Maria Grzesiakowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maria Grzesiakowa
Data i miejsce urodzenia 1897
Dąbrowica
Data i miejsce śmierci 24 marca 1942
Wilno
Stopień harcerski Harcerka Rzeczypospolitej
Stopień instruktorski Harcmistrzyni
Organizacja harcerska Związek Harcerstwa Polskiego
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej

Maria Grzesiakowa z domu Bobrowicz (ur. w 1897 w Dąbrowicy, zm. 24 marca 1942 w Wilnie) – instruktorka harcerska, pierwsza żona Józefa Grzesiaka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w rodzinie rolniczej Kazimierza Bobrowicza i Kazimiery z Zasadzkich. W Mołodowie ukończyła szkołę gospodarczą, a następnie kurs nauczycielski. Podjęła pracę zawodową jako pedagog w latach 1917–1918.

Dwa lata później ukończyła kurs sióstr PCK i w okresie wojny polsko-bolszewickiej przynależała do Ochotniczego Batalionu Harcerskiego. W lipcu tego samego roku do tego batalionu dołącza Józef Grzesiak Czarny z oddziałem harcerzy krakowskich. W sierpniu 1920, w 201 Ochotniczym pułku piechoty podjęła swoją pierwszą służbę na polu bitwy podczas walk o Grodno. W trakcie działań bojowych opatrzyła rannego Józefa Grzesiaka, za którego następnie wyszła za mąż w 1921.

Niedługo później 201 Ochotniczy pułk piechoty został przemianowany na 2 Wileński i działał w Grupie Operacyjnej generała Lucjana Żeligowskiego. Wraz z nim Maria Bobrowicz przeszła przez najcięższe boje w Ejszyszkach, Wilnie, Starych Trokach, aż do pomyślnego końca służby wojskowej. Wraz z demobilizacją 6 Harcerskiego pułku piechoty Wojsk Litwy Środkowej (22 grudnia 1920), do którego przynależała w ostatnich latach wojny, skończyła swoją służbę wojskową. Jej działalność została wyróżniona 11 listopada 1930, gdy z rąk generała Lucjana Żeligowskiego otrzymała Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej.

Grzesiakowa wraz z mężem pozostała w Wilnie. Tu wspomagała organizowanie Czarnej Trzynastki Wileńskiej, a następnie objęła prowadzenie drużyny żeńskiej, która w 1934 przyjęła nazwę 13. Żeńskiej Wileńskiej Drużyny Harcerek im. bp. Władysława Bandurskiego. Równocześnie pełniła kolejno obowiązki instruktorki, komendantki hufca i wchodziła w skład Komendy Chorągwi Wileńskiej ZHP. Jako zawodowa nauczycielka działała w oświacie, organizowała kilkadziesiąt terenowych bibliotek.

Przed wybuchem wojny w 1939 w Komendzie Chorągwi Wileńskiej kierowała referatem przysposobienia do obrony kraju, współorganizowała Pogotowie Harcerek Chorągwi Wileńskiej szkolące w zakresie służby sanitarnej, łączności, terenoznawstwa, służby gospodarczej, obrony przeciwlotniczej i przeciwgazowej oraz służby opiekuńczej. W czasie okupacji działała w ZWZ, prowadziła nadal swoją drużynę harcerską, organizuje nowe zastępy spośród dziewcząt uczęszczających na tajne komplety nauczania. Uczyła na poziomie szkoły powszechnej, organizowała pomoc więźniom.

Zimą 1941/1942 kształciła się na kursach poznania broni i zasad prowadzenia walki. W jej mieszkaniu był czynny punkt kontaktowy i mieścił się magazyn broni. W 1942 zapadła na chorobę, z którą przegrała 24 marca. Pochowana została na Rossie.

Patron[edytuj | edytuj kod]

Maria Grzesiakowa jest patronem m.in. 13. Radomszczańskiej Drużyny Harcerskiej Bursztynowa Trzynastka oraz 13 Wileńskiej Drużyny Harcerskiej Czarna Trzynastka.