Ludwik Sempoliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Sempoliński
Ilustracja
Ludwik Sempoliński w okresie występów amatorskich w „Promenadzie”, 1917
Imię i nazwisko Ludwik Agapit Sempoliński
Data i miejsce urodzenia 18 sierpnia 1899
Warszawa
Data i miejsce śmierci 17 kwietnia 1981
Warszawa
Zawód aktor, reżyser, tancerz, pedagog
Lata aktywności 1918–1981
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Medal 10-lecia Polski Ludowej Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego
Grób Ludwika Sempolińskiego na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Ludwik Agapit Sempoliński (ur. 18 sierpnia 1899 w Warszawie, zm. 17 kwietnia 1981 tamże) – polski aktor teatralny i filmowy, reżyser, tancerz, pedagog. Jeden z najwybitniejszych polskich aktorów teatralnych, filmowych, rewiowych i kabaretowych[1][2][3][4].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył warszawską Szkołę Zgromadzenia Kupców przy ul. Waliców, a następnie podjął studia w Wyższej Szkole Handlowej, której jednak nie ukończył.

Debiutował w 1918 w kabarecie Sfinks piosenką Lecą mareczki, lecą, lecą…. Związany z warszawskimi (m.in. „Morskie Oko”, „Cyrulik Warszawski”) i krakowskimi teatrzykami rewiowymi, kabaretami i operetką.

W czasie II wojny światowej musiał się ukrywać przed okupantami niemieckimi za parodię Hitlera w piosence Ten wąsik z popularnej rewii muzycznej Orzeł czy Rzeszka. Z tego powodu przeniósł się do Wilna, gdzie występował początkowo w teatrze muzycznym Lutnia, następnie w założonym przez siebie teatrzyku Miniatury. Po wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej uciekł z Wilna i pod nazwiskiem Józef Kalina ukrywał się na prowincji. W 1944 wrócił do Wilna i wraz z Hanką Bielicką i Jerzym Duszyńskim reaktywował swój teatr.

Po wojnie grał na scenach Łodzi, Krakowa i w warszawskim Teatrze Syrena. Znany z brawurowych wykonań różnych piosenek (m.in. Tomasz, ach Tomasz, skąd ty to masz).

Autor wspomnień Wielcy artyści małych scen (wyd. 1968) i Druga połowa życia (wyd. 1985). Był także wykładowcą warszawskiej PWST, wychowawcą wielu znanych aktorów i piosenkarzy[5].

Zmarł 17 kwietnia 1981 w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim (kw. 111-III-30/31)[6].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludwik Sempoliński w serwisie Culture.pl
  2. Ludwik Sempoliński – wielki artysta małych scen - Historia - polskieradio.pl, www.polskieradio.pl [dostęp 2019-07-19].
  3. http://www.e-teatr.pl/pl/artykuly/25959,druk.html
  4. [1]
  5. Gwiazdozbiór polskiej piosenki (pdf)
  6. Cmentarz Powązkowski w Warszawie. (red.). Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984. ISBN 83-03-00758-0.
  7. 15 lipca 1954 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” M.P. z 1954 r. nr 112, poz. 1564, pkt 66.
  8. 15 stycznia 1955 M.P. z 1955 r. nr 101, poz. 1400, str. 1632

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Budrewicz Olgierd: My, z Warszawy. Wyd. II (w tym wyborze). Warszawa: Czytelnik, 1998, s. 25…31. ISBN 83-07-00019-X.
  • Zbigniew Adrjański: Kalejdoskop estradowy : leksykon polskiej rozrywki 1944-1989 : artyści, twórcy, osobistości. Warszawa: Bellona, 2002. ISBN 83-11-09191-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]