Marzenin (województwo łódzkie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wsi w gminie Sędziejowice. Zobacz też: inne miejsca o tej nazwie.
Artykuł 51°33′19″N 19°1′55″E
- błąd 38 m
WD 51°33'19.1"N, 19°1'54.8"E, 51°33'27.11"N, 19°2'7.37"E
- błąd 14 m
Odległość 0 m
Marzenin
wieś
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  łódzkie
Powiat łaski
Gmina Sędziejowice
Sołectwo Marzenin
Liczba ludności  580
Strefa numeracyjna 43
Kod pocztowy 98-160
Tablice rejestracyjne ELA
SIMC 0712255
Położenie na mapie gminy Sędziejowice
Mapa konturowa gminy Sędziejowice, u góry znajduje się punkt z opisem „Marzenin”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, w centrum znajduje się punkt z opisem „Marzenin”
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa konturowa województwa łódzkiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Marzenin”
Położenie na mapie powiatu łaskiego
Mapa konturowa powiatu łaskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Marzenin”
Ziemia51°33′19″N 19°01′55″E/51,555278 19,031944

Marzeninwieś sołecka w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie łaskim, w gminie Sędziejowice.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka pisana z 1331 r. w Kodeksie Dyplomatycznym Wielkopolski – nr III-6 – ecclesiam in Marzenyno w Ziemi Sieradzkiej, posiadłość arcybiskupów gnieźnieńskich. W 1350 r. Marzenyno, wieś arcyb. gnieźnieński Jarosław Bogoria Skotnicki zamienia w 5/6 cz. na inną, stanowiącą własność rycerza Strączka. Pozostałą 1/6 część sprzedał Mikołajowi, kanclerzowi gnieźnieńskiemu. W Kodeksie Dypl. Wielkopolski z 1357 r. – Marzenino villa in terra Syradie, która w części należy do arcyb. gnieźn., co potwierdza Kazimierz Wielki. W 1392 r. księgi ziemskie Sieradzkiego: Nicolaus de Marzenino, "Liberum beneficiorum... " Łaskiego: Marzenyn – villa, par. w miejscu. W XVI w. patronat kościoła sprawował kanclerz gnieźnienski, który pobierał ze wsi dziesięcinę snopową. W "Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego..." t. VI jest informacja, że dobra te na przełomie XVIII/XIX w. należały do Franciszka Zaremby Cieleckiego. W 1806 r. zostały sprzedane Józefowi Watt Kosickiemu. W 1830 r. nabył je Stanisław Szeliski. Ostatnim właścicielem Marzenina był Bolesław Dziembowski, który w 1904 r. przeprowadził tu parcelację.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa sieradzkiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Kościół murowany Wniebowzięcia NMP wzniesiono w 1372 r. z fundacji arcybiskupa Jarosława Skotnickiego lub archidiakona gnieźnieńskiego Bronisława. Do tego kościoła ok. 1750 r. dobudowano nawę drewnianą, którą ok. 1820 r. zastąpiono nawą murowaną kosztem parafian: Cieleckiego – stolnika i Antoniego Potockiego – cześnika sieradzkiego. Kolejne przebudowy (1873, 1896, 1905–25) sprawiły, że obecnie kościół jest bezstylowy.

Bogate wyposażenie kościoła pochodzi głównie z XVII i XVIII w. Ciekawostką jest drewniana chrzcielnica z 1578 r. z herbem Ogończyk. W 1992 r. w prezbiterium odnaleziono malowidła datowane na połowę XV w. (rzadkość na terenie środkowej Polski), częściowo przemalowane ok. 1520 r., przedstawiające sceny z życia św. Anny, NMP i Chrystusa.

Na cmentarzu cenne nagrobki: kaplica grobowa Wierzchlejskich, grobowce Sulimierskich, Piasczyńskich i kilka innych oraz dwie mogiły żołnierskie z I i II wojny światowej. Przy kościele pomnik Tadeusza Kościuszki.

Na lewym brzegu Grabi, w Woli Marzeńskiej, zachował się młyn wodny z końca XIX w., a w nim turbina wodna sprzed I wojny światowej. Obok młyna resztki dawnego folwarku: park dworski z altaną w kształcie koła oraz budynek kuźni. Przebiega tędy znakowany na żółto szlak pieszy "Młynów nad Grabią".

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bąbka E., Horbacz T., Salm J., Marzenin znany i nieznany, [w:] "Na sieradzkich szlakach" nr 4/32/1993/VIII, s. 6-9,
  • Andrzej Ruszkowski, Sieradz i okolice, Sieradz 2000.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]