Lera Auerbach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lera Auerbach
Валерия Львовна Ауэрбах
Imię i nazwisko Walerija Lwowna Auerbach
Data i miejsce urodzenia 21 października 1973
Czelabińsk
Pochodzenie rosyjskie
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna
Zawód kompozytorka, pianistka, poetka, pisarka
Aktywność 1991–
Strona internetowa

Walerija Lwowna Auerbach, (ros. Валерия Львовна Ауэрбах; ur. 21 października 1973 w Czelabińsku na Uralu w ZSRR) – amerykańska kompozytorka i pianistka rosyjskiego pochodzenia, a także poetka i prozatorka tworzącą w języku rosyjskim.

Młodość i edukacja[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w artystycznej rodzinie rosyjskich Żydów. Jej dziadek był poetą i bibliofilem. Matka, pochodząca z wielopokoleniowej rodziny muzyków, była nauczycielką gry na fortepianie. Uczyła również małą Lerę, która od wczesnego dzieciństwa wykazywała niezwykłe uzdolnienia muzyczne. Zaczęła komponować już w wieku 4 lat, krótko po tym, jak matka wyjaśniła jej jak czytać nuty i zapisywać muzykę.

Po raz pierwszy wystąpiła publicznie w wieku 6 lat. Dwa lata później dała koncert solowy z towarzyszeniem orkiestry. Mając 11 lat skomponowała operę, która okazała się artystycznym wydarzeniem i była wystawiana podczas tournée po Związku Radzieckim. W 1991 odmówiła powrotu do ZSRR, po ukończeniu tournée, na które w wieku 17 lat wyjechała do Stanów Zjednoczonych. Była jednym z ostatnich radzieckich artystów, którzy wystąpili o azyl w USA[1][2][3].

Auerbach studiowała w Juilliard School kompozycję u Miltona Babbitta i fortepian u Josepha Kalichsteina. W 1998 wspierana przez stypendium Sorosów (The Paul & Daisy Soros Fellowships for New Americans)[3], ukończyła studia podyplomowe w klasie fortepianu, otrzymując tytuł MFA (Master of Fine Arts). Ukończyła również Hochschule für Musik w Hanowerze, studiując trybem indywidualnym w klasie fortepianu[4].

Kariera artystyczna[edytuj | edytuj kod]

Pianistka[edytuj | edytuj kod]

Jako pianistka koncertująca zadebiutowała w 2002 w nowojorskiej Carnegie Hall, wykonując własną Suite for Violin, Piano and Orchestra. W partii skrzypiec wystąpił Gidon Kremer, który także dyrygował towarzyszącą im orkiestrą Kremerata Baltica. Występowała także w Moskiewskim Konserwatorium, Tokyo Opera City Tower, nowojorskim Lincoln Center, monachijskim Herkulessaal, Oslo Konserthus, Symphony Center w Chicago, Kennedy Center w Waszyngtonie i in.

Kompozytorka[edytuj | edytuj kod]

Kompozycje Auerbach były wykonywane i zamawiane przez wielu artystów, orkiestry oraz sceny operowe i baletowe, wśród których byli Gidon Kremer i Kremerata Baltica, Emerson String Quartet, pianistka Wu Han, skrzypek Vadim Gluzman, Tokyo String Quartet, Parker and Petersen String Quartets, niemieckie radiowe orkiestry symfoniczne SWR i NDR oraz Den Kongelige Ballet i in. Komponuje również na zamówienie festiwali muzycznych, m.in. Caramoor International Music Festival, Schleswig-Holstein Musik Festival oraz festiwali w Lucernie, Lockenhaus, Bremie. W 2009 Auerbach była composer in residence dwóch festiwali: Pacific Music Festival w Sapporo[5] i West Cork Chamber Musical Festival w Irlandii[6].

W związku z obchodami 200. rocznicy urodzin Hansa Christiana Andersena, Duński Balet Królewski (Den Kongelige Ballet) zamówił u Lery Auerbach nowoczesną wersją klasycznej baśni Andersena Mała syrenka. Premiera baletu odbyła się w kwietniu 2005, w nowo otwartej Operze w Kopenhadze[7].

W 1997 Auerbach skomponowała Double Concerto for Violin, Piano, and Orchestra, op. 40, ale jego premiera odbyła się dopiero 15 grudnia 2006 W Stuttgarcie, w wykonaniu Stuttgart Radio Symphony Orchestra pod dyrekcją Andrzeja Boreyki. Solistami byli skrzypek Vadim Gluzman i pianistka Angela Yoffe[8]. Cztery lata później, 13 lutego 2010 miała miejsce amerykańska premiera tego koncertu, w wykonaniu Jennifer Koh (skrzypce) i Benjamin Hochman (fortepian), z towarzyszeniem Fort Wayne Philharmonic Orchestra pod dyrekcją Andrew Constantine'a[9].

W 2007 roku jej I symfonia Chimera miała światową premierę w Düsseldorfie, w wykonaniu Düsseldorf Symphony pod dyrekcją Johna Fiore'a [8]. Inne premiery z 2007 roku to: II symfonia Requiem for a Poet z Hanowerską Orkiestrą Radiową NDR[8], a także A Russian Requiem (do rosyjskich prawosławnych tekstów sakralnych i poezji Aleksandra Puszkina, Gawriiły Dierżawina, Michaiła Lermontowa, Borisa Pasternaka, Osipa Mandelsztama, Aleksandra Błoka, Zinaidy Gippius, Anny Achmatowej, Iosifa Brodskiego i in.) w wykonaniu orkiestry symfonicznej z Bremy, Łotewskiego Chóru Narodowego i Chóru Chłopięcego Chóru Opery Estońskiej[8].

W listopadzie 2011 w wiedeńskim Theater an der Wien wystawiono skomponowaną przez Auerbach operę bazującą na dramacie Gogol również jej autorstwa[10][11]

W lipcu 2013 w nowojorskim Lincoln Center odbyło się kontrowersyjne wystawienie Opery a cappella The Blind (na podstawie dramatu Maurice'a Maeterlincka), w reżyserii Johna La Bouchardière'a, podczas którego publiczność przez cały czas miała zawiązane na oczach opaski[12][11].

Poetka i prozatorka[edytuj | edytuj kod]

Lera Auerbach zajmuje się także literaturą piękną. Wśród jej opublikowanych utworów znajduje się pięć tomików poezji, dwie nowele, utwory prozatorskie i ponad sto prac zamieszczonych w rosyjskojęzycznych gazetach i czasopismach literackich[3].

International Pushkin Society uhonorowało ją w 1996 tytułem Poet of the Year. Otrzymała także Poetry Prize of the Year od największego na Zachodzie rosyjskojęzycznego czasopisma „Novoye Russkoye Slovo”[3].

W 2000 była przewodniczącą jury w International Pushkin Poetry Competition[3].

Wybrane kompozycje[edytuj | edytuj kod]

Wybrana dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tolstoy's Waltz - Pasternak, Etc / wykonawcy: Chiyuki Urano, Lera Auerbach / BIS Records, 2005
  • Auerbach: Preludes Op 41, Ten Dreams Op 45, Etc / kompozytor i wykonawca: Lera Auerbach / BIS Records, 2006
  • Auerbach: Celloquy / kompozytor: Lera Auerbach, wykonawcy: Ani Aznavoorian, Lera Auerbach / Cedille Records, 2013
  • Auerbach: Arcanum, Shostakovich: 24 Preludes / kompozytorzy: Dmitri Shostakovich, Lera Auerbach, wykonawcy: Lera Auerbach, Kim Kashkashian / Ecm, 2016

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Susan Josephs: A Dream Fulfilled (ang.). W: Jewish Woman Magazine [on-line]. 2014. [dostęp 2017-06-04].
  2. Lera Auerbach (ang.). W: ArkivMusic [on-line]. [dostęp 2017-06-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-30)].
  3. a b c d e Lera Auerbach, 1998 (ang.). W: Paul & Daisy Soros Fellowships for New Americans [on-line]. [dostęp 2017-06-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-30)].
  4. Musik kann die Leute weinen lassen (niem.). W: Zeit Online [on-line]. [dostęp 2017-06-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-30)].
  5. Tracing PMF's path to this point. (ang.). W: International educational Pacific Music Festival (PMF) [on-line]. [dostęp 2017-06-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-30)].
  6. West Cork Chamber Music Festival Composition Competition 2008–2016 (ang.). W: West Cork Music [on-line]. [dostęp 2017-06-05].
  7. Lera Auerbach: The Total Package (ang.). W: Sequenza21 Contemporary Classical Music [on-line]. 2005-08-10. [dostęp 2017-06-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-19)].
  8. a b c d The Compositions of Lera Auerbach (ang.). W: Classical Matters [on-line]. [dostęp 2017-06-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-30)].
  9. Lera Auerbach, Performances (ang.). W: Music Sales Classical [on-line]. [dostęp 2017-06-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-30)].
  10. Peter Jarolin: "Gogol" als packende Schlachtplatte (niem.). W: Kurier.at [on-line]. 2011-12-05. [dostęp 2017-06-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-30)].
  11. a b Vivien Schweitzer: Listening to a Disconnected Society (ang.). W: The New York Times [on-line]. 2013-07-05. [dostęp 2017-06-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-14)].
  12. The Blind Experience (ang.). W: American Opera Projects [on-line]. [dostęp 2017-06-04].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]