Kauaʻi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kauaʻi
Zdjęcie satelitarne wyspy
Zdjęcie satelitarne wyspy
Kontynent Ameryka Północna
Państwo  Stany Zjednoczone
Akwen Ocean Spokojny
Archipelag Hawaje
Powierzchnia 1,4 tys. km²
Populacja
 • liczba ludności

60 000
Położenie na mapie Hawajów
Mapa lokalizacyjna Hawajów
Kauaʻi
Kauaʻi
Położenie na mapie Oceanu Spokojnego
Mapa lokalizacyjna Oceanu Spokojnego
Kauaʻi
Kauaʻi
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Kauaʻi
Kauaʻi
Ziemia 22°04′59,99″N 159°30′00,00″W/22,083330 -159,500000
Kauaʻi na mapie świata

Kauaʻi (Kauai) - amerykańska wyspa na Oceanie Spokojnym, należąca do archipelagu oraz stanu Hawaje.

Ma powierzchnię 1,4 tys. km². Liczba mieszkańców to ok. 60 tys. Głównym miastem wyspy jest Līhuʻe.

Kauaʻi jest wyspą wulkaniczną oraz geologicznie pierwszą wyspą Hawajów. Góry z głębokimi dolinami, strome klify i wodospady przyciągają co roku miliony turystów. Najwyższy szczyt wyspy jest jednocześnie jednym z najwilgotniejszych miejsc na Ziemi.

Historia[edytuj]

Pierwszymi osadnikami na wyspie byli w roku 700 Polinezyjczycy. Przebyli oni 4 000 km na dwukadłubowych kanoe. W XIX wieku zaczęli się osiedlać Amerykanie, Chińczycy, Filipińczycy, Japończycy oraz Europejczycy.

Jednym z badaczy wyspy był podróżnik James Cook, który przybył tu w 1778 roku, przywożąc ze sobą kozę. Na wyspie nastąpiło jej zadomowienie w stanie dzikim na terenach bagnistych i górskich. W górzystych rejonach zamieszkuje ptak z gatunku petrel hawajski (Pterodroma sandwichensis).

Bibliografia[edytuj]

Cudowny Świat/Najpiękniejsze zakątki i krajobrazy, Przegląd Reader’s Digest, Warszawa 2000, ISBN 83-88243-10-1