Ludwika Ferdynanda Burbon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ludwika Ferdynanda Burbon
ilustracja
wizerunek herbu
księżna Montpensier
Okres panowania od 10 października 1846
do 1890
Jako żona Antoniego Orleańskiego
księżna Galliera
Okres panowania od 1888
do 1890
Jako żona Antoniego Orleańskiego
Dane biograficzne
Dynastia Burbonowie
Data i miejsce urodzenia (30 stycznia 1832
Madryt
Data i miejsce śmierci 2 lutego 1897
Sewilla
Ojciec Ferdynand VII Hiszpański
Matka Maria Krystyna Burbon
Mąż Antoni Orleański (książę Montpensier)
Dzieci Maria Izabela,
Maria Amelia,
Maria Krystyna,
Maria de la Regla,
dziecko (ur. i zm. 1857),
Ferdynand,
Maria de las Mercedes,
Filip Rajumnd Maria,
Antoni,
Ludwik Maria Filip Antoni

Infantka Maria Ludwika Ferdynanda Hiszpańska, hiszp. María Luísa Fernanda de Borbón (30 stycznia 1832 w Madrycie2 lutego 1897 w Sewilli) – infantka Hiszpanii i księżna Montpensier. Młodsza córka króla Ferdynanda VII i jego czwartej żony-siostrzenicy – Marii Krystyny Burbon, księżniczki Obojga Sycylii.

Starszą siostrą Ludwiki Ferdynandy była Izabela II i kiedy została ona królową, Ludwika Ferdynanda została następczynią tronu (była nią w latach 1833-1851, potem urodziła się córka Izabeli).

Izabela została zaręczona ze swoim bratem ciotecznym – Franciszkiem de Asís Burbon, o którym plotkowano, że jest homoseksualistą i impotentem[potrzebny przypis]. Król Francuzów – kuzyn sióstr – Ludwik Filip I planował, że z tego małżeństwa nie narodzą się dzieci, a hiszpańska korona trafi do któregoś z jego wnuków. Dlatego Ludwika Ferdynanda została wydana za mąż za Antoniego Orleańskiego, księcia Montpensier (1824-1890), najmłodszego syna Ludwika Filipa I i królowej Marii Amelii Burbon, księżniczki Obojga Sycylii (ciotki matki Ludwiki Ferdynandy).

Ludwika Ferdynanda miała 14 lat, a jej narzeczony 22 lata. 10 października 1846 miał miejsce podwójny ślub; Izabela poślubiła Franciszka, a Ludwika Ferdynanda – Antoniego, który otrzymał tytuł infanta. Para przeniosła się do Paryża, a potem do Sewilli. Stosunki między siostrami znacznie się pogorszyły, ponieważ Antoni ciągle snuł plany obalenia Izabeli II.

Ojciec Antoniego został obalony w 1848. W tym samym roku, 16-letnia Ludwika Ferdynanda urodziła swoje pierwsze dziecko. Kiedy Izabela w 1850 urodziła swoje pierwsze dziecko – syna Ferdynanda, który szybko zmarł, Ludwika Ferdynanda ponownie została następczynią tronu. Tytuł ten utraciła w 1851, gdy Izabela urodziła swoje drugie dziecko – córkę Izabelę Marię, która przeżyła. Ostatecznie po śmierci Izabeli królem został jej drugi syn – Alfons XII, urodzony jako czwarte dziecko. Po obaleniu Izabeli, gdy królem został Amadeusz I Sabaudzki, rodzina musiała udać się na wygnanie. Ludwika Ferdynanda powróciła do Sewilli, dopiero po śmierci jej męża w 1890 i tam zmarła. Została pochowana w Escorialu.

Potomstwo[edytuj]

Ludwika Ferdynanda i Antoni mieli 10 dzieci, ale tylko 5 z nich dożyło wieku dorosłego:

Potomkowie[edytuj]

Ze wszystkich dzieci Ludwiki Ferdynandy i Antoniego, tylko Maria Izabela i Antoni zostawili potomstwo. Poprzez córkę Marię Izabelę, Ludwika Ferdynanda została prababką:

Jej syn Antoni założył gałąź książąt Galliera, jego potomkowie stracili prawa do tronu z powodu swoich morganatycznych małżeństw. Obecny książę Galliera to praprawnuk Ludwiki Ferdynandy – Don Alfonso de Orléans-Borbón y Ferarra-Pignatelli.