010)[4].
  11. Ody odbite (2012).
  12. Jeszcze inna historia. wiersze wybrane (2015)
  13. Przypadki Pantareja. Wiersze dla małych i dużych[6] (2017)

Proza

  1. Dziennik pozorny (1997),
  2. Próby życia (1998),
  3. Faramucha (2001)[1],
  4. Sajgon (2009)[4],
  5. Manekiny (2012),
  6. Przemyśl-Szczecin (2013).

Szkice krytyczne

  1. Nasi klasycyści, nasi barbarzyńcy. Szkice o nowej poezji (1999),
  2. Zwierzę na J. Szkice o wierszach i ludziach (2001)[1].
  3. Nowa poezja polska 1989-1999. Rozważania i uwagi (2005)
  4. Rozproszone głosy (2006)
  5. Po debiucie. Dziennik krytyka (2008)
  6. Pociąg do literatury. Szkicownik literacki z Dolnego Śląska (2010)[4]
  7. Wolność czytania (2015)

Podręczniki

  1. Jak zostać pisarzem (2011) - podręcznik (współautor)

Przekłady

  1. Jiří Červenka Teoria przekładu. Wiersze stare i nowe (2016) - przekład

Przypisy

  1. a b c d e Słownik pisarzy polskich, pod red. Arkadiusza Latuska, Kraków 2005, s. 316.
  2. a b Parnas Bis. Słownik literatury polskiej urodzonej po 1960 roku, oprac. P. Dunin-Wąsowicz, K. Varga, Warszawa, 1995, s. 83.
  3. a b Alicja Szałagan pod. red.: Polscy pisarze i badacze literatury przełomu XX i XXI wieku. Słownik bibliograficzny. Warszawa: 2011, s. 165–171.
  4. a b c d Rozkład Jazdy. Dwadzieścia lat literatury Dolnego Śląska po 1989 roku, pod red. J. Bieruta, W. Browarnego, G. Czekańskiego, Wrocław 2012, s. 734.
  5. Nagroda Nike 2007. nike.org.pl. [dostęp 2015-07-21].
  6. 11 literackich nowości dla dzieci i młodzieży 2017.

Bibliografia[edytuj]

  • Almanach wałbrzyski: Literatura. Fotografia, Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Wałbrzychu, Wałbrzych, 1997, s. 158–159
  • Parnas Bis. Słownik literatury polskiej urodzonej po 1960 roku, oprac. P. Dunin-Wąsowicz, K. Varga, Warszawa, 1995, s. 83
  • Polscy pisarze i badacze literatury przełomu XX i XXI wieku. Słownik bibliograficzny, pod. red. Alicji Szałagan, Warszawa, 2011, s. 165–171
  • Popularna Encyklopedia Ziemi Kłodzkiej, pod red. J. Laski i M. Kowalcze, t. 2 K-M, Kłodzkie Towarzystwo Oświatowe, Kłodzko 2009, ​ISBN 978-83-60478-08-0​, s. 220
  • Rozkład Jazdy. Dwadzieścia lat literatury Dolnego Śląska po 1989 roku, pod red. J. Bieruta, W. Browarnego, G. Czekańskiego, Wrocław 2012, ​ISBN 978-83-932267-4-0​, s. 734
  • Słownik pisarzy polskich, pod red. Arkadiusza Latuska, Kraków 2005, s. 316

Linki zewnętrzne[edytuj]