Legion Polski Posiłkowy Lombardii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Legion Polski
Historia
Państwo  Francja
Sformowanie 9 stycznia 1797
Tradycje
Kontynuacja 1 Legia
2 Legia
Dowódcy
Pierwszy Jan Henryk Dąbrowski
Działania zbrojne
Wojny napoleońskie
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Piechota

Legion Polski – polska formacja wojskowa w służbie Lombardii.

Formowanie Legionu rozpoczęto 9 stycznia 1797 roku[1]. Podporządkowany został dywizji terytorialnej gen. Kilmaine'a i pod taką nazwą w składzie piechoty lekkiej występował. 19 lutego 1797 roku liczył 7 oficerów i 1110 żołnierzy.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Żołnierz Legionu

Dowódca: Jan Henryk Dąbrowski

Mundur Legionu[edytuj | edytuj kod]

Jan Henryk Dąbrowski, w rozmowach z rządem Republiki Lombardzkiej ustalił, że "ubiory, odznaki wojskowe i organizacja tego korpusu winny być w miarę możności zbliżone do zwyczajów Polaków". Kilkanaście dni po rozpoczęciu formowania pododdziałów, przedstawiono władzom Lombardii umundurowanych 20 grenadierów i 20 strzelców. Grenadierzy posiadali mundur wzorowany na polskiej kawalerii narodowej[2]. Były to granatowe spodnie i kurtki z karmazynowymi wyłogami, kołnierzem, mankietami i połami[a]. Strzelcy prezentowani podobny mundur z ozdobami zielonymi. Wzorowany był na mundurze 3 regimentu pieszego buławy polnej litewskiej. Buty noszono z cholewkami do połowy łydki. Nogawki spodni wkładane do butów. Na prawym ramieniu noszono czerwono–biało–zielony kontrepolet w barwach lombardzkich z napisem "Gli uomini liberi sono fratelli"[b]. Pierwsi grenadierzy i strzelcy wystąpili przed władzami lombardzkimi w kapeluszach[3]. Wkrótce jednak zamieniono je na rogatywki z czarnym barankiem bez daszka. Oficerowie sztabu nosili czerwone czapki, a żołnierze piechoty – granatowe[4]. Przypinano do nich kokardy francuskie. Na początku XIX w. weszły w życie wysokie i usztywnione rogatywki z okutym daszkiem i podpinką.

Kolejny formowany 3 batalion[c] fizylierów miał nosić granatowe kurtki i spodnie z jasnoniebieskimi wyłogami. Z uwagi na tempo prac organizacyjnych, zrezygnowano z epoletów u fizylierów, a szyto czarne czapki z jasnobłękitnym barankiem, czerwonymi kitkami oraz biało–karmazynowymi kordonami. Ponieważ planowanych dla legionistów butów z półcholewkami nie dostarczono, żołnierze nosili buty używane w armii francuskiej. W zestawieniu ze spodniami połowa łydki pozostawała odkryta. Wyposażono wiec żołnierzy w małe płócienne, czarne kamasze.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Inne źródła podają, że grenadierzy mieli wyłogi granatowe, a jedynie wypustki wyłogów karmazynowe
  2. "Ludzie wolni są braćmi"
  3. kohorta

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gembarzewski 1925 ↓, s. 44.
  2. Andrzej Dusiewicz: Konferencja "Mundur wojsk Księstwa Warszawskiego – Raszyn 2010". s. 14.
  3. Żygulski: Polski mundur wojskowy. s. 50.Sprawdź autora:1.
  4. Andrzej Dusiewicz: Konferencja "Mundur wojsk Księstwa Warszawskiego – Raszyn 2010". s. 15.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]