Mike Moore

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy nowozelandzkiego polityka. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.
Mike Moore
Mike Moore.jpg
Data i miejsce urodzenia 28 stycznia 1949
Whakatane
Nowa Zelandia Premier Nowej Zelandii
Okres od 4 września 1990
do 2 listopada 1990
Przynależność polityczna Partia Pracy
Poprzednik Geoffrey Palmer
Następca Jim Bolger
Dyrektor generalny Światowej Organizacji Handlu
Okres od 1 września 1999
do 1 września 2002
Poprzednik Renato Ruggiero
Następca Supachai Panitchpakdi
Odznaczenia
Order Nowej Zelandii New Zealand 1990 Commemoration Medal Honorowy Oficer Orderu Australii Order Księcia Branimira (Chorwacja) Komandor Orderu Gwiazdy Równika (Gabon) Order Złotego Serca (Kenia) Medal Wschodniej Republiki Urugwaju Narodowy Order Wybrzeża Kości Słoniowej

Michael Kenneth „Mike” Moore (ur. 28 stycznia 1949 w Whakatane) – nowozelandzki polityk i dyplomata. W 1990 przez dwa miesiące pełnił urząd premiera Nowej Zelandii, zaś w latach 1999-2002 był dyrektorem generalnym Światowej Organizacji Handlu (WTO). Był najmłodszą osobą w historii Nowej Zelandii wybraną do jej parlamentu.

Życiorys[edytuj]

Uzyskał średnie wykształcenie, po czym pracował jako robotnik i drukarz. Zaangażował się ruch związkowy, a następnie został jednym z liderów młodzieżówki Partii Pracy. W 1972 został wybrany do Izby Reprezentantów. Miał wówczas 23 lata, co do dzisiaj stanowi niepobity rekord młodości deputowanego. W 1984 wszedł w skład gabinetu Davida Lange'a, początkowo odpowiadając za sprawy turystyki, sportu i handlu zagranicznego. W 1988 został wiceministrem finansów.

W 1990, na dwa miesiące przed wyborami, mające kiepskie notowania Partia Pracy postanowiła zastąpić premiera Geoffreya Palmera bardziej medialnym Moore'em. Manewr ten nie zdołał jednak zapobiec klęsce i w listopadzie 1990 – po utracie władzy – został liderem opozycji. Rozstał się z tym stanowiskiem po kolejnych nieudanych wyborach w 1993. Przywódczynią labourzystów została wtedy Helen Clark, ale Moore jeszcze przez sześć lat pozostawał prominentnym parlamentarzystą, pełniąc funkcję rzecznika partii ds. polityki zagranicznej.

W 1999 został dyrektorem generalnym WTO. Jego głównym rywalem podczas ubiegania się o to stanowisko był tajlandzki dyplomata Supachai Panitchpakdi. Ostatecznie obaj panowie zawarli umowę, na mocy której podzielili się sześcioletnią kadencją – przez pierwszą jej połowę dyrektorem był Moore, a w 2002 funkcję przejął Panitchpakdi.

Po odejściu z WTO zajął się głównie pisaniem – jego felietony ukazują się obecnie regularnie w gazetach w pięciu państwach, wydał też dziewięć książek. Jest posiadaczem wysokich odznaczeń wielu państw – przede wszystkim afrykańskich, ale również m.in. Orderu Nowej Zelandii.

Linki zewnętrzne[edytuj]