Korzecko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Korzecko
wieś
Ilustracja
Panorama wschodniego krańca Korzecka
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Powiat kielecki
Gmina Chęciny
Liczba ludności (2006) 570
Strefa numeracyjna 41
Kod pocztowy 26-060[1]
Tablice rejestracyjne TKI
SIMC 0234206
Położenie na mapie gminy Chęciny
Mapa lokalizacyjna gminy Chęciny
Korzecko
Korzecko
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Korzecko
Korzecko
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Korzecko
Korzecko
Położenie na mapie powiatu kieleckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kieleckiego
Korzecko
Korzecko
Ziemia50°48′01″N 20°25′23″E/50,800278 20,423056

Korzeckowieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, w gminie Chęciny[2][3].

Do 1954 roku istniała gmina Korzecko. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

Przez wieś przechodzi żółty szlak turystyczny z Wiernej Rzeki do Chęcin.

Integralne części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Korzecko[2][3]
SIMC Nazwa Rodzaj
1016977 Zarośle przysiółek
1016983 Zatropie przysiółek

Historia[edytuj | edytuj kod]

Korzecko w wieku XIX opisano jako wieś w powiecie kieleckim, gminie Korzecko, parafii Chęciny. W Liber beneficiorum Łaskiego (t. I, s. 586), Korzecko nazwane jest „Korzeczek”. Wieś położona 8 wiorst na zachód od Chęcin, w wąskiej dolinie u stóp pasma wyniosłości zwanych górami korzeczkowskimi. W 1883 posiada szkołę początkową, urząd gminny, kopalnie wapienia triasowego, używanego jako marmur żółty[4].

Europejskie Centrum Edukacji Geologicznej

Według spisu miast, wsi, osad Królestwa Polskiego z 1827 była to wieś rządowa, posiadała 28 domów i 160 mieszkańców.

W 2015 w Korzecku otwarto Europejskie Centrum Edukacji Geologicznej – ośrodek naukowo-badawczy Wydziału Geologii Uniwersytetu Warszawskiego[5].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Drewniana kuźnia, w zagrodzie nr 81 z XIX w., wpisana do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.265 z 6.08.1976)[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2014-10-21].
  2. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013-02-15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2015-10-21]. 
  3. a b TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2014-10-21].
  4. Korzecko w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. IV: Kęs – Kutno. Warszawa 1883.
  5. W Chęcinach otwarto Europejskie Centrum Edukacji Geologicznej UW. naukawpolsce.pap.pl, 19 października 2015. [dostęp 2018-04-22].
  6. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 2018-09-30. s. 23. [dostęp 2015-11-02].