Leontien van Moorsel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leontien van Moorsel
Data i miejsce urodzenia 22 marca 1970
Holandia Boekel, Holandia
Wzrost 170 cm
Dyscypliny kolarstwo torowe i szosowe
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Holandia
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Sydney 2000 kolarstwo
(Start wspólny)
Złoto
Sydney 2000 kolarstwo
(Indyw. na czas)
Złoto
Sydney 2000 kolarstwo
(Pościgowy indyw.)
Złoto
Ateny 2004 kolarstwo
(Indyw. na czas)
Srebro
Sydney 2000 kolarstwo
(Wyścig punktowy)
Brąz
Ateny 2004 kolarstwo
(Pościgowy indyw.)
Mistrzostwa świata w kolarstwie szosowym
Złoto
Utsunomiya 1990 Druż. na czas
Złoto
Stuttgart 1991 Start wspólny
Złoto
Oslo 1993 Start wspólny
Złoto
Valkenburg 1998 Indyw. na czas
Złoto
Verona 1999 Indyw. na czas
Srebro
Valkenburg 1998 Start wspólny
Mistrzostwa świata w kolarstwie torowym
Złoto
Maebashi 1990 Pościgowy indyw.
Złoto
Antwerpia 2001 Pościgowy indyw.
Złoto
Kopenhaga 2002 Pościgowy indyw.
Złoto
Stuttgart 2003 Pościgowy indyw.
Srebro
Bordeaux 1998 Pościgowy indyw.

Leontine Martha Henrica Petronella "Leontien" Zijlaard-van Moorsel (ur. 22 marca 1970 w Boekel) – holenderska kolarka torowa i szosowa, sześciokrotna medalistka olimpijska i jedenastokrotna medalistka mistrzostw świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy sukces Leontien van Moorsel osiągnęła w 1989 roku, kiedy została mistrzynią Holandii w kolarstwie szosowym. Rok później odniosła pierwsze sukcesy międzynarodowe, zdobywając złote medale w jeździe drużynowej na czas na mistrzostwach świata w Utsunomiya oraz w indywidualnym wyścigu na dochodzenie podczas mistrzostw świata w Maebashi. W 1991 roku zdobyła złoto w wyścigu ze startu wspólnego na mistrzostwach w Stuttgarcie, a rok później miał miejsce jej olimpijski debiut. Na igrzyskach olimpijskich w Barcelonie była ósma w indywidualnym wyścigu na dochodzenie, a w szosowym wyścigu ze statu wspólnego zajęła 23. miejsce. W 1993 roku zdobyła kolejny tytuł mistrzyni świata, wygrywając wyścig ze startu wspólnego podczas mistrzostw świata w Oslo.

Holenderka musiała się jednak wycofać z czynnego kolarstwa w związku z anoreksją, w wyniku której straciła ok 20 kg[1]. Pokonała jednak chorobę i wróciła do sportu w 1997 roku, zdobywając mistrzostwo kraju w wyścigu indywidualnym na dochodzenie. W 1998 roku zdobyła kolejne tytuły międzynarodowe: na mistrzostwach świata w Valkenburgu zdobyła złoty medal w jeździe indywidualnej na czas oraz srebro w wyścigu ze startu wspólnego, ulegając jedynie Litwince Dianie Žiliūtė. Ponadto na mistrzostwach świata w Bordeaux była druga w indywidualnym wyścigu na dochodzenie, za Australijką Lucy Tyler-Sharman. Podczas mistrzostw świata w Weronie w 1999 roku obroniła tytuł wywalczony rok wcześniej w jeździe indywidualnej na czas. Największe sukcesy van Moorsel osiągnęła na igrzyskach olimpijskich w Sydney w 2000 roku. We wszystkich swoich startach zdobyła medale, w tym aż trzy złote: w indywidualnej jeździe na czas, w wyścigu ze startu wspólnego oraz w indywidualnym wyścigu na dochodzenie. Ponadto wywalczyła srebrny medal w wyścigu punktowym, ustępując tylko Włoszce Antonelli Bellutti.

W latach 2001, 2002 i 2003 trzykrotnie z rzędu zdobywała złote medale mistrzostw świata w kolarstwie torowym w indywidualnym wyścigu na dochodzenie. W 2004 roku brała udział w igrzyskach olimpijskich w Atenach, gdzie w swoim pierwszym starcie, wyścigu szosowym ze startu wspólnego, upadła we wczesnym etapie, co pozbawiło ją szans na obronę tytułu wywalczonego w Sydney. Ostatecznie van Moorsel nie ukończyła tych zawodów. Na tych samych igrzyskach wystąpiła także w jeździe indywidualnej na czas, w której była najlepsza, wyprzedzając o ponad 20 sekund Amerykankę Dede Demet-Barry i Szwajcarkę Karin Thürig. Co więcej, w wyścigu indywidualnym na dochodzenie Leontien zdobyła brązowy medal, przegrywając tylko z Sarą Ulmer z Nowej Zelandii oraz Katie Mactier z Australii. Po tych igrzyskach postanowiła zakończyć karierę. Na arenie krajowej zdobyła 35 medali, w tym 18 złotych.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy