Moskwicz 2150

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Moskwicz 2150
Moskwicz 2150
Moskwicz 2150
Inne nazwy ros. Москвич 2150
Producent AZLK
Zaprezentowany 1974
Okres produkcji brak
Miejsce produkcji  ZSRR, Moskwa
Poprzednik Moskwicz 415
Dane techniczne
Segment terenowy
Typy nadwozia odkryte lub zamknięte, 3-drzwiowe
Silniki gaźnikowe, R4:
1478 cm³, 70 KM
1702 cm³, 85 KM
Skrzynia biegów czterostopniowa
Rodzaj napędu silnik z przodu, napęd na obie osie
Długość 3615 mm
Szerokość 1526 mm
Wysokość 1850 mm
Rozstaw osi 2270 mm
Masa własna 1150 kg
Liczba miejsc 6
Dane dodatkowe
Konkurencja Łada Niva, ARO 10

Moskwicz 2150 (ros. Москвич 2150) - samochód terenowy skonstruowany przez radzieckie zakłady AZLK. Pozostał w fazie prototypu.

Historia powstania[edytuj | edytuj kod]

Już od końca lat 50 w moskiewskich zakładach MZMA (późniejszych AZLK), produkujących samochody Moskwicz, prowadzono prace nad lekkim i względnie tanim samochodem terenowym, odpowiednim dla ludności zamieszkującej wiejskie tereny kraju, z gorszymi drogami[1]. Wprowadzono do produkcji modele Moskwicz 410 i 411, lecz stanowiły one konstrukcję kompromisową, wykorzystującą nadwozie samochodu osobowego, a ich produkcji wkrótce zaprzestano. W dalszej kolejności powstały w 1958 roku prototypy Moskwicz 414 i 415, wzorowane na amerykańskim Willys MB, lecz w 1960 roku władze przemysłu motoryzacyjnego nakazały przerwanie nad nimi prac[1].

Dopiero w 1970 roku władze radzieckiego przemysłu dostrzegły potrzebę wdrożenia nowego samochodu terenowego, lżejszego i tańszego w produkcji, niż nowo opracowany UAZ 469. W zakładach AZLK punktem wyjścia stał się projekt Moskwicza 415 i nowy samochód początkowo nosił oznaczenie Moskwicz 415S, zmienione następnie według nowego systemu numeracji na 2150. Zastosowano m.in. nowy silnik M-412, zwiększono rozstaw kół i osi i przeprojektowano nadwozie. W miarę możliwości zastosowano podzespoły unifikowane z nowymi samochodami osobowymi Moskwicza. Prototyp powstał latem 1972 roku i okazał się udany[1].

W 1974 roku zbudowano dalsze prototypy, z dopracowanym nadwoziem (jeden lub dwa z podstawowym, odkrytym nadwoziem z brezentowym dachem i jeden demonstrator z zakrytym trzydrzwiowym nadwoziem)[1]. Nad bezpośrednim konkurentem z zakładów WAZ, Ładą Nivą, samochód Moskwicza miał przewagi, jak solidniejszą i trwalszą konstrukcję ramową zamiast samonośnej, lepsze możliwości ciągnięcia przyczepy i możliwość wykorzystania jako rezerwa na potrzeby wojska[1]. Jednakże, w połowie lat 70. nowy minister przemysłu samochodowego W. Polakow zdecydował o niekierowaniu samochodu do produkcji, z nie do końca jasnych przyczyn. Wpływ zapewne miały ograniczone moce produkcyjne zakładów AZLK (pomimo budowy nowej fabryki) i opinia, że wystarczający jest model Łady (według relacji, nowy minister miał powiedzieć, że kraj potrzebuje budować drogi, a nie samochody terenowe)[1]. W pierwszej połowie lat 80. wysuwano jeszcze w zakładzie projekty produkcji tego samochodu, w kooperacji z KAMAZem (do produkcji ram) i zakładami Moskwicza w Kiszyniowie, które miały montować samochody, lecz również nie zyskały one akceptacji[1].

Opis techniczny[edytuj | edytuj kod]

Nadwozie było posadowione na ramie prostokątnej. Podstawowym wariantem miało być nadwozie otwarte, trzydrzwiowe (dwoje bocznych drzwi i tylne drzwi otwierane na bok), z pałąkiem bezpieczeństwa i rozpinanym brezentowym dachem. Górne części drzwi z ramami szyb były odejmowane, szyba przednia była składana do przodu. Drugi model miał zakryte stalowe trzydrzwiowe nadwozie z drzwiami z tyłu. Samochód miał sześć miejsc - po dwa na ławkach pod burtami w części tylnej. Koło zapasowe przewożone było na zewnątrz, przyczepione na prawej burcie nadwozia, z tyłu[1].

Zawieszenie przednie i tylne było zależne: sztywna oś na podłużnych resorach półeliptycznych, amortyzatory hydrauliczne teleskopowe, z tyłu stabilizator[2].

Jako napęd samochody otrzymały osłabiony wariant UZAM-412DE silnika pojemności 1,5 l używanego w Moskwiczu 412, pracujący na gorszą benzynę A-76 i rozwijający moc 70 KM. Jako wariant docelowy przewidziano nowy silnik AZLK-327 o pojemności 1,7 l i mocy 85 KM[1].

Napęd na przedni most był dołączany. Samochód miał czterobiegową skrzynię biegów, połączoną bezpośrednio z przekładnią rozdzielczą napędu (bez wału pośredniego, jak w Ładzie Niwie)[1].

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

Źródło[2]:
  • Długość: 3615 mm
  • Szerokość: 1526 mm (bez koła zapasowego)
  • Wysokość: 1850 mm (ze stałym dachem)
  • Rozstaw osi: 2270 mm
  • Rozstaw kół: 1270 mm (z przodu)
  • Masa własna: 1150 kg
  • Masa całkowita: 1630 kg
  • Prześwit pod osiami: 222 mm
  • Silnik:
    • UZAM-412DE (lub AZLK-327) - gaźnikowy, 4-suwowy, 4-cylindrowy rzędowy, górnozaworowy, chłodzony cieczą, umieszczony z przodu, napędzający obie osie
    • Pojemność skokowa: 1478 (1702) cm³
    • Średnica cylindra x skok tłoka: 82 x 70 mm (85 x 75 mm)
    • Moc maksymalna: 70 KM przy 5800 obr/min (85 KM przy 5800 obr/min)
    • Stopień sprężania: 7,25:1 (8,8:1)
    • Maksymalny moment obrotowy: 11,75 kgf przy 2900-3000 obr/min (12,8 kgf przy 3400-3800 obr/min)
  • Gaźnik: K-126N (Weber DAAZ-2101-412)
  • Skrzynia przekładniowa: mechaniczna 4-biegowa, z synchronizacją biegów do przodu, 2-stopniowy reduktor terenowy
  • Hamulce przednie i tylne bębnowe, hydrauliczne; hamulec ręczny mechaniczny na wał napędowy
  • Ogumienie o wymiarach 6,40-15"
  • Prędkość maksymalna: 120 km/h
  • Przyspieszenie 0-100 km/h: 25-30 s
  • Średnie zużycie paliwa: 10 l/100 km

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j Moskwicz-2150, Awtoliegendy SSSR Nr 97, ss.2-7
  2. a b Moskwicz-2150, Awtoliegendy SSSR Nr 97, s.14

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Moskwicz-2150, Awtoliegendy SSSR Nr 97, DeAgostini 2012, ISSN 2071-095X (ros.)