Lubocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Lubocki i jego odmiany
Lubocki
Lubocki I odmienny
Lubocki II
Strona z Tablic odmian herbowych Chrząńskiego. Herb Lubocki piąty w rzędzie drugim

Lubockikaszubski herb szlachecki.

Opis herbu[edytuj | edytuj kod]

Herb znany przynajmniej w trzech wariantach. Opisy z wykorzystaniem klasycznych zasad blazonowania:

Lubocki I: W polu srebrnym gałązka o trzech liściach zielonych. Klejnot: nad hełmem w koronie ogon pawi, na którym trzy oszczepy srebrne w wachlarz, ostrzami na dół. Labry zielone, podbite srebrem.

Lubocki I odmienny: W klejnocie sam ogon pawi.

Lubocki II: W godle trzy listki, każdy na gałązce.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj | edytuj kod]

Herb znany polskim heraldykom. Jego wariant podstawowy przytoczył Kasper Niesiecki (Korona polska) oraz Juliusz Karol Ostrowski (Księga herbowa rodów polskich). Wariant odmienny pochodzi z wczesnych redakcji herbarza Dachnowskiego (Herbarz szlachty Prus Królewskich). Wariant II podany przez Ostrowskiego, rzekomo za Niesieckim, powtórzony przez Chrząńskiego (Tablice odmian herbowych).

Rodzina Lubockich[edytuj | edytuj kod]

Rodzina szlachty kaszubskiej, biorąca nazwisko od wsi Lubocino. Być może jej protoplastą był Mikołaj z Lubocina, wzmiankowany w 1429. Jego potomkiem był prawdopodobnie Maćko z Lubocina, wzmiankowany w latach 1476-88. Potomkiem Maćka był zapewne Henryk Lubocki (zm. 1548), ławnik ziemski pucki w 1516, sędzia ziemski od 1526, pracował przy rozgraniczaniu Lubocina i Warszewa, będącego uposażeniem miasta Gdańska. Potwierdzenie tego rozgraniczenia otrzymali Michał i Jan Luboccy w 1548. Jan Lubocki pełnił urząd stolnika królewskiego w 1561, był właścicielem Barłomina, części Kębłowa i Będargowa w latach 1570 i 1571. Michał Lubocki był natomiast ławnikiem ziemskim puckim w latach 1553-61, sędzią ziemskim puckim w 1570. W tym samym roku występował jako właściciel Lubocina oraz części w Połchowie i Kębłowie. Jan Lubocki toczył w 1582 spór o granice Barłomina z Luzinem z klasztorem żukowskim. Nie podporządkowawszy się wyrokowi sądu w tej sprawie, Jan został skazany na banicję. Ostatecznie jednak doszło do ugody, zaś spadkobierca Jana, Henryk, zobowiązał się do zadośćuczynienia klasztorowi oraz skorygował granice w układzie z 1597. Henryk pełnił w 1594 roku funkcję pisarza ziemskiego pomorskiego. Z rodziny tej znany jest jeszcze Piotr (zm. 1622 lub 24), sędzia ziemski pucki w latach 1608-1620, żonaty z Manteufflówną. Rodzinę uważa się od XVII wieku za wygasłą.

Herbowni[edytuj | edytuj kod]

Lubocki (Lubaczki, Luboczki, Lubodzki). Rodzinie przypisywano też przydomek Hulda, ale nie wiadomo czy słusznie (być może przez pomylenie Lubockich z niemiecką rodziną Holdau vel Hulda, która używała podobnego herbu).


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Przemysław Pragert: Herbarz szlachty kaszubskiej T.3. Gdańsk: Wydawn. BiT, 2009, s. 110-111, 242-243. ISBN 9788392738367.