Kazimierz Grochowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kazimierz Grochowski (ur. 26 stycznia 1873 w Kochawinie koło Żydaczowa we Lwowskiem, zm. 12 marca 1937 w Harbinie) - polski geolog, etnograf, archeolog, badacz wschodniej Syberii, Mandżurii i Mongolii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Do szkoły średniej uczęszczał we Lwowie, Jaśle, a następnie w Krakowie, gdzie zdał maturę. Podjął studia górnicze kolejno na uniwersytecie w Wiedniu, akademiach górniczych w Leoben, Przybram i Freibergu. W tym ostatnim ośrodku w 1901 uzyskał tytuł inżyniera górnictwa.

Po studiach podjął pracę w Rosji w kopalni węgla Donbasu, dochodząc tam do stanowiska dyrektora kopalni. W 1906 wyjechał pracować na rosyjskim Dalekim Wschodzie jako geolog w firmach poszukujących złota. W okresie 1906 - 1911 odbył kilkadziesiąt ekspedycji, początkowo w rejonie dorzecza Ussuri i Amuru, następnie na Sachalinie i w Jakucji. W tym czasie odkrył szereg złóż złota, węgla, miedzi i srebra. Jednocześnie gromadził liczne obserwacje oraz eksponaty etnograficzne i archeologiczne, które następnie przekazał do muzeów w Krakowie, Lwowie i Harbinie.

W 1914 został dyrektorem oddziału mongolskiego dużej rosyjskiej firmy złotonośnej i zamieszkał na terenie Mongolii Wewnętrznej (dziś część Mandżurii). W 1915 zrezygnował z pracy w firmie i nabył od rządu mongolskiego koncesję na wydobycie złóż w rejonie rzeki Chalchyn gol, gdzie wkrótce otworzył kopalnię i zakład przetwórczy soli i sody. W 1917 był uczestnikiem i jednym z kierowników ekspedycji badawczej Sederholma do Urianchaju. Od 1920 mieszkał w Harbinie, gdzie został nauczycielem, a potem dyrektorem polskiego Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza w Harbinie i redaktorem kilku polskich gazet wydawanych w Mandżurii. Prowadził też intensywne badania archeologiczne w Mandżurii, badając ruiny dawnych koreańskich miast-państw Buyeo (Fuyu) i Balhae (Bohai). Relacje z badań publikował w czasopismach naukowych Harbinu i w popularnonaukowych pismach w Polsce.

W 1934-1936 przebywał w Polsce, pracując w górnictwie węglowym w Katowicach. W 1936 przyjął propozycję posady dyrektora kopalni złota na Filipinach, jednak w trakcie podróży na Filipiny zmarł w Mandżurii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Edward Kajdański, 1982. Fort Grochowski. Wydawnictwo Pojezierze. Olsztyn.
  • E. Kajdański, 1986. Dzienniki syberyjskich podróży Kazimierza Grochowskiego 1910 - 1914. Wydawnictwo Lubelskie. ISBN 83-222-0426-4
  • Robert Niedźwiedzki, 2008. Kazimierz Grochowski (1873–1937) - zapomniany badacz złota Syberii. Przegląd Geologiczny, 6: 460-464; [1].