Michele Andreolo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Miguel Andriolo
Imię i nazwisko Miguel Ángel Andriolo
Data i miejsce urodzenia 7 lipca 1913
Montevideo, Urugwaj
Pozycja środkowy pomocnik
Wzrost 169 cm
Kariera klubowa
Lata Klub M (G)
1932-1935
1935-1943
1943-1944
1945-1948
1948-1949
1949-1950
Nacional Montevideo
Bologna
Lazio
Napoli
Catania
Forlì

165 (24)
14 (1)
93 (11)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1935
1936-1942
Urugwaj
Włochy

26 (1)

Miguel Ángel Andriolo (we Włoszech znany jako Michele Andreolo) (ur. 6 września 1912 w Montevideo, zm. 14 maja 1981 w Potenzy), urugwajski piłkarz noszący przydomek Chico, naturalizowany we Włoszech. Środkowy pomocnik. Wzrost 169 cm, waga 71 kg. Mistrz świata z roku 1938.

Andreolo razem z klubem Nacional Montevideo zdobył w 1933 roku mistrzostwo Urugwaju[1]. Sukces ten powtórzył w 1934 roku.

Jako piłkarz klubu Nacional był w kadrze reprezentacji podczas turnieju Copa América 1935, gdzie Urugwaj dobył mistrzostwo Ameryki Południowej. Andreolo nie zagrał jednak w żadnym meczu.

Przed sezonem 1935/36 Andreolo podpisał kontrakt z klubem Serie A - Bologna FC i przez wiele lat był kluczową postacią tego zespołu. Czterokrotnie zdobył mistrzostwo Włoch, pierwsze już w swym debiutanckim sezonie, kolejne w latach 1937, 1939 i 1941. W reprezentacji Włoch po raz pierwszy zagrał 17 maja 1936 w meczu z Austrią i do 1942 zgromadził na swym koncie 26 występów (1 bramka) [2]. Jako następca Montiego był podstawowym zawodnikiem mistrzowskiej drużyny Italii z roku 1938. W zwycięskich finałach Andreolo zagrał we wszystkich czterech meczach - z Norwegią, Francją, Brazylią i Węgrami.

Po długim okresie gry w Bolonii Andreolo w 1943 roku przeszedł do klubu Lazio, a rok później był już w SSC Napoli. Po trzech latach gry w Napoli znalazł się w klubie Catania, a rok później przeniósł się do klubu Forlì, w którym w 1950 roku zakończył karierę piłkarską.

Andreolo skromne warunki fizyczne z nawiązką nadrabiał niezwykłą przebiegłością i chytrością w grze oraz wyśmienitą techniką.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej próbował pracować jako trener, jednak nie odniósł na tym polu większych sukcesów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]