Maria Bonaparte

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maria Bonaparte
Marie Princesse d'Empire, Princesse de Canino, Princesse de Grèce, Altesse Royale
Ilustracja
Maria Bonaparte z synem Piotrem w tradycyjnych strojach kreteńskich (1912)
Herb
Data i miejsce urodzenia 2 lipca 1882
Saint-Cloud
Data i miejsce śmierci 21 września 1962
Gassin
Ojciec Roland Napoleon Bonaparte
Matka Marie Félix-Blanc
Mąż

Jerzy

Dzieci

Piotr (1908–1980), Eugenia (1910–1988)

Maria Bonaparte, księżna fr. Marie Princesse d'Empire, Princesse de Canino, Princesse de Grèce, Altesse Royale (ur. 2 lipca 1882 w Saint-Cloud, zm. 21 września 1962 w Gassin) – francuska psychoanalityczka szkoły freudiańskiej. Przez ślub księżna grecka i duńska.

Życie i działalność[edytuj]

Urodziła się jako jedyna córka ks. Rolanda Bonaparte (wnuka Lucjana, brata Napoleona I) i bogatej Marie Félix-Blanc (spadkobierczyni François Blanca, twórcy kasyna w Monte Carlo), która zmarła miesiąc po narodzinach Marii. Pozbawiona matki dziewczynka wychowywana była przez surową i tyrańską babkę ze strony ojca. Otoczona guwernantkami otrzymała wychowanie pełne zakazów i nakazów, co wpłynęło na rozwinięcie się u niej neurozy, introwersji i licznych fobii. W roku 1905 rozpoczęła życie towarzyskie i rok później została przedstawiona królowi greckiemu Jerzemu I, który zapragnął ożenić z nią swego drugiego syna, również Jerzego (1869–1957).

Ślub miał miejsce w Atenach 21 grudnia 1907. Rok później urodziło się pierwsze dziecko, ks. Piotr, ale Maria zauważyła, że cierpi na silną oziębłość seksualną, co skłoniło ją do badań nad problematyką seksualną kobiet. W 1923 przeprowadziła pomiary anatomiczne 200 kobiet w szpitalach paryskich. Przeprowadziła także z nimi wywiady na temat ich pożycia seksualnego i doszła do wniosku, że oziębłość seksualna jest u wielu kobiet spowodowana zbyt dużą odległością między łechtaczką i wejściem do pochwy. Wyniki swych badań Maria opublikowała pod pseudonimem A.E. Narjani w eseju pod tytułem Considérations sur les causes anatomiques de la frigidité chez la femme (od swej teorii nie odstąpiła nawet jako sławna psychoanalityczka). W tym samym roku przeczytała Wstęp do psychoanalizy pióra Le Bona, w którym po raz pierwszy napotkała nazwisko Freuda.

W 1925 poznała osobiście Freuda, który 30 września przeprowadził z nią pierwszą sesję psychoanalityczną. Pozostała jego pacjentką do 1938. Od tej chwili aż do wybuchu II wojny światowej Maria Bonaparte była niejako ambasadorką Freuda w Paryżu. Austriacki uczony wyperswadował jej studia medycyny i skłonił ją do zajmowania się rozwojem psychoanalizy we Francji. 4 listopada 1926 Maria wraz z Lafourgue'iem założyła istniejące do dziś dnia Societé Psychanalytique de Paris i dostarczyła funduszy na publikację "Revue française de psychanalyse", ważne forum francuskich psychoanalityków.

W roku 1938 uratowała Freuda i jego rodzinę przed prześladowaniami hitlerowskimi, pomagając im w ucieczce z przyłączonego do Wielkiej Rzeszy Niemieckiej Wiednia. Zapłaciła za Freuda tzw. "Reichsfluchtsteuer", tj. "Podatek od ucieczki z Rzeszy". Wokół wątku znajomości Freuda z Marią Bonaparte nakręcono w roku 2004 film Princesse Marie z Catherine Deneuve w roli Marii.

6 lutego 1952 książę Jerzy i Maria, jako przedstawiciele dworu greckiego, brali udział w koronacji królowej Elżbiety II w Londynie. Znudzona przewlekającą się ceremonią, Maria zaproponowała siedzącemu obok niej panu natychmiastową sesję psychoanalityczną. Pan ów, równie znudzony jak ona, chętnie wyraził zgodę. Był nim François Mitterrand.

Maria Bonaparte miała z Jerzym greckim dwoje dzieci, Piotra (1908–1980), znanego antropologa i Eugenię (1910–1988), która wyszła za ks. Dominika Radziwiłła z Balic (zm. 1976), wnuka ks. Karola Stefana z Żywca. Miała z nim dwoje dzieci, syna Jerzego Andrzeja (1942–2001) i córkę Tatianę (ur. 1939). Rozwiodła się z Radziwiłłem w roku 1946 i poślubiła księcia Rajmunda Aleksandra Thurn und Taxis (1907–1986), pana na zamku Duino koło Triestu. Rozwiodła się w 1965. Miała z nim syna Karola Aleksandra (ur. 1952), obecnego właściciela Duino.

Maria zmarła na białaczkę i jest pochowana obok męża na cmentarzu królewskim w Tatoi w pobliżu Aten.

Publikacje[edytuj]

Prace własne

  • Le printemps sur mon jardin, Paris.
  • Edgar Poe avec un avant-propos de Freud, Paris 1933 (wydanie angielskie 1948, wydanie niemieckie Frankfurt/M, 1984).
  • Mémoires.
  • Guerres militaires et guerres sociales.
  • Introduction à la théorie des instincts, 1934.
  • De la sexualité de la femme (ang. Feminine sexuality, 1953).
  • Topsy, 1940 (opowiadanie o jej psie).
  • Psychanalyse et biologie, 1952.

Tłumaczenia dzieł Freuda

  • Souvenir d'enfance de Léonard da Vinci.
  • Cinq psychoanalyses.

Literatura dodatkowa[edytuj]

  • Celia Bertin, Marie Bonaparte, A Life, New Haven 1982.
  • Jean-Pierre Bourgeron, Marie Bonaparte et la psychoanalyse, Genève 1993.
  • Hans Roger Madol, Kungligt blod, Stockholm 1937.
  • Élisabeth Roudinesco, La bataille de cent ans, Histoire de la psychoanalyse, Paris 1982.

Linki zewnętrzne[edytuj]