Ludovico Chigi della Rovere Albani

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fra' Ludovico Chigi della Rovere Albani
Jego Najeminentniejsza Wysokość Książę i Wielki Mistrz Suwerennego Rycerskiego Zakonu Szpitalników Świętego Jana z Jerozolimy, Zwanego Rodyjskim lub Maltańskim.
ilustracja
wizerunek herbu
76. Wielki Mistrz Zakonu Maltańskiego
Okres panowania od 1931
do 1951
Poprzednik Caleazzo von Thun und Hohenstein
Następca Antoine Hercolani Fava Simonetti (ad interim)
Dane biograficzne
Data urodzenia 10 lipca 1866
Data śmierci 14 listopada 1951
Ojciec Mario Chigi della Rovere Albani
Matka Antoinette zu Sayn-Wittgenstein-Sayn
Żona Donna Anna Aldobrandini
Dzieci Sigismondo Chigi della Rovere Albani
Laura Maria Caterina Chigi della Rovere
Odznaczenia
Kawaler Wielkiego Krzyża po Sprawiedliwości Najwyższy Order Zwiastowania Najświętszej Marii Panny (Order Annuncjaty) Order Sabaudzki Cywilny (Włochy) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Korony Włoch Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch) Order Orła Białego Krzyż Wielki Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Orderu św. Jakuba od Miecza (Portugalia) Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia) Krzyż Wielki Węgierskiego Orderu Zasługi (cywilny) Klasa Specjalna Odznaki Honorowej za Zasługi Święty Konstantyński Order Wojskowy Świętego Jerzego Order Najwyższy Chrystusa

Ludovico Chigi della Rovere Albani (ur. 10 lipca 1866, zm. 14 listopada 1951) – wielki mistrz Zakonu Maltańskiego w latach 1931-1951.

Był synem księcia Mario Chigi della Rovere Albani. W 1893 poślubił Donnę Anna Aldobrandin (zm. 1898). Mieli dwoje dzieci:

  • Sigismondo Chigi della Rovere Albani, (12 grudnia 1894 – 24 grudnia 1982)
  • Laura Maria Caterina Chigi della Rovere (30 kwietnia 1898 – 4 listopada 1984)

Po śmierci ojca w 1914 odziedziczył tytuły: 8. księcia Farnese i Campagnano, 4. księcia Soriano, 8. księcia Ariccia i Formello, markiza Magliano Pecorareccio i gwardiana konklawe. Odpowiedzialny za organizację trzech konklawe. W 1947 stanął na czele międzynarodowego komitetu odbudowy opactwa na Monte Cassino. W 1931 odznaczony Orderem Orła Białego.

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • "Prince Ludovico, 85, of Knights of Malta", New York Times (November 15, 1951), 29.