Kercelak w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Kercelak)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Targowisko na placu Kercelego w okresie międzywojennym
Niemiecka obława, 12 maja 1942

Kercelak, plac Kercelego, „Kiercelak” – funkcjonujące w latach 1867–1944 targowisko w warszawskiej dzielnicy Wola.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa placu i znajdującego się na nim targowiska pochodzą od nazwiska Józefa Kercelego, właściciela kilku nieruchomości w tym rejonie, który ofiarował ten teren miastu z przeznaczeniem na targ paszą[1].

Targowisko powstało w 1867 i miało powierzchnię 1,5 ha[2]. Rozpoczynało się w rejonie ulic Chłodnej i Towarowej, rozwijając wzdłuż ulicy Okopowej i dochodząc do ulic Ogrodowej i Leszno. Po przeniesieniu na plac targowiska z placu Grzybowskiego stał się on popularnym miejscem handlu artykułami codziennego użytku, żywnością, tandetą i starzyzną[3]. Drewniane stragany były ustawione w ciasnych rzędach. W 1926 ukończono budowę niewielkiej hali targowej w kształcie litery „L”[4].

W czasie II wojny światowej Kercelak, będący miejscem handlu żywnością i nielegalnymi towarami (m.in. fałszywymi kenkartami i bronią), był miejscem obław organizowanych przez okupacyjne władze niemieckie[2][1]. 2 września 1942 podczas jednego z radzieckich nalotów na Warszawę spłonęło ok. 1000 straganów i kramów[5].

Kercelak funkcjonował do powstania warszawskiego[1].

Z targowiskiem związanych było kilka postaci, które przeszły do warszawskiej legendy („Tata Tasiemka” czy niektórzy bohaterowie felietonów Stefana Wiecheckiego „Wiecha”)[6].

Plac po 1945[edytuj | edytuj kod]

Po wojnie przez teren targowiska przeprowadzono Trasę W-Z[1]. Zostało ono ostatecznie zlikwidowane w 1947[6]. Topografię dawnego placu zatarła powojenna budowa drugich jezdni ulic Okopowej i Towarowej[3].

W 2012 roku Zarząd Dróg Miejskich umieścił na skrzyżowaniu ulic Okopowej i alei „Solidarności” tablice z nazwą rondo Kercelak. Nazwa nie odnosi się jednak do rozwiązania drogowego w formie ronda, ale do historycznej nazwy miejsca, samo rondo o średnicy 80 metrów planowane za prezydentury Pawła Piskorskiego nie zostało bowiem nigdy zrealizowane[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. a b c d Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 300. ISBN 83-01-08836-2.
  2. a b Karol Mórawski (red.): Leksykon wolski. Warszawa: Wydawnictwo PTTK "Kraj", 1997, s. 164. ISBN 83-7005-389-0.
  3. a b Jacek Sawicki: Kształty warszawskich ulic a kartografia [w:] Wnętrze warszawskiej ulicy. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkani, 2002, s. 214. ISBN 83-88372-19-X.
  4. Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 15. Objazdowa–Ożarowska. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 2011, s. 144. ISBN 978-83-88372-42-1.
  5. Władysław Bartoszewski: 1859 dni Warszawy. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2008, s. 374. ISBN 978-83-240-1057.
  6. a b Karol Mórawski (red.): Leksykon wolski. Warszawa: Wydawnictwo PTTK "Kraj", 1997, s. 166. ISBN 83-7005-389-0.
  7. Jarosław Osowski: Wróciła stara warszawska nazwa. Ale ronda wciąż nie ma. gazeta.pl Warszawa, 2012-08-08. [dostęp 2012-08-23].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]