Mykoła Zinczuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mykoła Zinczuk
Микола Зінчук
Data i miejsce urodzenia 11 kwietnia 1928
Suchawa, województwo lubelskie
Data i miejsce śmierci 28 sierpnia 2014
Tyczyn, obwód rówieński
Zawód, zajęcie przewodniczący sowchozu
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Pracy Socjalistycznej
Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order „Za zasługi” I klasy (Ukraina) Order „Za zasługi” II klasy (Ukraina) Order „Za zasługi” III klasy (Ukraina) Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order „Znak Honoru” Medal „Za pracowniczą dzielność” (ZSRR)

Mykoła Pilipowycz Zinczuk (ukr. Микола Пилипович Зінчук, ur. 11 kwietnia 1928 w Suchawie, zm. 28 sierpnia 2014 w Tuczynie) był dyrektorem sowchozu w rejonie hoszczańskim i Bohaterem Pracy Socjalistycznej (1985).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w ukraińskiej rodzinie w powiecie włodawskim. W wieku 6 lat stracił matkę, od dzieciństwa pomagał ojcu w pracy na roli i jednocześnie uczył się w wiejskiej szkole. Do 1946 mieszkał w rodzinnej wsi, w czerwcu 1946 wraz z rodziną został przesiedlony do Ukraińskiej SRR w ramach Akcji Wisła. W 1954 ukończył Lwowski Instytut Weterynaryjny (obecnie Lwowska Narodowa Akademia Medycyny Weterynaryjnej), po czym został głównym weterynarzem rejonu tuczyńskiego (obecnie rejon hoszczański) w obwodzie rówieńskim, a następnie starszym weterynarzem i potem głównym weterynarzem miejscowego sowchozu, w 1971 wyznaczono go dyrektorem tego sowchozu. W okresie gdy sprawował tę funkcję, w sowchozie wybudowano wiele obiektów użyteczności publicznej, m.in. warsztat, garaż, poliklinikę, szpital, aptekę, kinoteatr, kawiarnię i kilka klubów, a poza tym 220 budynków mieszkalnych. Drogi i ulice w sowchozie zmieniono na asfaltowe, a do wsi został doprowadzony gaz ziemny. Gdy Zinczuk był jego dyrektorem, sowchoz stał się jednym z najlepszych w całym ZSRR; odbywali w nim staże specjaliści i kierownicy gospodarstw nie tylko w ZSRR, ale również z Czechosłowacji, Polski i Bułgarii. W wyniku reorganizacji produkcji rolnej znacząco wzrosły plony ziemniaków i buraków cukrowych. Zinczuk, który zainicjował tam również uprawę kukurydzy według opracowanej przez siebie metody, kierował tym gospodarstwem również po rozpadzie ZSRR i przemianowaniu w 1991 sowchozu na Doświadczalne Gospodarstwo Tuczinskoje będące państwowym przedsiębiorstwem. Napisał wiele książek na temat upraw rolnych, hodowli zwierząt i produkcji paszy, oraz ponad sto artykułów i broszur. W latach 1985-1991 współredagował lokalne pismo rolnicze, w 1997 został członkiem Rady Politycznej Agrarnej Partii Ukrainy (obecnie Partia Ludowa). Był deputowanym do Rady Obwodu Rówieńskiego. W 2008 został doktorem honoris causa Lwowskiego Uniwersytetu Medycyny Weterynaryjnej i Narodowego Związku Dziennikarzy Ukrainy.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I inne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]