Kościół św. Sykstusa w Rzymie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół św. Sykstusa
Chiesa di San Sisto Vecchio
Kościół tytularny
ilustracja
Państwo  Włochy
Miejscowość Rzym
8 Piazzale Numa Pompilio
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Diecezja rzymska
Wezwanie św. Sykstusa
Wspomnienie liturgiczne 7 sierpnia
Położenie na mapie Rzymu
Mapa lokalizacyjna Rzymu
Kościół św. Sykstusa
Kościół św. Sykstusa
Położenie na mapie Lacjum
Mapa lokalizacyjna Lacjum
Kościół św. Sykstusa
Kościół św. Sykstusa
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
Kościół św. Sykstusa
Kościół św. Sykstusa
Ziemia41°52′49″N 12°29′46″E/41,880278 12,496111

Kościół św. Sykstusa w Rzymie (wł. Chiesa di San Sisto Vecchio) – kościół tytularny w Rzymie.

Historia[edytuj]

Był to jeden z pierwszych tytularnych, parafialnych kościołów w Rzymie, znany jako Titulus Crescentianae, pod wezwaniem papieża Sykstusa II. Tradycja głosi, że został założony przez papieża Anastazego I (399-401). W VI wieku zostały przeniesione tu relikwie papieża Sykstusa II z katakumb św. Kaliksta.

Klasztor w tym miejscu jest wzmiankowany w VIII wieku. Odbudowany został przez Innocentego III (1198-1216). W 1218 lub 1219 został przekazany Dominikowi Guzmanowi, który założył tu klasztor dominikanów. Jest nadal w użyciu przez siostry dominikanki.

Kościół[edytuj]

Romańska dzwonnica pochodzi z XIII wieku.

W 1724-1730 papież Benedykt XIII odrestaurowywał kompleks kościelny. Tylko dzwonnica i absyda pozostały ze średniowiecznego kościoła. Prace były prowadzone przez Filippa Raguzziniego.

We wnętrzu znajduje się XIII-wieczny fresk, przedstawiający sceny z Nowego Testamentu i Apokryfów.

Kardynałowie prezbiterzy[edytuj]

Obecnym kardynałem tytularnym kościoła św. Sykstusa jest były arcybiskup metropolita lwowski, Marian Jaworski.

Bibliografia[edytuj]

  • William Hinnebusch, I Domenicani: breve storia dell'Ordine, Edizioni paoline, Milano 1992. ISBN 88-215-2483-3.
  • Guerrino Pelliccia e Giancarlo Rocca (a cura di), Dizionario degli Istituti di Perfezione (DIP), 10 voll., Edizioni paoline, Milano 1974-2003.

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]