Niemica (powiat kamieński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Niemica
Droga wojewódzka nr 106 biegnąca przez wieś
Droga wojewódzka nr 106 biegnąca przez wieś
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat kamieński
Gmina Golczewo
Liczba ludności (2006) 230
Strefa numeracyjna (+48) 91
Kod pocztowy 72-410 Golczewo
Tablice rejestracyjne ZKA
SIMC 0775008
Położenie na mapie gminy Golczewo
Mapa lokalizacyjna gminy Golczewo
Niemica
Niemica
Położenie na mapie powiatu kamieńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kamieńskiego
Niemica
Niemica
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Niemica
Niemica
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Niemica
Niemica
Ziemia 53°51′45,6″N 14°54′35,6″E/53,862667 14,909889

Niemica (hist. Niemcza[1], niem. Nemitz) – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, w gminie Golczewo, przy drodze wojewódzkiej nr 106 Rzewnowo - Stargard Szczeciński - Pyrzyce.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa szczecińskiego.

Zabytki[edytuj]

Kościół filialny pw. św. Michała Archanioła[edytuj]

Kościół

Na miejscu renesansowego ryglowego kościoła zawalonego w 1780 roku wzniesiono w 1795 roku nowy kościół według projektu Davida Gilly'ego z 1780 roku. W 1780 roku Dawid Gilly wykonał rekonstrukcję wieży kościoła pochodzącej z 1647 roku. W 1848 roku kościół odnowiono. W 1920 roku zawaliła się empora od strony północnej wraz ze sklepionym grobowcem, znajdującym się pod nią. Kościół wzniesiony jest w konstrukcji szkieletowej z wypełnieniem z cegły, założony na planie prostokąta. Jest to budowla prezbiterialna, jednoprzestrzenna z kwadratową w rzucie wieżą przy elewacji zachodniej. Wieża jest odeskowana. Kościół przykryty jest dachem dwuspadowym załamanym nad szczytem wschodnim. Wnętrze otynkowane przykryte jest stropem belkowym. W oknach zachowane są XIX-wieczne witraże.

Dwór[edytuj]

Dwór we wsi

Zbudowany w XIX wieku w stylu pseudoklasycznym. Przebudowany w latach 1960-1965. Wzniesiony z cegły, otynkowany. Budynek wysoko podpiwniczony, parterowy z mieszkalnym poddaszem. Założony na planie prostokąta, dwutraktowy z gankiem zakończonym balkonem na osi fasady, który podtrzymują cztery kolumny. W wejściu głównym neorokokowe drzwi z nadświetlem, w którym znajdują się tarcze herbowe ze zniszczonym rysunkiem. Budynek pokryty dachem dwuspadowym załamanym nad ścianami szczytowymi. We wnętrzu zachowane są trzy kominki; jeden z nich wykonany jest z kafli holenderskich z dekoracją nawiązującą do motywów zdobniczych kafli z Delft.

Przypisy

  1. ks. Stanisław Kozierowski: Atlas nazw geograficznych Słowiańszczyzny Zachodniej. T. Zeszyt I. Poznań: 1934.