Linda Evangelista

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Linda Evangelista
LindaEvangelista.jpg
Evangelista w sierpniu 2004
Data i miejsce urodzenia 10 maja 1965
St. Catharines, Ontario,  Kanada
Narodowość kanadyjska
Agencja DNA Model Management (Nowy Jork)
Models 1 (Londyn)
View Management (Barcelona)
Priscilla's Model Management (Sydney)[1]
Wymiary (cm) 87-61-89
Wzrost (cm) 176 cm[2]
Masa ciała (kg) 55[3]
Rozmiar ubrania 36
Rozmiar stopy 41
Kolor włosów brązowy (naturalny)
Kolor oczu niebieskie
Kolor skóry biała
Strona oficjalna

Linda Evangelista (ur. 10 maja 1965 w St. Catharines w prowincji Ontario[4]) – kanadyjska supermodelka, rozpoznawana jako jedna z najbardziej zasłużonych i wpływowych modelek wszechczasów[5]. Wystąpiła na ponad 700 okładkach różnorodnych magazynów mody, co czyni ją dotąd niepokonaną rekordzistką. Ponadto pojawiła się na 24 okładkach włoskiej edycji czasopisma Vogue, czego nie dokonała żadna inna modelka. Evangelista była znaną muzą fotografa Stevena Meisela[6][7].

Karierę zaczęła w 1984, gdy podpisała kontrakt z Elite Model Management po przeprowadzce z Kanady do Nowego Jorku. Po sugestii fotografa Petera Lindbergha, Evangelista ścięła swoje włosy w 1988. Krótka, chłopięca fryzura otrzymała na cześć modelki nazwę "The Linda", i wkrótce stała się jej znakiem charakterystycznym oraz punktem wyjściowym w karierze podczas ery supermodelek.

Okrzyknięto ją "kameleonem przemysłu modowego"[8]. Była jedną z najpopularniejszych kobiet w kulturze masowej przełomu lat 80. i 90. XX wieku[9].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kiedy miała 12 lat, wygrała konkurs Miss Teen Niagara w 1977 roku. Rzeczywistą karierę w modelingu rozpoczęła jednak dopiero w latach 80. XX wieku. Pracowała dla najbardziej luksusowych marek w świecie mody, występując na wybiegach czy uczestnicząc w kampaniach reklamowych.

W 1990 roku została uznana przez magazyn People za jedną z 50 najpiękniejszych ludzi na świecie.

Po pojawieniu się wraz z Naomi Campbell, Cindy Crawford, Christy Turlington i Tatjaną Patitz na okładce styczniowego wydania brytyjskiego Vogue w 1990, modelki wystąpiły w teledysku George’a Michaela Freedom '90. Wkrótce ta grupa została okrzyknięta największymi supermodelkami lat 90. XX wieku.

W 1994 roku Evangelista zagrała wraz z innymi supermodelkami w filmie Prêt-à-Porter.

W 2003 roku otrzymała gwiazdę na Walk of Fame w Toronto w Kanadzie.

Jej twarz wielokrotnie zdobiła okładki najbardziej prestiżowych magazynów mody na świcie: Vogue, Marie Claire, Harper’s Bazaar, Glamour, Elle, Numéro, Allure[1].

W 2007 roku wycofała się z modelingu, jednak w 2013 roku powróciła do branży, co zaowocowało podpisaniem nowych kontraktów z agencjami w Sydney, Nowym Jorku i Londynie, okładkami i sesjami zdjęciowymi do m.in. niemieckiego, hiszpańskiego i włoskiego wydania Vogue'a oraz hiszpańskiej edycji Harper’s Bazaar, oraz reklamą perfumów dla włoskiego domu mody Moschino[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c [1] Linda Evangelista – Model Fashion Directory] (ang.). [dostęp 2018-05-11].
  2. DNA Models - Linda Evangelista (ang.). Dnamodels.com. [dostęp 2018-05-11].
  3. Linda Evangelista (ang.). www.photos.nos.cc. [dostęp 2009-09-20].
  4. David Mansour: From Abba to Zoom: A Pop Culture Encyclopedia of the Late 20th Century. Andrews McMeel Publishing, s. 146. ISBN 978-0740751189.
  5. 104. W: Tom Fennel: The Best in the World. Maclean's, 9 grudnia 1991, s. 36(5). (ang.)
  6. Michael Gross. Madonna's Magician. , s. 30, 12 października 1992. New York Media, LLC. ISSN 0028-7369 (ang.). [dostęp 2018-05-10]. 
  7. Ruth LaFerla: Fashion; Hot Shot (ang.). The New York Times, 7 lipca 1991. [dostęp 2018-05-10].
  8. Mervyn Rothstein: Evangelista! (ang.). Cigar Aficionado, Jesień 1995. [dostęp 2018-05-11].
  9. Edward Helmore: The Fashionable One (ang.). The Evening Standard, 23 września 2005. [dostęp 2018-05-11].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]