Ja tu rządzę

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ja tu rządzę
Gatunek komedia muzyczna
Rok produkcji 1939
Data premiery 23 grudnia 1941
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 97 min
Reżyseria Mieczysław Krawicz
Scenariusz Emanuel Schlechter,
Ludwik Starski
Główne role Ina Benita,
Zbigniew Rakowiecki,
Mieczysława Ćwiklińska,
Józef Orwid
Muzyka Władysław Dan,
Roman Palester
Zdjęcia Zbigniew Gniazdowski
Scenografia Stefan Norris,
Jacek Rotmil
Produkcja Lira-Film

Ja tu rządzę – polski film fabularny z 1939 roku w reż. Mieczysława Krawicza. Komediofarsa, która nie zdążyła wejść na ekrany przed wybuchem wojny. Niemiecki okupant dopuścił do jej premiery dopiero 23 grudnia 1941 roku. Pierwowzór: dramat Wincentego Rapackiego pt. Pani majstrowa.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Głównym bohaterem filmu jest młody i przystojny hrabia Józio Lulewicz, prowadzący beztroski i hulaszczy tryb życia. Pewnego ranka, wracając z nocnej hulanki, rozbija szybę w warsztacie szewskim na warszawskim Starym Mieście.

Przyjaciel, kompozytor Wacław, namawia Józia na założenie teatru i sfinansowanie tej inwestycji, w wysokości 20 000 zł. Te pieniądze Józio musi uzyskać od matki, która jednak nie zgadza się wyasygnować ich na teatr. Dodatkowego zamieszania oraz komizmu dostarcza cały czas niezwykle roztargniony wuj Józia, hrabia Anatol Rzeszotarski.

Następnie Józio udaje się na miejsce swego porannego wybryku, aby zapłacić za straty, które spowodował. Na miejscu dowiaduje się, że poszkodowany szewc - Wirgiliusz Kopytkiewicz - poszukuje czeladnika. Hrabia, który nie umie wykonywać żadnej pracy, pod przybranym nazwiskiem zgłasza się do terminu, czyli podstawowej nauki zawodu. Chce w ten sposób wywołać skandal obyczajowy, by wymusić na matce wypłatę na teatr. Dołącza do zespołu szewców - śpiewaków. W zespole tym jest już jeden Józio, terminator szewski, który twierdzi, że: „Ja jestem hrabiowskie dziecko, tylko mnie Cyganie porwali i zamienili jak byłem w pieluszkach”. Dlatego Kopytkiewicz oświadcza, że będzie zwracać się do nowego Józia, Ignac.

Zamiary młodego hrabiego jednak nie idą zgodnie z planem. Okazuje się, że „twardą ręką” warsztatem rządzi piękna blond córka majstra Kopytkiewicza, Joasia. Dodatkowo zamożny klient warsztatu, prezes Żurek-Żurkowski ma wielką ochotę znaleźć się w arystokracji, poprzez ślub swojej córki Kici z Józiem. Z powodu zmiany imienia przez pracodawcę hrabiego, zwraca się jednak do niewłaściwego Józia, którego zaczyna gościć i swatać. Tymczasem hrabia Józio rezygnuje z pieniędzy matki i chce zostać u szewca, ponieważ zakochał się w Joasi. Hrabina Lulewiczowa robi wszystko, by nie dopuścić do mezaliansu, jednak okazuje się, że uczucie jej syna jest odwzajemnione.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]