Nikodem Skotarczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nikodem Skotarczak
Nikoś
Grób Nikodema Skotarczaka
Grób Nikodema Skotarczaka
Data i miejsce urodzenia 29 czerwca 1954
Polska Gdańsk
Data i miejsce śmierci 24 kwietnia 1998
Polska Gdynia
Przyczyna śmierci zamordowany
Miejsce spoczynku Cmentarz Srebrzysko w Gdańsku

Nikodem Skotarczak, ps. Nikoś (ur. 29 czerwca 1954 w Gdańsku, zm. 24 kwietnia 1998 w Gdyni) – polski gangster.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się i dorastał w Gdańsku. Pracował tam jako ochroniarz w nocnym klubie „Lucynka”. Z wykształcenia był mechanikiem. Był także ochroniarzem w gdyńskim lokalu Maxim oraz ochroniarzem „Mecenasa” – największego pasera z Trójmiasta.

W połowie lat siedemdziesiątych stał się cinkciarzem oraz założył pierwszą zorganizowaną grupę przestępczą zajmującą się przemytem kradzionych samochodów z Niemiec i Austrii do Polski, ale oficjalnie udowodniono mu paserstwo lub kradzież zaledwie ponad 20 samochodów.

Na początku lat osiemdziesiątych był sponsorem Lechii Gdańsk, a po zdobyciu przez nią Pucharu Polski w sezonie 1982/1983, otrzymał z rąk Kazimierza Rynkowskiego, ówczesnego prezydenta miasta tytuł „Zasłużonego dla Gdańska”.

W połowie lat osiemdziesiątych znów wyemigrował do Niemiec, skąd nadal kierował przemytem kradzionych samochodów. Mieszkał z pierwszą żoną w Hamburgu, gdzie był współwłaścicielem firmy „Skotex” oraz sklepu z elektroniką. W listopadzie 1986 przeniósł się z Hamburga do Berlina. Tam, w 1989 został zatrzymany przez policję, podczas jazdy skradzionym luksusowym Audi 90 coupé. Otrzymał wyrok 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności i został osadzony w słynnym berlińskim więzieniu Moabit. 4 grudnia 1989, po niecałych trzech miesiącach odsiadki uciekł, wychodząc spokojnie z wiezienia, zamieniając się ubraniami ze swoim bratem podczas widzenia w zakładzie karnym Berlin-Tegel.

Do ojczyzny „Nikoś” powrócił nielegalnie przez Austrię na początku lat dziewięćdziesiątych. W 1992 w Krakowie wymknął się z policyjnej obławy. W lipcu tego samego roku uciekł z policyjnego konwoju w Warszawie. Poszukiwany listem gończym, przez kilka miesięcy ukrywał się. Został zatrzymany w lutym 1993 na warszawskim Żoliborzu pod zarzutem posługiwania się fałszywym paszportem i ucieczkę z policyjnego konwoju. Skazany w 1993 na dwa lata. Wyszedł w lutym 1994 za dobre sprawowanie.

Po odzyskaniu wolności zaczął inwestować w legalne interesy poprzez adwokata Adama Giersa, który bronił także m.in. gang wołomiński i Wiesława Niewiadomskiego, ps. „Wariat”. Był też znany z tego, iż należące do VIP-ów skradzione samochody odzyskiwał za darmo. W październiku 1996 przed gdańskim Sądem Wojewódzkim rozpoczął się proces Skotarczaka, oskarżanego przez prokuraturę o m.in. kierowanie grupą przestępczą zajmującą się kradzieżami samochodów.

Rola epizodyczna w filmie Sztos[edytuj | edytuj kod]

W 1997 „Nikoś” wystąpił w filmie „Sztos” – debiucie reżyserskim Olafa Lubaszenki. Nikodem Skotarczak zagrał w tym filmie epizod: witając się z Erykiem (granym przez Jana Nowickiego)[1].

Strzelanina w agencji towarzyskiej w Gdyni[edytuj | edytuj kod]

Nikoś został zastrzelony 24 kwietnia 1998, gdy około południa przy ul. Chwarznieńskiej 170a do gdyńskiej agencji towarzyskiej „Las Vegas” weszło dwóch zamaskowanych mężczyzn. Jeden z nich strzałami z małej odległości zabił Skotarczaka i rykoszetem zranił jego przyjaciela Wojciecha K., ps. „Kura”. W agencji przebywały także żony „Nikosia” i „Kury”[2]. Prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w Gdańsku śledztwo nie przyniosło rezultatów. Zabójcy, ani ewentualnych zleceniodawców, nie schwytano. Postępowanie umorzono. Podejrzewa się jednak, że zleceniodawcą był gdańszczanin Daniel Zacharzewski, ps. „Zachar”[3], zamordowany 14 lipca 2009 w Gdańsku-Oliwie[4]. W sprawie zabójstwa Nikodema Skotarczaka, jako zleceniodawca, sądzony był także Krzysztof Jędrzejczak z łódzkiej ośmiornicy. Postępowanie umorzono jednak z powodu „rażących uchybień”, a proces ruszył ponownie w 2010 roku. „Nikoś” został pochowany w Gdańsku[5]. Miał 44 lata.

Film dokumentalny o Nikosiu[edytuj | edytuj kod]

W 1996 powstał dokumentalny film telewizyjny o „Nikosiu” zatytułowany: „Kraina Złudzeń” w reżyserii Wojciecha Szumowskiego[6].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rixdorf, Werner: Das steinerne Gesicht: Der Pate von Danzig Nikodem Skotarczak (Kamienna twarz: ojciec chrzestny z Gdańska Nikodem Skotarczak), Karin Kramer Verlag Berlin 1993, 167 s., ISBN 3-87956-117-6.
  • Zadworny, Adam: Antyballada o Nikosiu, [w:] Gazeta Wyborcza 11.07.2005 [1]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]