Ludwik Iwaszko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Antoni Iwaszko
podpułkownik artylerii podpułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 24 marca 1894
Lwów
Data i miejsce śmierci 22 czerwca 1975
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1914-1946
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie
Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Artylerii Ciężkiej
9 Pułk Artylerii Lekkiej
26 Pułk Artylerii Lekkiej
OC Biedrusko
Stanowiska dowódca dywizjonu
kwatermistrz pułku
komendant obozu ćwiczeń
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Medal Niepodległości
Krzyż Obrony Lwowa

Ludwik Antoni Iwaszko (ur. 24 marca 1894 we Lwowie, zm. 22 czerwca 1975 w Warszawie) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Emila. Miał dwie siostry Bronisławę i Marię oraz trzech braci: Stanisława, Józefa i Władysława. Jego bratankiem był Jan Iwaszko (1921–2015), pułkownik Wojska Polskiego.

Po złożeniu egzaminu dojrzałości w gimnazjum w Stryju wyjechał do Krakowa, gdzie rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz równoległe na Akademii Handlowej. W lipcu 1914 po wybuchu I wojny światowej wskutek mobilizacji został wcielony do armii austriackiej i walczył na froncie francusko-włoskim i rosyjskim, gdzie został ranny i wzięty do niewoli. Po ucieczce powrócił do armii austriackiej. 1 stycznia 1916 został mianowany podporucznikiem rezerwy artylerii. W 1918 roku jego oddziałem macierzystym był 119 pułk artylerii polowej[1].

W dniu 31 października 1918 był jednym z organizatorów rozbrajania w Krakowie żołnierzy austriackich, sam również uczestniczył rozbrojeniu krakowskiego odwachu. Dwa dni później został dowódcą pociągu pancernego, którym wyruszył walczyć w obronie Lwowa. Za waleczność otrzymał Krzyż Obrony Lwowa. W 1920 walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. 19 stycznia 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu porucznika, w artylerii, w „grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej”[2]. Rok później jako ochotnik brał udział w III powstaniu śląskim.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 283. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był 7 pułk artylerii polowej[3]. W następnych latach kontynuował służbę w 7 pap w Częstochowie[4][5]. W 1928 służył w 1 pułku artylerii ciężkiej w Modlinie na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy III dywizjonu[6]. 2 kwietnia 1929 został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów artylerii[7]. W marcu 1931 roku został przeniesiony do 9 pułku artylerii lekkiej w Białej Podlaskiej na stanowisko kwatermistrza[8][9]. W czerwcu 1933 został przesunięty na stanowisko dowódcy dywizjonu[10]. W sierpniu 1935 został przeniesiony do 26 pułku artylerii lekkiej w Skierniewicach na stanowisko kwatermistrza pułku[11]. Obowiązki na tym stanowisku wykonywał do 21 września 1937[12]. Następnie pełnił służbę na stanowisku komendanta Obozu Ćwiczeń Biedrusko[13].

20 października 1939 został internowany na Węgrzech, więziono go do 5 stycznia 1945, kiedy to został aresztowany przez Gestapo. Do Polski wrócił w czerwcu 1945, natychmiast zgłosił się do Wojska Polskiego. 20 października 1945 awansował do stopnia podpułkownika, do rezerwy został przeniesiony 22 lutego 1946. Zmarł 22 czerwca 1975 w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Bródnowskim (kw. 110 O–1-29).

26 września 2007 Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę nr XXI/274/07 w sprawie nadania nazwy ulicy Ludwika Iwaszki - projektowanemu przedłużeniu ul. Strzelców w Dzielnicy III Prądnik Czerwony i Dzielnicy IV Prądnik Biały, od ul. Powstańców do al. 29 Listopada[14].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 1087, 1215.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 29 stycznia 1921 roku, s. 144.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 197.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 727, 819.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 650, 742.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 409, 458.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 3 kwietnia 1929 roku, s. 106.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 105.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 182, 677.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 128.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 99.
  12. Kuprianis 2010 ↓, s. 222.
  13. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 842.
  14. Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2007 roku, nr 714, poz. 4677.
  15. M.P. z 1931 r. nr 178, poz. 260.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]