Moho (rodzaj ptaków)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Moho[1]
Lesson, 1830[2]
Przedstawiciel rodzaju – Reliktowiec górski  (M. nobilis)
Przedstawiciel rodzaju – Reliktowiec górski (M. nobilis)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina reliktowce
Rodzaj Moho
Typ nomenklatoryczny

Merops fasciculatus Latham = Gracuta nobilis Merrem

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Moho – wymarły rodzaj ptaka z rodziny reliktowców (Mohoidae).

Występowanie[edytuj]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące endemiczne na Wyspach Hawajskich[7]..

Wygląd[edytuj]

Były to ptaki średniej wielkości, od 20 cm (reliktowiec mały) do 32 cm (reliktowiec górski). Wszyscy przedstawiciele tego rodzaju charakteryzowali się błyszczącym czarnym upierzeniem. Ponadto trzy z nich, tj. reliktowiec leśny (Moho apicalis), reliktowiec duży (Moho bishopi) i reliktowiec górski (Moho nobilis) posiadały żółtawe pióra sierściopodobne wyrastające spod pach.

Pokarm[edytuj]

Żywił się nektarem roślin, głównie z rodziny lobeliowatych. Ponadto odżywiały się owadami, innymi małymi bezkręgowcami oraz owocami.

Biotop[edytuj]

Ptaki z rodzaju Moho zamieszkiwały gęste lasy porastające wyspy.

Rozmnażanie[edytuj]

Budowały gniazda w wydrążonych jamach i norach na ziemi na obszarach zalesionych.

Systematyka[edytuj]

Etymologia[edytuj]

Onomatopeja hawajskiej nazwa ‘ō‘ō dla wymarłych reliktowców[8].

Taksonomia[edytuj]

Do niedawna ptaki tego rodzaju ptaków były zaliczane do przedstawicieli rodziny miodojadów (Meliphagidae) ze względu na ich wygląd zewnętrzny oraz podobną pełnioną rolę w środowisku naturalnym. Ponadto szczegóły morfologiczne tych ptaków również odpowiadały rodzinie Meliphagidae. Badania przeprowadzone w 2008 roku, które miały na celu analizę filogenetyczną DNA muzealnych okazów wykazały, że rodzaj Moho nie należą do rodziny Meliphagidae, lecz są bliżej spokrewnione z jemiułoszkami i palmowcem. Pokrewieństwo genetyczne wskazuje, że najbardziej podobne są do jedwabniczków. Reliktowce (Moho) nie ewoluowały od podobnie wyglądających australijskich miodojadów, lecz reprezentują doskonały przykład konwergencji[9].

Podział systematyczny[edytuj]

Do rodzaju należą następujące gatunki[10]:

Przyczyny wymarcia[edytuj]

Pióra ptaków z rodzaju Moho były wykorzystywane do konstruowania rytualnych strojów rdzennych Hawajczyków. Ten proceder, jak również utrata siedlisk, wprowadzenie inwazyjnych gatunków zwierząt, tj. szczur polinezyjski, świnie, komary drastycznie zmniejszało liczebność ptaków. Przyczyną wymarcia reliktowca małego było najprawdopodobniej ptasia malaria.

Chronologicznie ptaki z rodzaju Moho uznawano za wymarłe kolejno:

Uwagi

  1. Greckie ακρουλος akroulos – zakręcony na końcu < ακρος akros – skrajny < ακη akē – punkt; ουλος oulos – kręcony; κερκος kerkos – ogon. Gatunek typowy: Merops niger Gmelin = Gracula nobilis Merrem.
  2. Inny wariant pisowni nazwy Moho.
  3. Zdrobnienie < rodzaj Moho Lesson, 1830, reliktowiec. Gatunek typowy: Acrulocercus bishopi Rothschild.
  4. Greckie ψευδος pseudos – fałszywy; rodzaj Moho Lesson, 1830, reliktowiec. Gatunek typowy: Mohoa braccata Cassin.
  5. Rodzaj Moho Lesson, 1830, reliktowiec; greckie ορνις ornis, ορνιθος ornithos – ptak. Gatunek typowy: Moho apicalis Gould.

Przypisy

  1. Moho, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. R.-P. Lesson: Traité d'ornithologie, ou, Tableau méthodique des ordres, sous-ordres, familles, tribus, genres, sous-genres et races d'oiseaux: ouvrage entièrement neuf, formant le catalogue le plus complet des espèces réunies dans les collections publiques de la France. Bruxelles: Chez F.G. Levrault, 1831, s. 302. (fr.)
  3. J. Cabanis. Ornithologische Notizen. „Archiv für Naturgeschichte”. 13, s. 327, 1847 (niem.). 
  4. H.G.L. Reichenbach: Handbuch der speziellen Ornithologie. Dresden: 1851-1854, s. 333.
  5. a b G.M. Mathews. Nomenclatural notes. „Bulletin of the British Ornithologists' Club”. 45, s. 93, 1925 (ang.). 
  6. G.M. Mathews: Systema Avium Australasianarum: a systematic list of the birds of the Australasian region. (London): British Ornithologists' Union, 1930, s. 800. (ang.)
  7. F. Gill, D. Donsker: Waxwings and their allies, tits & penduline tits (ang.). IOC World Bird List: Version 6.1. [dostęp 2016-04-03].
  8. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2016. [dostęp 2016-03-30]. (ang.)
  9. I.J. Lovette. Convergent Evolution: Raising a Family from the Dead. „Current Biology”. 18 (24), s. R1132-R1134, 2008-12-23. Cell Press (ang.). 
  10. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Mohoidae Fleischer, James & Olson, 2008 - reliktowce - O-os and kioea (wersja: 2015-05-27). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-04-03].