Ludwika Burbon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ludwika Burbon
ilustracja
Ludwika z matką i bratem (1822)
księżna Parmy
Okres panowania od 19 kwietnia 1848
do 27 marca 1854
Jako żona Karola III
regentka Parmy
Okres panowania od 27 marca 1854
do 9 czerwca 1859
W imieniu Roberta I
Dane biograficzne
Dynastia Burbonowie
Data i miejsce urodzenia 21 września 1819
Paryż
Data i miejsce śmierci 1 lutego 1864
Wenecja
Ojciec Karol Ferdynand Burbon
Matka Karolina Burbon-Sycylijska
Mąż Karol III Parmeński
Dzieci Margherita Maria Theresa Enrichetta,
Roberto Carlo Luigi Maria,
Alicia Maria Carolina Ferdinanda Rachael Giovanna Filomena,
Enrico Carlo Luigi Giorgio

Ludwika Maria Teresa Burbon znana też jako Ludwika d'Artois (ur. 21 września 1819 w Paryżu; zm. 1 lutego 1864 w Wenecji), francuska księżniczka, księżna de Berry, księżna Parmy.

Ludwika Maria była jedyną córką Karola Ferdynanda Burbona, księcia de Berry (1778-1820), i jego żony Karoliny Burbon, księżniczki Obojga Sycylii (1798-1870), córki Franciszka I Burbona i Marii Klementyny Habsburg, arcyksiężniczki Austrii. Jej bratem był Henryk, hrabia Chambord i legitymistyczny pretendent do tronu Francji. Ojciec Ludwiki został zamordowany, kiedy Ludwika miała rok.

10 listopada 1845 w austriackim zamku Frohsdorf, Ludwika Maria wyszła za mąż za późniejszego Karola III (1823-1854), księcia Parmy. Karol był synem Karola II Parmeńskiego (1799-1883) i jego żony Marii Teresy Sabaudzkiej, księżniczki Sardynii (1803-1879). Po zawarciu małżeństwa para zamieszkała w Londynie. W 1849 Karol został księciem Parmy, a w 1854 zamordowano go.

Po śmierci męża Ludwika została regentką w imieniu swojego małoletniego syna - nowego księcia Parmy, Roberta I. W 1859 w czasie wojny francusko-austriackiej, podobnie jak władcy inni państewek w centralnych Włoszech, Ludwika i jej syn opuścili ojczyznę. Zamieszkali w Wenecji, pod protekcją Austrii. Marzyli, że wojna przyniesie Parmie nowe terytoria np. Toskanię i Modenę, ale w 1860 Parma razem z resztą środkowych Włoch została włączona do Piemontu. Ludwika resztę życia spędziła na wygnaniu. Zmarła w wieku 44 lat, w weneckim Palazzo Giustiniani. Została pochowana obok swojego dziadka - króla Francji, Karola X Burbona w krypcie klasztora franciszkanów Castagnavizza (obecnie Nova Gorica, Słowenia). W tym samym miejscu został pochowany brat Ludwiki - Henryk oraz jej ciotka - Maria Teresa Charlotta i wuj - Ludwik Antoni, książę Angoulême.

Syn Ludwiki, Robert, miał 24 dzieci i Ludwika została przodkinią m.in. królów Bułgarii, Rumunii, pretendentów do cesarskiego tronu Austrii i królewskiego tronu Węgier oraz wielkich książąt Luksemburga.

Dzieci[edytuj]

  • Margherita Maria Theresa Enrichetta (1847-1893)
Don Carlos, książę Madrytu, pretendent do tronu Hiszpanii
Maria Pia, księżniczka Obojga Sycylii, córka króla Ferdynanda II
Maria Antonina, infantka Portugalii, córka króla Michała I
Ferdynand IV, wielki książę Toskanii
  • Enrico Carlo Luigi Giorgio (1851-1905), hrabia Bardi
Maria Immaculata, księżniczka Obojga Sycylii, córka króla Ferdynanda II
∞ Adelgunda, infantka Portugalii, księżna Guimarães, córka króla Michała I