Kwas benzenosulfonowy

Kwas benzenosulfonowy
Nazewnictwo
	Inne nazwy i oznaczenia
	kwas besylowy
	Ogólne informacje
Wzór sumaryczny	C6H6O3S
Masa molowa	158,18 g/mol
Wygląd	jasnozielone igły po krystalizacji z benzenu, o podobnym do niego zapachu
	Identyfikacja
Numer CAS	98-11-3
PubChem	7371
SMILES
	C1=CC=C(C=C1)S(=O)(=O)O
Właściwości
	Gęstość
	1,32 g/cm³ (47 °C); ciało stałe
	Rozpuszczalność w wodzie
	930 g/l
	w innych rozpuszczalnikach
	rozpuszczalny w kwasie octowym, słabo w benzenie, dobrze w etanolu; nierozpuszczalny w eterze dietylowym
Temperatura topnienia	43 °C; 65 °C
Temperatura wrzenia	171 °C (0,13 hPa)
Niebezpieczeństwa
	Karta charakterystyki: dane zewnętrzne firmy Sigma-Aldrich [dostęp 2016-03-15]
	Globalnie zharmonizowany system; klasyfikacji i oznakowania chemikaliów
	Na podstawie podanej karty charakterystyki
Niebezpieczeństwo
Zwroty H	H290, H314
Zwroty P	P280, P305+P351+P338, P310
	NFPA 704
Na podstawie; podanego źródła	0 2 0
Temperatura zapłonu	powyżej 100 °C
Numer RTECS	DB4200000
	Podobne związki
Podobne związki	kwas p-toluenosulfonowy
	Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą; stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
	Multimedia w Wikimedia Commons

Kwas benzenosulfonowy – organiczny związek chemiczny z grupy aromatycznych kwasów sulfonowych.

Tworzy białe kryształy dobrze rozpuszczalne w wodzie i etanolu. Otrzymywany jest w wyniku sulfonowania benzenu stężonym kwasem siarkowym w temperaturze 170–180 °C^[4]:

Przypisy

↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g Benzenesulfonic acid, [w:] GESTIS-Stoffdatenbank [online], Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung, ZVG: 24280 (niem. • ang.).
↑ ^a ^b ^c CRC Handbook of Chemistry and Physics, William M.W.M. Haynes (red.), wyd. 95, Boca Raton: CRC Press, 2014, s. 3-38, 5-97, ISBN 978-1-4822-0867-2 (ang.).
↑ Kwas benzenosulfonowy (nr 12635) (ang.) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Stanów Zjednoczonych. [dostęp 2016-03-15]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
↑ Mały słownik chemiczny. Wyd. 4. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1974, s. 280.