Luciano Galletti

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Luciano Galletti
Imię i nazwisko Luciano Martín Galletti
Data i miejsce
urodzenia
9 kwietnia 1980
La Plata, Argentyna
Pozycja Pomocnik
Wzrost 175 cm
Masa ciała 75 kg
Kariera piłkarska
Lata Klub M (G)
1997–1999
1999–2000
1999–2000
2000–2001
2001–2005
2005–2007
2007–2010
2013
Estudiantes La Plata
Parma
Napoli (wyp.)
Estudiantes La Plata
Real Saragossa
Atlético Madryt
Olympiakos
OFI
36 (2)
0 (0)
11 (2)
28 (9)
135 (15)
62 (5)
60 (19)
6 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1997
1998–1999
2000–2005
 Argentyna U-17
 Argentyna U-20
 Argentyna
10 (4)
12 (7)
13 (3)

Luciano Martín Galletti (ur. 9 kwietnia 1980 w La Placie) – były piłkarz argentyński grający na pozycji prawego pomocnika lub napastnika. Podczas kariery piłkarskiej mierzył 175 cm wzrostu, ważył 75 kg.

Ze względu na pochodzenie przodków posiada również obywatelstwo włoskie.

Kariera klubowa[edytuj]

Galletti pochodzi z miasta La Plata. Karierę piłkarską rozpoczynał w tamtejszym klubie Estudiantes La Plata, w którym w latach 70. grał jego ojciec, Rubén Horacio Galletti. Przechodził przez kolejne szczeble drużyn juniorskich, a w 1997 roku został włączony do kadry pierwszego zespołu i zadebiutował wtedy w lidze argentyńskiej. W Estudiantes grał bez większych sukcesów przez 2 sezony, a latem 1999 trafił do włoskiej Parmy, ale nie przebił się do podstawowego składu i nie rozgrywając żadnego meczu został wypożyczony do SSC Napoli i przez pół roku grał w Serie B. W 2000 roku Luciano wrócił do Estudiantes, w którym był czołowym zawodnikiem i strzelił 9 goli w całym sezonie.

Latem 2001 Galletti przeszedł do hiszpańskiego Realu Saragossa. W Primera División zadebiutował 26 sierpnia w przegranym 1:2 wyjazdowym meczu z Espanyolem Barcelona. W drużynie z Saragossy wywalczył miejsce w podstawowej jedenastce, jednak Real zajął ostatnie 20. miejsce w lidze i spadł od Segunda División. Galletti, pomimo kilku ofert, nie opuścił klubu i pomógł mu powrócić w szeregi ekstraklasy, a już w sezonie 2003/2004 wywalczył Puchar Hiszpanii.

Latem 2005 za 2,5 miliona euro Galletti został kupiony przez Atlético Madryt. W jego barwach zadebiutował 28 sierpnia w zremisowanym 0:0 meczu z Saragossą. W całym sezonie był jednym z jaśniejszych punktów madryckiego klubu i zajął z nim 10. pozycję w lidze. W sezonie 2006/2007 także miał pewne miejsce na prawym skrzydle klubu prowadzonego przez meksykanina Javiera Aguirre. Latem 2007 roku został sprzedany do Olympiakosu Pireus za 2,7 mln euro. W sezonie 2008/2009 w 26 meczach zdobył 14 goli i wspólnie z Ismaelem Blanco został królem strzelców ligi. W 2010 roku zakończył karierę z powodu kontuzji kolana.

W 2013 roku Galletti wrócił do uprawiania piłki nożnej i podpisał kontrakt z klubem OF Irakleiou.

Sezon Klub Kraj Rozgrywki Mecze Bramki
1997/98 Estudiantes La Plata Argentyna  Primera División 13 1
1998/99 Estudiantes La Plata Argentyna  Primera División 24 1
1999/00 AC Parma Włochy  Serie A 0 0
1999/00 SSC Napoli Włochy  Serie B 11 2
2000/01 Estudiantes La Plata Argentyna  Primera División 28 9
2001/02 Real Saragossa Hiszpania  Primera División 27 2
2002/03 Real Saragossa Hiszpania  Segunda División 37 8
2003/04 Real Saragossa Hiszpania  Primera División 34 3
2004/05 Real Saragossa Hiszpania  Primera División 37 2
2005/06 Atlético Madryt Hiszpania  Primera División 26 1
2006/07 Atlético Madryt Hiszpania  Primera División 35 4
2007/08 Olympiakos Pireus Grecja  Alpha Ethniki 24 3
2008/09 Olympiakos Pireus Grecja  Alpha Ethniki 26 14
2009/10 Olympiakos Pireus Grecja  Alpha Ethniki 9 2
2013/14 OF Irakleiou Grecja  Alpha Ethniki

Kariera reprezentacyjna[edytuj]

W 1999 roku z młodzieżową reprezentacją Argentyny Galletti wywalczył młodzieżowe mistrzostwo Ameryki Południowej. Został królem strzelców tamtego turnieju zdobywając więcej bramek od takich tuzów jak Ronaldinho czy Roque Santa Cruz.

W pierwszej reprezentacji Argentyny Galletti zadebiutował 13 lutego 2002 w zremisowanym 1:1 meczu z Walią. Od kilku lat w reprezentacji występuje jednak sporadycznie i m.in. nie wywalczył sobie miejsca w 23-osobowej kadrze na Mistrzostwa Świata w Niemczech.

Bibliografia[edytuj]