Dywizja Ochotnicza (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy Dywizji Ochotniczej okresu II RP. Zobacz też: Dywizja Ochotnicza - stronę ujednoznaczniającą.
Dywizja Ochotnicza
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1920
Rozformowanie 1920
Dowódcy
Pierwszy ppłk Adam Koc
Działania zbrojne
wojna polsko-bolszewicka
Organizacja
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość Armia Ochotnicza

Dywizja Ochotnicza (22 Dywizja Piechoty)[a]wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego II RP w 1920.

22 lipca 1920 r. Generalny Inspektor Armii Ochotniczej, gen. broni Józef Haller wydał rozkaz o sformowaniu Dywizji Ochotniczej. Na dowódcę dywizji wyznaczony został ppłk Adam Koc.

Do formowania dywizji przystąpiono w sierpniu 1920 r., w twierdzy modlińskiej. W skład dywizji włączono 101 Rezerwowy oraz 201, 202 i 205 Ochotnicze Pułki Piechoty.

15 września 1920 roku stan żywionych w Dyw. Ochot. wynosił (w nawiasach podano stan bojowy): 343 (157) oficerów, 27 podchorążych oraz 12.368 (5.457 pieszych i 383 jezdnych) podoficerów i szeregowyych, a ponadto 9 cywilów, 21 jeńców i internowanych, 869 koni wierzchowych i jucznych, 1.023 koni artyleryjskich i 2.185 koni taborowych. Na uzbrojeniu dywizji znajdowało się 129 karabinów maszynowych i 56 dział polowych. Tabor liczył 1.181 wozów, 97 kuchni polowych i 2 samochody.

W listopadzie 1920 dywizja została rozformowana, a pułki ochotnicze zdemobilizowane. Ten sam los miał spotkać 101 Rezerwowy Pułk Piechoty, jednak w uznaniu zasług Naczelny Wódz postanowił pozostawić jednostkę na stopie pokojowej. Stan osobowy pułku uzupełniony został żołnierzami z trzech likwidowanych pułków ochotniczych oraz przybyłą z niewoli rosyjskiej kadrą oficerską byłej Dywizji Syberyjskiej. W celu zachowania tradycji pułk przemianowany został na 3 Pułk Syberyjski.

Z chwilą przemianowania 101 Pułku dotychczasowa Brygada Syberyjska została rozwinięta do ram dywizji. W październiku 1921 r. Dywizja Syberyjska przemianowana została na 30 Dywizję Piechoty, a 1, 2 i 3 Pułki Syberyjskie odpowiednio na 82, 83 i 84 Pułki Piechoty.

Ordre de Bataille i obsada personalna Dywizji Ochotniczej[edytuj]

Odznaka pamiątkowa baterii "Janka" 205 Ochotniczego Pułku Piechoty

Dowództwo

I Brygada

201 Ochotniczy Pułk Piechoty

205 Ochotniczy Pułk Piechoty

II Brygada

202 Ochotniczy Pułk Piechoty

  • dowódca - mjr Modest Sierant

101 Rezerwowy Pułk Piechoty

201 Pułk Artylerii Polowej

  • dowódca mjr Ludwik Jurkiewicz
  • Batalion Saperów
    • Kompania Saperów Ochotnicza
    • Kompania Saperów
    • Kolumna Saperska
  • Dywizjon Strzelców Konnych Ochotniczy
    • Szwadron rtm. Królikowskiego
    • Ochotniczy Oddział Kresowy
  • Kompania Telegraficzna Rezerwowa Nr I (przeformowana na Kompanię Telegraficzną Dywizyjną)
  • Kompania Sztabowa
  • Pluton Żandarmerii
  • Poczta Polowa Nr 67
  • Kompania Sanitarna
  • Piekarnia Polowa Ochotnicza
  • Szpital Koni
  • Park Uzbrojenia Dywizji
  • Warsztat Uzbrojenia Dywizji
  • Urząd Gospodarczy
  • 6 x Kolumn Taborowych
  • Warsztat Taborowy

Oddziały podporządkowane:

W I dekadzie września 1920 roku w skład Dyw. Ochot. włączone zostały:

  • Batalion Marszowy 263 Pułku Piechoty Kresowej z DOG Pomorze,
  • I dywizjon 216 Pułku Artylerii Polowej (12 rosyjskich armat kal. 76,2 mm w trzech bateriach),
  • 1 Oddział Lotny (częściowo konny),

które utworzyły Grupę mjr. Kościałkowskiego.

Uwagi

  1. W niektórych źródłach dywizja bywa określana jako "22 Dywizja Ochotnicza". Niewątpliwie, w sierpniu 1920 r. była dwudziestą drugą dywizją w kolejności ich formowania, ale numeracja wielkich jednostek piechoty była wówczas następująca: 118 Dywizje Piechoty, 1 i 2 Dywizje Litewsko-Białoruskie oraz Dywizja Górska.

Bibliografia[edytuj]

  • Księga chwały piechoty, praca zbiorowa, Warszawa 1992, reprint wydania z 1939 r.
  • Bitwa niemeńska 29 VIII - 18 X 1920. Dokumenty operacyjne. Część I (29 VIII - 19 IX), oprac. i przygotowanie do druku zespół pod redakcją Marka Tarczyńskiego, Oficyna Wydawnicza "Rytm", Warszawa 1998, ​ISBN 83-867893-05-6​.