Lewicowi eserowcy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Lewicowi Eserowcy)
Skocz do: nawigacja, szukaj

Lewicowi eserowcy – w 1917 roku, na łamach rosyjskiej Partii Socjalistów-Rewolucjonistów doszło latem 1917 do podziału między tą częścią działaczy, która poparła Rząd Tymczasowy, ustanowiony po rewolucji lutowej i obaleniu caratu i uczestniczyli od czerwca 1917 w jego pracach, a tymi którzy popierali bolszewików, stojących w totalnej opozycji do rządu.

Większość działaczy pozostała w ramach głównego nurtu partii, ale probolszewicka mniejszość określana była jako lewicowi eserowcy. Przywódczynią grupy lewicowych eserowców została Maria Spiridonowa. W wyniku rozłamu, lewicowi eserowcy oddzielili się od reszty partii. Podział nie został zakończony przed demokratycznymi wyborami do Konstytuanty w grudniu 1917.

Rewolucja październikowa[edytuj]

Lewicowi eserowcy po przewrocie bolszewickim (rewolucji październikowej) zostali w grudniu 1917 partnerami koalicyjnymi bolszewików, otrzymując teki w Radzie Komisarzy Ludowych. W marcu 1918 wystąpili jednak z Rady Komisarzy Ludowych w proteście przeciwko podpisaniu traktatu brzeskiego, pozostając jednak we Wszechrosyjskim Centralnym Komitecie Wykonawczym (WCIK) i innych organach władzy sowieckiej, w tym w Czeka. Działacze eserowscy uczestniczyli w pracach komisji, która opracowała pierwszą konstytucję Rosji Sowieckiej i nadała państwu formalny charakter federacyjny i nazwę: Rosyjska Federacyjna Socjalistyczna Republika Radziecka.

Rosyjska wojna domowa[edytuj]

W połowie lipca 1918 roku, lewicowi eserowcy próbowali wywołać powstanie na obszarach które władze bolszewickie oddały Niemcom w ramach traktatu brzeskiego, eserowcy dokonali zabójstw niemieckiego ambasadora w Moskwie Wilhelma von Mirbacha i marszałka Hermanna von Eichhorna, dowódcy okupacyjnych wojsk armii niemieckiej na terytorium Hetmanatu. Zabójstwo von Mirbacha dało sygnał nieudanemu powstaniu w dniu 6 lipca 1918 roku. Pucz doprowadził do wykluczenia przedstawicieli partii lewicowych eserowców z rad na terenie całego kraju. W późniejszym okresie niektórzy lewicowi eserowcy (np. Jakow Blumkin – zabójca Mirbacha) stali się członkami Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików), później WKP(b). W większości zostali straceni w latach 30. XX wieku – w okresie wielkiego terroru w ZSRR.

Bibliografia, literatura, linki[edytuj]