Marzęcino

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 54°14′9″N 19°13′54″E
- błąd 38 m
WD 54°14'8.9"N, 19°13'54.1"E, 54°14'7.76"N, 19°14'5.39"E
- błąd 14 m
Odległość 0 m
Marzęcino
wieś
Ilustracja
Kościół pw. Niepokalanego Poczęcia NMP
Państwo  Polska
Województwo  pomorskie
Powiat nowodworski
Gmina Nowy Dwór Gdański
Wysokość –2,07 m n.p.m.
Liczba ludności (2007) 700
Strefa numeracyjna 55
Kod pocztowy 82-100
Tablice rejestracyjne GND
SIMC 0153235
Położenie na mapie gminy Nowy Dwór Gdański
Mapa konturowa gminy Nowy Dwór Gdański, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Marzęcino”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry znajduje się punkt z opisem „Marzęcino”
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa konturowa województwa pomorskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Marzęcino”
Położenie na mapie powiatu nowodworskiego
Mapa konturowa powiatu nowodworskiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Marzęcino”
Ziemia54°14′09″N 19°13′54″E/54,235833 19,231667

Marzęcino (niem. Jungfer[1]) – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie nowodworskim, w gminie Nowy Dwór Gdański nad Kanałem Panieńskim. Wieś jest siedzibą sołectwa Marzęcino, w którego skład wchodzą również miejscowości Osłonka i Swaryszewo.

Marzęcino to dawna osada rybacka nad Kanałem Panieńskim, a dzisiaj jest to wieś o charakterze rolniczym. Miejscowość posiada jeden z ciekawszych układów urbanistycznych na Żuławach Wiślanych w postaci potrójnej, jednostronnie zabudowanej ulicówki (droga, woda, droga). Fronty domów zwrócone są w kierunku kanału.

W latach 1973–1976 miejscowość była siedzibą gminy Marzęcino. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego, wcześniej – w latach 1945–75 – do województwa gdańskiego.

Zabytki i atrakcje turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru zabytków NID[2] na listę zabytków wpisany jest kościół ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki parafialny pw. Niepokalanego Poczęcia NMP, I poł. XIX, nr rej.: A-796 z 21.12.1973.

Kościół jest budynkiem o konstrukcji ryglowej (tzw. mur pruski).

We wsi zachowała się zabudowa przedwojenna (drewniane budynki z charakterystycznymi dla Żuław zdobieniami wykończeniowymi).

Na obrzeżach wsi znajdują się ruiny śluzy z 1884 roku wraz z wrotami przeciwpowodziowymi, które chroniły Kanał Panieński przed naporem wody z Zalewu Wiślanego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W okresie międzywojennym Marzęcino nazywało się Jungfer, było wsią gminną i wchodziło w skład Wolnego Miasta Gdańska. Po 1945 roku nazwa Jungfer została zmieniona na Panna, a obecna nazwa obowiązuje od 1948 roku.

Gmina Marzęcino[edytuj | edytuj kod]

Marzęcino było gminą aż do reformy administracyjnej w 1975 roku, kiedy to zostało przyłączone do gminy Nowy Dwór Gdański. W skład gminy wchodziły następujące miejscowości: Chełmek, Gozdawa, Kępiny Małe, Kępki, Nowinki, Orliniec, Osłonka, Piotrowo, Powalina, Solnica, Starocin, Stobiec, Stobna, Wężowiec, Żelichowo.

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

Ruiny śluzy z 1884 r.

Okolice wsi poprzecinane są wieloma kanałami, wałami, rowami, przy których rosną wierzby (drzewo charakterystyczne dla Żuław).

Przez Marzęcino wiedzie szlak rowerowy R-64 (Kamienica Elbląska – Rubno – NowakowoKępiny WielkieKępiny Małe – Marzęcino – TujskSztutowoStutthofStegnaNowy Dwór Gdański – Marzęcino – Kępiny – Nowakowo – Kamienica Elbląska).

W roku 2013 pojawiły się w mediach informacje, że w Marzęcinie znajduje się punkt położony 2,07 m p.p.m.[3], czyli niżej niż uznawany dotąd oficjalnie najniżej położony w Polsce punkt (1,8 m p.p.m.) w Raczkach Elbląskich. Wyniki przeprowadzonych pomiarów zostały potwierdzone przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262)
  2. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo pomorskie. 2020-09-30. s. 69. [dostęp 2020-12-31].
  3. Elbląska depresja jeszcze większa, Radio Gdańsk 19.03.2013
  4. Tomasz Chudzyński "Żuławska depresja powinna być atrakcją turystyczną", Dziennik Bałtycki 3 listopada 2014