Makrofagi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Makrofag)
Skocz do: nawigacja, szukaj
 Na tę stronę wskazuje przekierowanie z „makrofag”. Zobacz też: makrofagia (strategia pokarmowa).
Makrofagi

Makrofagi – duże[1], żerne[2][3] (czasem większe niż 20 μm[4]) komórki tkanki łącznej[1], wywodzące się z komórek prekursorowych pochodzących ze szpiku kostnego[3][4], a bezpośrednio z monocytów, które opuściły krew i trafiły do innych tkanek[1][2][4][5]. Makrofagi dzielą się na osiadłe (histiocyty) i wędrujące[1][3][5].

W największej ilości występują w wątrobie, śledzionie, tkance łącznej oraz ścianach układu oddechowego. Współtworzą układ fagocytarny (układ siateczkowo-śródbłonkowy)[2][5].

Funkcja[edytuj | edytuj kod]

Neutralizacja patogenu przez lizosomy makrofaga:
a. Fagocytoza patogenu (1) i uformowanie fagosomu (2).
b. Fuzja błon lizosomów (3) z fagosomem, wytworzenie fagolizosomu, rozkład patogenu przez enzymy.
c. Zniszczony patogen (4) jest wydalany przez błonę komórkową (6).

Charakteryzują się dużym polimorfizmem oraz zróżnicowaniem w funkcjach[4][5]. Uczestniczą w swoistej i nieswoistej odpowiedzi odpornościowej[4] oraz współpracują z limfocytami T[2][4] (które regulują ich funkcje za pośrednictwem IFN-γ) w odpowiedzi komórkowej. Ich podstawowym zadaniem jest bezpośrednia i nieswoista[4] fagocytoza[5]: bakterii[1][2][4] (przeciętny makrofag może sfagocytować do 100 bakterii[2]), wirusów, grzybów, pierwotniaków, fragmentów komórek, istoty międzykomórkowej[4], a także całych krwinek[2] (starych erytrocytów[1] przez makrofagi wątrobowe i śledzionowe) oraz innych komórek (np. nowotworowych lub zarażonych wirusem) i ich rozkład w lizosomach. Niektóre w ten sposób zdegradowane białka mogą się następnie wiązać z głównym układem zgodności tkankowej (MHC), aby zostać zaprezentowane przez makrofagi limfocytom Th[4].

Ponadto są odpowiedzialne za modulowanie lokalnej odpowiedzi odpornościowej, ponieważ wytwarzają wiele cytokin, odpowiedzialnych m.in. za reakcje zapalne. Najważniejszymi z nich są: IL-1, IL-6, IL-12 oraz TNF-α. Poza nimi makrofagi syntezują wiele proteaz oraz reaktywne formy tlenu (wolne rodniki). W pewnych patologicznych przypadkach mogą powodować nadmierną degenerację tkanek[4].

Makrofagi szpiku regulują hemopoezę[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. a b c d e f Mała encyklopedia medycyny. Wyd. IV. T. II: H-O. Warszawa: PWN, 1988, s. 630. ISBN 83-01-08835-4.
  2. a b c d e f g Encyklopedia Biologia. Agnieszka Nawrot (red.). Kraków: Wydawnictwo GREG, s. 313. ISBN 978-83-7327-756-4.
  3. a b c Klaus Griephan: Leksykon Zdrowia (przekład). Warszawa: Klub dla Ciebie, 2002, s. 285. ISBN 83-89076-65-9.
  4. a b c d e f g h i j k l makrofagi. W: Internetowa encyklopedia PWN [on-line]. [dostęp 2016-02-08].
  5. a b c d e makrofagi. W: Słownik terminów biologicznych [on-line]. PWN. [dostęp 2016-02-08].