Literatura lapońska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Literatura lapońskaliteratura w języku północnolapońskim.

Za ojca współczesnej literatury lapońskiej uważa się norweskiego Lapończyka Johana Turiego (1854–1936), który książką Muitalus sámiid birra (Książka o Lapończykach) wydaną w roku 1910 osiągnął niemałą popularność. Została ona przetłumaczona na język duński, niemiecki, szwedzki, angielski, francuski, włoski, węgierski, fiński i japoński.

Śladami Turiego poszli inni, m.in. Anders Larsen, Pedar Jalvi (1888–1916), Isak Saba (1875–1921) i Aslak Guttorm, autorzy poezji i opowiadań. Podobnie jak powieść Anty Piraka (wędrownego nauczyciela, a później hodowcy reniferów) pt. Życie wędrownego Lapończyka (1933, 1937) opowiadają one o życiu ludu.

Duże zainteresowanie wzbudziła pięknie wydana książka Nilsa Nilssona Skuma (1872–1951) Same sita (Lapońska wieś, 1938), która w stu rysunkach i tekście objaśniającym przedstawia różne momenty hodowli reniferów.

W życiu naukowym sławę zyskał sobie Israel Ruong, który w (napisanej po niemiecku) rozprawie doktorskiej (w 1943 roku) we wzorowy sposób opracował problemy lapońskiej koniugacji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Péter Hajdú: Narody i języki uralskie. Warszawa: PWN, 1971, s. 290-291.