Klaudiusz z Turynu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bohater wiary
Klaudiusz z Turynu

Claudius
Reformator Kościoła
Data i miejsce urodzenia circa 770-780
prawdopodobnie Hiszpania
Data i miejsce śmierci 827
prawdopodobnie Turyn
Czczony przez Kościoły protestanckie
Klaudiusz
Biskup Turynu
Okres sprawowania 817–827
Wyznanie Ryt ambrozjański
Kościół rzymskokatolicki
Sakra biskupia 817
Ludwik I Pobożny, cesarz rzymski i przez pewien czas patron Klaudiusza.

Klaudiusz z Turynu (ur. 770-780[potrzebny przypis], zm. 827 w Turynie) – hiszpański duchowny Kościoła rzymskokatolickiego, biskup Turynu i reformator z IX wieku fl. 810–827.

Pochodził z Hiszpanii, gdzie studiował i był uczniem Feliksa, biskupa diecezji Urgell. Po śmierci Karola Wielkiego przybył do Francji, gdzie ze względu na dogłębną znajomość Pisma Świętego, został kapelanem pałacu cesarskiego.

Klaudiusz był zarówno autorem jak i kopistą[1]. Chociaż większość jego dzieł to proste komentarze biblijne, wyróżnia je bardzo osobiste podejście i skłonność do ujawniania szczegółów w czasach, gdy zwięzłość i anonimowość były powszechne[1].

Jest autorem trzech komentarzy do księgi Rodzaju (814), jednego do Ewangelii Mateusza dedykowanej do opata Charroux Justusa (815), czterech do Księgi Wyjścia (821), a także do Księgi Kapłańskiej (823). Pracował aktywnie nad przeglądem wszystkich listów Pawła, który zadedykował cesarzowi Ludwikowi Pobożnemu.

W czasie sprawowania swego urzędu podjął zdecydowaną walkę z kultem obrazów i relikwii oraz z doktryną głoszącą zbawienie z uczynków. Wierzył w usprawiedliwienie oparte wyłącznie o wiarę w Jezusa. Twierdził, że Kościół nie jest nieomylny, kwestionował sens modlitwy za zmarłych, nie uznawał Tradycji na równi z Pismem Świętym oraz wierzył w symboliczny charakter Eucharystii. Był przeciwny pielgrzymkom do Rzymu oraz podważał papieski autorytet, twierdząc, iż samo zajmowanie tego apostolskiego urzędu nie czyni nikogo następcą Piotra, gdyż ważne są apostolskie uczynki a nie sam urząd. Dungal, teolog sprzyjający papieżowi, nieustannie oskarżał Klaudiusza o propagowanie herezji. Przez niektórych Klaudiusz nazywany jest pierwszym protestanckim reformatorem, zaś wielu badaczy widzi w nim jednego z prekursorów waldensów[2][3][4].

Wydawnictwo Waldensów "Claudiana" swoją nazwę zawdzięcza imieniu biskupa Klaudiusza, którego ich ojciec duchowy Piotr Waldo wskazywał jako wzór cnotliwego i mądrego człowieka.

Przypisy

  1. a b Michael Gorman. The Commentary on Genesis of Claudius of Turin and Biblical Studies under Louis the Pious. „Speculum”. 72 (2), s. 279–329, April 1997. Speculum. DOI: 10.2307/3040972. JSTOR 3040972 (ang.). 
  2. William Jones: The History of the Christian Church. [dostęp 2011-09-19]. (ang.)
  3. James A. Wylie: The History of the Waldenses. [dostęp 2011-09-19]. (ang.)
  4. V. W: James A. Wylie: The History of Protestantism. T. I. [dostęp 2011-09-19]. (ang.)

Bibliografia[edytuj]

  • Giovanni Battista Semeria: Storia della Chiesa Metropolitana di Torino. Torino: 1840. (wł.)
  • James Francis Aldridge: The Cross and its Cult in an Age of Iconoclasm. 1993. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj]