Ludwik Dworzak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Dworzak
Data i miejsce urodzenia 9 października 1900
Skole
Data i miejsce śmierci 1940
Kijów
Przyczyna śmierci zbrodnia katyńska
Miejsce spoczynku Polski Cmentarz Wojenny w Kijowie-Bykowni
Zawód, zajęcie prawnik, sędzia
Narodowość  Polska
Tytuł naukowy profesor tytularny
Edukacja C. K. Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie
Uczelnia Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie
Wydział Prawa

Ludwik Franciszek Dworzak (ur. 9 października 1900 w Skolem, zm. 1940 w Kijowie) – polski karnista, wykładowca, sędzia, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 9 października 1900 w Skolem jako syn Marii i Józefa, sędziego Sądu Najwyższego. 11 marca 1918 zdał wojenny egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie (w jego klasie był m.in. Kazimierz Gluziński)[1]. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Na tym uniwersytecie w 1922 uzyskał tytuł doktora, a w 1931 habilitację. Był uczniem prof. Juliusza Makarewicza, który kierował jego pracą doktorską i był recenzentem jego przewodu habilitacyjnego. Został starszym asystentem profesora w Zakładzie Prawa Karnego na macierzystej uczelni. W roku akademickim 1930/1931 został kierownikiem Katedry Prawa i Postępowania Karnego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w Lublinie, zostając jednocześnie zastępcą profesora prawa karnego na Wydziale Prawa i Nauk Społeczno-Ekonomicznych tej uczelni. Był znawcą prawa karnego materialnego, procesowego i wykonawczego, docentem profesorem tytularnym prawa karnego, sędzią Sądu Okręgowego i Apelacyjnego we Lwowie.

Jako aplikant 14 sierpnia 1924 został mianowany sędzią zapasowym dla lwowskiego okręgu apelacyjnego we Lwowie[2]. Był członkiem zarządu oddziału lwowskiego Zrzeszenia Sędziów i Prokuratorów RP[3][4]. 22 lipca 1935 został mianowany przewodniczącym Okręgowej Komisji Wyborczej nr 70 we Lwowie[5]. W drugiej połowie lat 30. pełnił stanowisko dyrektora Departamentu Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości[6]. Publikował w periodyku „Przegląd Więziennictwa Polskiego”[7].

W Wojsku Polskim został awansowany na stopień podporucznika rezerwy artylerii ze starszeństwem z 1 lipca 1925[8]. W 1934, jako oficer rezerwy był przydzielony do 5 Lwowskiego Pułku Artylerii Lekkiej i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto[9].

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD 7 października 1939[10][11]. Był osadzony we lwowskim więzieniu na Zamarstynowie[12], po czym w lutym 1940 został przewieziony do więzienia przy ulicy Karolenkiwskiej 17 w Kijowie. Tam na wiosnę 1940 został zamordowany przez NKWD w Bykowni wiosną 1940 r., na co wskazuje odnaleziony w 2007 grzebień z wyrytym nazwiskiem prof. Dworzaka[13]. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 55/3-32 oznaczony numerem 858)[14]. Został pochowany na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni. Wcześniej, podczas prowadzonych tam prac ekshumacyjnych w miejscach masowych pochówków został odnaleziony ebonitowy grzebień wyprodukowany przez austriacką firmę Matador Garantie, na którym zostały wydrapane cienkim przedmiotem napisy: „Fr. Strzelecki Wł. Woł” (w domniemaniu Franciszek Strzelecki, kierownik szkoły powszechnej we Włodzimierzu Wołyńskim), „Ludw Dworzak s. Józefa” (w domniemaniu Ludwik Dworzak), „kpt. Grankowski, Wspólna 17” i „Szczyrad” (w domniemaniu ppłk Bronisław Szczyradłowski)[15].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Kodeks karny republik sowjeckich (1926, współautorzy: Zdzisław Papierkowski, Juliusz Makarewicz, Rafał Lemkin, Roman Zbigniew Piotrowski)
  • Zmowa więźniów w celu ucieczki (1928, współautor: Zdzisław Papierkowski)
  • Przestępstwa naruszenia stanu cywilnego (1929)
  • Biurowość i sekretarjaty w postępowaniu karnem (1930, współautor: Alfred Kotwicz-Zgórski)
  • Stan cywilny jako przedmiot ochrony karnej (1931)
  • Areszt śledczy i inne środki zapobiegawcze w polskim procesie karnym (1932)
  • L'application de la loi pénale aux infranctions commises par des étrangers hors de leur territoire: rapport spécial pour le Congrès International de Droit Comparé à La Haye (1932)
  • Zarys polskiego procesu karnego (1934, współautor: Alfred Kotwicz-Zgórski, Alfred Laniewski)
  • L'organisation de la rééducation morale et de la réadaptation sociale des délinquants (reclassement) (1937)
  • Stabilimenti penitenziari agricoli (1938)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum Lwowskiego im. Franciszka Józefa za rok szkolny 1917/18. Lwów: 1918, s. 19, 20.
  2. Ruch służbowy w sądownictwie. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Sprawiedliwości”, s. 477, Nr 18 z 15 września 1924. 
  3. Skład zarządów oddziałów i kół. W: Sprawozdanie zarządu głównego Zrzeszenia Sędziów i Prokuratorów Rzeczypospolitej Polskiej za rok 1931–32. Warszawa: 1931, s. 14.
  4. Sprawozdanie Zarządu Głównego Zrzeszenia Sędziów i Prokuratorów Rzeczypospolitej Polskiej za rok 1934/1935. Warszawa: 1935, s. 4.
  5. Dział urzędowy. 86. Ogłoszenie. „Lwowski Dziennik Wojewódzki”, s. 120, Nr 14 z 25 lipca 1934. 
  6. Giovanni Novelli. Notatki penitencjarne. „W Służbie Penitencjarnej”. Nr 16, s. 7–8, 15 sierpnia 1937. 
  7. Ludwik Dworzak. Organizacja profilaktyki kryminalnej w Polsce w ramach systemu konstytucyjnego. „Przegląd Więziennictwa Polskiego”. 3, s. 71–78, 1938. 
  8. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 143.
  9. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 617.
  10. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918–1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 78, 95. ISBN 978-83-7188-964-6.
  11. Sławomir Kalbarczyk. Czystka na uczelniach. Zagłada polskiego środowiska naukowego we Lwowie po '44. „Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej”, s. 69, Nr 3 (124) z marca 2011. Instytut Pamięci Narodowej. ISSN 1641-9561. 
  12. Sławomir Kalbarczyk. Ukraińska Lista Katyńska. „Komentarze historyczne”, s. 58. Instytut Pamięci Narodowej. 
  13. Listy katyńskiej ciąg dalszy. Straceni na Ukrainie, Zeszyty Katyńskie (nr 4), Warszawa 1994, str. 20
  14. Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 20. [dostęp 27 października 2014].
  15. Sławomir Kalbarczyk. Ukraińska Lista Katyńska. „Komentarze historyczne”, s. 58–59. Instytut Pamięci Narodowej. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]