Dywizja Ochotnicza (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dywizja Ochotnicza
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1920
Rozformowanie 1920
Dowódcy
Pierwszy ppłk Adam Koc
Działania zbrojne
wojna polsko-bolszewicka
bitwa nad Wkrą (14–18 VIII 1920)
bitwa nad Niemnem (20–26 IX 1920)
Organizacja
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość Armia Ochotnicza
Bitwa wkra 2 1920.png
Bitwa grodno 1920.png
Bitwa lida 3 1920.png
B n Niemnem.png

Dywizja Ochotnicza (22 Dywizja Piechoty)[a]wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego II RP w 1920.

Historia dywizji[edytuj | edytuj kod]

22 lipca 1920 r. Generalny Inspektor Armii Ochotniczej, gen. broni Józef Haller wydał rozkaz o sformowaniu Dywizji Ochotniczej. Na dowódcę dywizji wyznaczony został ppłk Adam Koc.

Do formowania dywizji przystąpiono w sierpniu 1920 r., w twierdzy modlińskiej. W skład dywizji włączono 101 rezerwowy oraz 201, 202 i 205 ochotnicze pułki piechoty.

15 września 1920 roku stan żywionych w Dywizji Ochotniczej wynosił (w nawiasach podano stan bojowy): 343 (157) oficerów, 27 podchorążych oraz 12.368 (5.457 pieszych i 383 jezdnych) podoficerów i szeregowych, a ponadto 9 cywilów, 21 jeńców i internowanych, 869 koni wierzchowych i jucznych, 1.023 koni artyleryjskich i 2.185 koni taborowych. Na uzbrojeniu dywizji znajdowało się 129 karabinów maszynowych i 56 dział polowych. Tabor liczył 1.181 wozów, 97 kuchni polowych i 2 samochody.

W listopadzie 1920 dywizja została rozformowana, a pułki ochotnicze zdemobilizowane. Ten sam los miał spotkać 101 Rezerwowy Pułk Piechoty, jednak w uznaniu zasług Naczelny Wódz postanowił pozostawić jednostkę na stopie pokojowej. Stan osobowy pułku uzupełniony został żołnierzami z trzech likwidowanych pułków ochotniczych oraz przybyłą z niewoli rosyjskiej kadrą oficerską byłej Dywizji Syberyjskiej. W celu zachowania tradycji pułk przemianowany został na 3 Pułk Syberyjski.

Z chwilą przemianowania 101 pułku dotychczasowa Brygada Syberyjska została rozwinięta do ram dywizji. W październiku 1921 r. Dywizja Syberyjska przemianowana została na 30 Dywizję Piechoty, a 1, 2 i 3 pułki syberyjskie odpowiednio na 82, 83 i 84 pułki piechoty.

Organizacja Dywizji Ochotniczej[edytuj | edytuj kod]

Odznaka pamiątkowa baterii „Janka” 205 pułku piechoty
  • Kwatera Główna Dywizji Ochotniczej
  • I Brygada
  • II Brygada
  • 201 pułk artylerii polowej
  • batalion saperów
    • kompania saperów ochotnicza
    • kompania saperów
    • kolumna saperska
  • dywizjon strzelców konnych ochotniczy
    • szwadron rtm. Królikowskiego
    • ochotniczy oddział kresowy
  • kompania telegraficzna rezerwowa nr I (przeformowana na kompanię telegraficzną dywizyjną)
  • kompania sztabowa
  • pluton żandarmerii
  • poczta polowa nr 67
  • kompania sanitarna
  • piekarnia polowa ochotnicza
  • szpital koni
  • park uzbrojenia dywizji
  • warsztat uzbrojenia dywizji
  • urząd gospodarczy
  • 6 x kolumn taborowych
  • warsztat taborowy

Oddziały podporządkowane:

W I dekadzie września 1920 roku w skład Dywizji Ochotniczej włączone zostały:

  • batalion marszowy 263 pułku piechoty kresowej z DOG Pomorze,
  • I dywizjon 216 pułku artylerii polowej (12 rosyjskich armat kal. 76,2 mm w trzech bateriach),
  • 1 oddział lotny (częściowo konny),

które utworzyły Grupę mjr. Kościałkowskiego.

Obsada personalna Dywizji Ochotniczej[edytuj | edytuj kod]

Obsada personalna Dywizji Ochotniczej. Skrótem VM wziętym w nawias zaznaczono żołnierzy odznaczonych Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[1]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W niektórych źródłach dywizja bywa określana jako "22 Dywizja Ochotnicza". Niewątpliwie, w sierpniu 1920 r. była dwudziestą drugą dywizją w kolejności ich formowania, ale numeracja wielkich jednostek piechoty była wówczas następująca: 118 Dywizje Piechoty, 1 i 2 Dywizje Litewsko-Białoruskie oraz Dywizja Górska.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 18 lutego 1922 roku, s. 103.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Księga chwały piechoty, praca zbiorowa, Warszawa 1992, reprint wydania z 1939 r.
  • Bitwa niemeńska 29 VIII - 18 X 1920. Dokumenty operacyjne. Część I (29 VIII - 19 IX), oprac. i przygotowanie do druku zespół pod redakcją Marka Tarczyńskiego, Oficyna Wydawnicza "Rytm", Warszawa 1998, ​ISBN 83-867893-05-6​.