Lewicowi Eserowcy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Lewicowi Eserowcy – w 1917 roku, na łamach rosyjskiej Partii Socjalistów-Rewolucjonistów doszło do podziału między tą częścią działaczy, która poparła rząd tymczasowy, ustanowiony po rewolucji lutowej, a tymi którzy popierali bolszewików.

Większość działaczy pozostała w ramach głównego nurtu partii, ale probolszewicka mniejszość określana była jako lewicowi eserowcy. Przywódczynią grupy lewicowych eserowców została Maria Spiridonowa. W wyniku rozłamu, lewicowi eserowcy oddzielili się od reszty partii[1]. Podział nie został zakończony przed wyborami do Konstytuanty, pierwszego znaczącego wyborczego starcia w chłopskich sowietach, wyniki wyborów pokazały że obydwie grupy eserowców w regionach wiejskich miały mniej więcej równe poparcie.

Rewolucja październikowa[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: rewolucja październikowa.

Lewicowi Eserowcy po rewolucji październikowej zostali partnerami koalicyjnymi bolszewików, zrezygnowali jednak z koalicji w proteście przeciwko podpisaniu traktatu brzeskiego[2].

Rosyjska wojna domowa[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: wojna domowa w Rosji.

W połowie lipca 1918 roku, lewicowi eserowcy próbowali wywołać powstanie na obszarach które władze bolszewickie oddały Niemcom w ramach traktatu brzeskiego, eserowcy dokonali zabójstw niemieckiego ambasadora w Moskwie Wilhelma von Mirbacha i marszałka Hermanna von Eichhorna, dowódcy okupacyjnych wojsk armii niemieckiej na terytorium Hetmanatu. Zabójstwo von Mirbacha dało sygnał nieudanemu powstaniu w dniu 6 lipca 1918 roku i było częścią planu ententy, mającego podważyć pozycję Lenina[3]. Pucz doprowadził do wykluczenie przedstawicieli partii lewicowych eserowców z rad na terenie całego kraju[4]. W późniejszym okresie niektórzy lewicowi eserowcy (np. Jakow Blumkin - zabójca Mirbacha) stali się członkami Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików), później WKP(b). W większości zostali straceni w latach 30. XX wieku - w okresie wielkiego terroru w ZSRR.

Przypisy

  1. Volkogonov 1994, s. 176; Service 2000, s. 331–332.
  2. Pipes 1990, s. 533–534, 537; Volkogonov 1994, s. 171; Service 2000, s. 322–323.
  3. Häfner, Lutz (1991). "The Assassination of Count Mirbach and the "July Uprising" of the Left Socialist Revolutionaries in Moscow, 1918". Russian Review 50 (3): 324–344.
  4. Fischer 1964, s. 243.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia, literatura, linki[edytuj | edytuj kod]

  • Fischer, Louis (1964). The Life of Lenin. London: Weidenfeld and Nicolson. ISBN 978-1842122303.
  • Hazard, John N. (1965). "Unity and Diversity in Socialist Law". Law and Contemporary Problems 30 (2): 270–290.
  • Pipes, Richard (1990). The Russian Revolution: 1899–1919. Londyn: Collins Harvill. ISBN 978-0679736608.
  • Read, Christopher (2005). Lenin: A Revolutionary Life. Londyn: Routledge. ISBN 978-0-415-20649-5.
  • Rice, Christopher (1990). Lenin: Portrait of a Professional Revolutionary. Londyn: Cassell. ISBN 978-0304318148.
  • Service, Robert (2000). Lenin: A Biography. Londyn: Macmillan. ISBN 9780333726259.
  • Shub, David (1966). Lenin: A Biography (revised ed.). Londyn: Pelican.
  • Solzhenitsyn, Alexander (Aleksandr Sołżenicyn) (1976). Lenin in Zürich. H.T. Willetts (tłumaczenie). Nowy Jork: Faber, Straus & Giroux.
  • Volkogonov, Dmitri (Dmitrij Wołkogonow) (1994). Lenin: Life and Legacy'. Harold Shukman (tłumaczenie). Hammersmith: HarperCollins. ISBN 978-0002551236.