Objawienia w Gietrzwałdzie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Objawienie w Gietrzwałdzie)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kapliczka objawień Matki Bożej w Gietrzwałdzie

Objawienia w Gietrzwałdzie – seria jedynych zatwierdzonych przez Kościół objawień w Polsce, które wydarzyły się we wsi Gietrzwałd (na Warmii) w roku 1877, kiedy to od 27 czerwca do 16 września, na przykościelnym klonie, Matka Boża objawiała się dwóm dziewczynkom. Objawienia były badane przez władze kościelne w trakcie ich trwania. Maryja miała powiedzieć, że Kościół na ziemiach polskich nie będzie prześladowany, a polskich kapłanów będzie więcej, jeśli ludzie będą się modlić i odmawiać różaniec. Przemawiała do nich po polsku, w gwarze warmińskiej. Wzmocniło to ruch polski na Warmii, zacieśniło więzi między Kościołem katolickim a polskim ruchem patriotycznym, a także utrwaliło kult maryjny w Polsce.

Objawienie[edytuj | edytuj kod]

Wizjonerkami były trzynastoletnia Justyna Szafryńska i dwunastoletnia Barbara Samulowska. Obie pochodziły z biednych polskich rodzin. Pierwsza ujrzała ją Justyna, wracająca właśnie z matką z egzaminu przed przystąpieniem do pierwszej komunii. Po 3 dniach, 30 czerwca, w czasie odmawiania różańca, pod klonem przed kościołem, objawienia doznała Barbara[1], która wizję opisała tak: „Matka Boska siedziała na tronie wśród aniołów z Jezusem na kolanach”. Dziewczynki zadały objawionej postaci różne pytania i twierdziły, że uzyskały odpowiedzi, o czym potem opowiedziały: pytanie: „Kto Ty Jesteś?”, odpowiedź: „Jestem Najświętsza Panna Maryja Niepokalanie Poczęta!”. Na pytanie: „Czego żądasz, Matko Boża?” odpowiedź brzmiała: „Życzę sobie, abyście codziennie odmawiali różaniec!”. Między wieloma pytaniami o zdrowie i zbawienie różnych osób, dzieci przedłożyły i takie: „Czy Kościół w Królestwie Polskim będzie oswobodzony?”, „Czy osierocone parafie na południowej Warmii wkrótce otrzymają kapłanów?”. Odpowiedź w ich relacji brzmiała następująco: „Tak, jeśli ludzie gorliwie będą się modlić, wówczas Kościół nie będzie prześladowany, a osierocone parafie otrzymają kapłanów!”. Te pytania wynikały z ówczesnych prześladowań Kościoła katolickiego przez carat w Królestwie Polskim po powstaniu styczniowym i ograniczania jego wpływów w zaborze pruskim w okresie Kulturkampfu. Władze pruskie odnosiły się do objawień negatywnie. Odpowiedzi Matki Boskiej przekazane przez wizjonerki przyniosły wtedy pocieszenie Polakom. Rozpowszechniło się przekonanie, że przepowiednie się wypełniły. Dlatego też Polacy ze wszystkich dzielnic rozbiorowych gromadnie pielgrzymowali do Gietrzwałdu. Ostatniego dnia objawień wizjonerki opowiedziały, że Matka Boska pobłogosławiła pobliskie źródełko, z którego to woda po dziś dzień podobno uzdrawia chorych. W miejscu objawień postawiono kapliczkę z wizerunkiem Matki Boskiej. Z klonu zachował się tylko kawałek drewna, z którego wykonano krzyż.

Czasy współczesne[edytuj | edytuj kod]

Do Sanktuarium Maryjnego w Gietrzwałdzie co roku przybywają liczne grupy pielgrzymów (w ostatnich latach łącznie około 1 miliona rocznie[2]).

10 września 1967 roku, na dziewięćdziesięciolecie objawień, prymas Polski, kardynał Stefan Wyszyński koronował obraz Matki Bożej. W 1977 roku Kościół zatwierdził treść objawień jako autentyczną. 2 lutego 1970 roku papież Paweł VI nadał kościołowi w Gietrzwałdzie tytuł i godność Bazyliki Mniejszej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Orędzie gietrzwałdzkie wczoraj i dziś (red. Katarzyna Parzych). Olsztyn: Warmińskie Wydawnictwo Diecezjalne, 2005, s. 21–22. ​ISBN 83-88348-46-9​.
  2. Polska pielgrzymuje. Fenomen na skalę europejską, ekai.pl [dostęp 2017-11-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wojciech Materski. Polska Matka Boska. „Polityka”. Wydanie specjalne 2/2008, s. 43, 2008. ISSN 1730-0525. 
  • Ks. January Żelawski: Opowieść o zapomnianym Gietrzwałdzie. Wyd. 2 (poprawione). Kraków: Wydawnictwo Instytutu Teologicznego Księży Misjonarzy, 2006. ​ISBN 978-83-7216-457-5​.
  • Orędzie gietrzwałdzkie wczoraj i dziś (red. Katarzyna Parzych). Olsztyn: Warmińskie Wydawnictwo Diecezjalne, 2005. ​ISBN 83-88348-46-9​.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]