Mirosław Arciszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mirosław Arciszewski
Mirosław Arciszewski jako sekretarz ambasady RP w Paryżu
Mirosław Arciszewski jako sekretarz ambasady RP w Paryżu
Data i miejsce urodzenia 1892
Częstochowa
Data śmierci 1963
Zawód dyplomata
Stanowisko Poseł na Łotwie i w Rumunii, wiceminister spraw zagranicznych
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wielki Orderu Korony Rumunii Komandor Krzyża Wielkiego Orderu Trzech Gwiazd (Łotwa) Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Rumunii

Mirosław Arciszewski (ur. 1892 w Częstochowie, zm. 1963) – polski dyplomata z okresu II Rzeczypospolitej, zatrudniony w Ministerstwie Spraw Zagranicznych od 1918, wolnomularz[1].

Prawo i języki wschodnie studiował w Petersburgu. W latach 1922–1925 był sekretarzem poselstwa w Genewie[2]. Od 1925 do 1928 był sekretarzem ambasady RP w Paryżu, później piastował stanowisko posła w Rydze (lata 1929–1932). Następnie był posłem nadzwyczajnym i ministrem pełnomocnym w Bukareszcie (od 15 grudnia 1932 do 30 kwietnia 1938)[3]. W rządzie Felicjana Sławoja Składkowskiego sprawował funkcję wiceministra spraw zagranicznych od 1938 do 1939[4] (wraz z Janem Szembekiem). Pozostawał w konflikcie z szefem resortu, Józefem Beckiem[2].

Żonaty z Rosjanką, Eugenią, współpracownikiem wywiadu sowieckiego (INO NKWD)[5].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Ludwik Hass, Ambicje rachuby, rzeczywistość. Wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905-1928. Warszawa 1984, s. 359.
  2. a b Mirosław Arciszewski (1892-1963). [dostęp 1 stycznia 2010].
  3. 90 lat dyplomacji Rumunia-Polska. Konsulat Rumunii w Katowicach. [dostęp 1 stycznia 2010].
  4. Referat o zagadnieniu PROMETEJSKIM – 12 lutego 1940 (cz. II). Stowarzyszenie Dom Kaukaski w Polsce, 5 września 2009. [dostęp 1 stycznia 2010].
  5. Władysław Bułhak: Krótki kurs dezinformacji. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 1 stycznia 2010].
  6. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 32.
  7. a b Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 2, s. 45, 1935. 
  8. Zezwolenie na przyjęcie odznaczeń cudzoziemskich. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 2, s. 36, 1938. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]