Lubocino

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 54°43′36″N 18°8′31″E
- błąd 38 m
WD 54°43'36.1"N, 18°8'30.8"E, 54°43'35.58"N, 18°8'28.57"E
- błąd 14 m
Odległość 0 m
Lubocino
wieś
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  pomorskie
Powiat pucki
Gmina Krokowa
Liczba ludności (2006) 170
Strefa numeracyjna 58
Kod pocztowy 84-110
Tablice rejestracyjne GPU
SIMC 0165155
Położenie na mapie gminy Krokowa
Mapa konturowa gminy Krokowa, na dole znajduje się punkt z opisem „Lubocino”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko górnej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Lubocino”
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa konturowa województwa pomorskiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Lubocino”
Położenie na mapie powiatu puckiego
Mapa konturowa powiatu puckiego, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Lubocino”
Ziemia54°43′36″N 18°08′31″E/54,726667 18,141944

Lubocino (kaszb. Lëbòcëno, niem. Lubezin)[1]wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie puckim, w gminie Krokowa na północnowschodnich obrzeżach Puszczy Darżlubskiej.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze informacje na temat wsi pochodzą z 1277 w związku z ustaleniem granic wsi Karlikowo. W 1342 wieś wymieniana przy rozgraniczaniu dóbr klasztoru żarnowieckiego. Lubocino było majątkiem rycerskim na prawie polskim, gniazdem rodowym rodziny Lubockich, do której należało w latach 1429-1624. Kolejnymi właścicielami wsi byli:

W 1903 wieś rozparcelowano, gdy przeszła we władanie państwa pruskiego[2].

Podczas zaboru pruskiego wieś nosiła nazwę niemiecką Lubezin. Podczas okupacji niemieckiej nazwa Lubezin w 1942 została przez nazistowskich propagandystów niemieckich (w ramach szerokiej akcji odkaszubiania i odpolszczania nazw niemieckiego lebensraumu) zweryfikowana jako zbyt kaszubska i przemianowana na nowo wymyśloną i bardziej niemieckąLaubheim[3].

Gaz łupkowy[edytuj | edytuj kod]

W Lubocinie w latach 2010-2013 PGNiG wykonało trzy otwory rozpoznawcze za gazem o nazwie: Lubocino–1 i za gazem z łupków o nazwach: Lubocino–2H, Lubocino–3H[4]. Na otworze Lubocino–1 o głębokości 3051 m uzyskano przypływ gazu.

Religia[edytuj | edytuj kod]

Po 1340 we wsi został wybudowany kościół św. Sebastiana filialny parafii z Krokowej, który w 1580 stał się kościołem luterańskim. W 1667 Piotr Czapski w wyniku interwencji biskupa Madalińskiego, zwraca kościół katolikom. W XVIII wieku kościół popadł w ruinę. W 1789 wieś liczyła siedem domostw. Od 1946 wieś należy do ponownie erygowanej parafii rzymskokatolickiej w Tyłowie należącej do dekanatu Żarnowiec archidiecezji gdańskiej[5].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Zespół dworsko- parkowy z XIX wieku wybudowany przez Rodenackerów. Dwór jest parterowy, murowany, z cegły, na podmurówce z ociosanego kamienia, przykryty dwuspadowym dachem. Na początku XX wieku rozbudowano go o zachodnie skrzydło. Dwór otacza park. Po II wojnie światowej w dworze mieści się szkoła podstawowa[6].
  • Dzwonnica ze zrujnowanego kościoła, znajdująca się na starym, przykościelnym cmentarzu.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zdjęcia z 2016:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Fryderyk Lorentz, "Polskie i kaszubskie nazwy miejscowości na Pomorzu Kaszubskiem" (ISBN 83-60437-22-X) (ISBN 978-83-60437-22-3)
  2. Serwis informacyjny Gminy Krokowa. Lubocino. [dostęp 12 lipca 2009].
  3. Familienforschung in Westpreußen (niem.). [dostęp 2015-08-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-24)].
  4. Zestawienie prac za gazem z łupków – strona infolupki. [dostęp 2016-06-16].
  5. Wioski diecezji Tyłowskiej. [dostęp 12 lipca 2009].
  6. Gminna Ewidencja Zabytków. Gmina Krokowa. [dostęp 2016.06.15].