Konstanty Romanow (1858–1915)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konstanty Konstantynowicz Romanow
Константи́н Константи́нович Романов
Ilustracja
wielki książę
Dynastia Romanowowie
Data i miejsce urodzenia 10 sierpnia (22 sierpnia) 1858
Strelna
Data i miejsce śmierci 2 lipca (15 lipca) 1915
Pawłowsk
Ojciec Konstanty Romanow
Matka Aleksandra Sachsen-Altenburg
Żona

Elżbieta Sachsen-Altenburg

Dzieci

Iwan,
Gabriel (Gawriłł),
Tatiana,
Konstanty,
Oleg,
Igor,
Jerzy,
Natalia,
Wiera

Konstanty Konstantynowicz Romanow (ros. Константи́н Константи́нович Романов; ur. 10 sierpnia (22 sierpnia) 1858 w Strelna; zm. 2 lipca (15 lipca) 1915 w Pawłowsku) – wielki książę rosyjski, erudyta, muzyk, poeta i aktor[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Konstanty był drugim synem wielkiego księcia Konstantego Mikołajewicza Romanowa i jego żony wielkiej księżnej Aleksandry Józefównej. Był siostrzeńcem królowej Marii Hanowerskiej i wnukiem cara Mikołaja I. Od młodości przejawiał zainteresowanie literaturą, sztuką i muzyką. Został wysłany do szkoły Marynarki Wojennej Imperium Rosyjskiego.

W latach 1874 i 1876 odbył podróż morską na pokładzie fregaty Swietłana po Oceanie Atlantyckim i Morzu Śródziemnym. W 1876 roku zdał egzamin do Morskiego Korpusu Kadeckiego, uczelni morskiej w Sankt Petersburgu i został awansowany do stopnia chorążego marynarki. Brał udział w wojnie rosyjsko tureckiej (1877–1878). Został odznaczony Orderem Świętego Jerzego 4 klasy 17 października 1877 roku. W maju 1878 roku został awansowany do stopnia porucznika.

Był wielkim mecenasem sztuki rosyjskiej. Przewodził Rosyjskiemu Towarzystwu Muzycznemu. Jego talent muzyczny spotkał się z uznaniem. Należał do grona przyjaciół między innymi Piotra Czajkowskiego. Dużo pisał. Publikował wiersze pod pseudonimem K.R.[2] Należał do kilku klubów literackich. Tłumaczył na język rosyjski Schillera i Goethego. Zdaniem wielkiego księcia Aleksandra Michałowicza Romanowa, był autorem najlepszego przekładu szekspirowskiego Hamleta[3]. W Pułku Izmaiłowskim Lejbgwardii organizował Izmaiłowskie spotkania poświęcone literaturze rosyjskiej[4].

Kochał teatr. Grał główne role w amatorskich spektaklach w Teatrze Ermitażu Pałacu Zimowego. Pełnił obowiązki prezesa Cesarskiej Akademii Nauk[4]. Nie odgrywał większej roli politycznej, ale poprzez swoje działania i przedsięwzięcia artystyczne wpływał na łagodzenie wojskowych metod wychowawczych[4].

Małżeństwo i potomstwo[edytuj | edytuj kod]

Elżbieta z wielkim księciem Konstantym

27 kwietnia 1884 Konstanty poślubił w Sankt Petersburgu Elżbietę Sachsen-Altenburg (1865–1927), córkę księcia Maurycego (Moritza) Sachsen-Altenburg (18291907), i jego żony, księżniczki Augusty Luizy Adelajdy Sachsen-Meiningen (18431919). Konstanty i Elżbieta mieli dziewięcioro dzieci:

  • księcia Iwana (Ioanna) (1886–1918),
  • księcia Gabriela (Gawriłła) (1887–1955),
  • księżniczkę Tatianę (1890–1970),
  • księcia Konstantego (1891–1918),
  • księcia Olega (1892–1914),
  • księcia Igora (1894–1918),
  • księcia Jerzego (1903–1938),
  • księżniczkę Natalię (*/† 1905),
  • księżniczkę Wierę (1906–2001).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jan Sobczak, Mikołaj II – ostatni car Rosji. Studium postaci i ewolucji władzy, Pułtusk-Warszawa 2009, s. 310
  2. Edward Radziński, Aleksander II. Ostatni Wielki Car, Wydawnictwo Magnum, Warszawa 2005, s. 399
  3. Romanow 2004 ↓, s. 105.
  4. a b c Romanow 2004 ↓, s. 106.
  5. Wielcy książęta – synowie i wnukowie cesarzy uzyskiwali go podczas chrztu
  6. Order był nadawany w 4 klasach
  7. Ustanowiony 17 kwietnia 1878
  8. Jedno z odznaczeń państwowych Księstwa i Królestwa Bułgarii, ustanowione w 1881

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Aleksander Michajłowicz Romanow: Byłem Wielkim Księciem. Koniec dynastii. Białystok: 2004.
  • Andrzej Andrusiewicz, Carowie i Cesarze Rosji. Szkice biograficzne., Warszawa 2001.
  • Edward Radziński, Aleksander II. Ostatni Wielki Car, Wydawnictwo Magnum, Warszawa 2005.
  • Jan Sobczak, Mikołaj II – ostatni car Rosji. Studium postaci i ewolucji władzy, Pułtusk-Warszawa 2009.