Szarytki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szarytki
Dewiza: Miłość Chrystusa Ukrzyżowanego przynagla nas!
Herb zakonu
Pełna nazwa

Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo

Nazwa łacińska

Institutum Puellarum Caritatis S. Vincenti a Paulo

Skrót zakonny

SM, FdlC, DC, HdC

Wyznanie

katolickie

Kościół

rzymskokatolicki

Założyciel

Wincenty a Paulo
Ludwika de Marillac

Data założenia

1633

Data zatwierdzenia

1668

Liczba członków

21 002 (2006)

Strona internetowa
Siostra Gabriela Batke w habicie z charakterystycznym czepcem (kornetem) noszonym przez siostry do 1964
Szarytki na świecie

Szarytki (także wincentynki, siostry miłosierdzia), oficjalnie Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo – żeńskie, katolickie stowarzyszenie życia apostolskiego założone przez Wincentego a Paulo i Ludwikę de Marillac[1], najliczniejsze na świecie (18 832 siostry w 96 krajach świata, na pięciu kontynentach[2]).

Celem zgromadzenia jest pomaganie chorym i słabym m.in. przez prowadzenie szpitali, pielęgnowanie chorych w ich domach oraz działalność charytatywną.

Historia[edytuj | edytuj kod]

  • 29 listopada 1633 – powstanie zgromadzenia we Francji, zatwierdzone przez papieża w 1668
  • 1652 – św. Wincenty a Paulo wysyła szarytki do Warszawy na prośbę żony polskiego króla Jana Kazimierza, Ludwiki Marii Gonzagi
  • 1659 – założenie pierwszego domu sióstr w Warszawie (przy ul. Tamka 35)
  • 1712 – utworzenie Prowincji Polskiej Sióstr Miłosierdzia z Domem Centralnym w Warszawie
  • 1789–1799 – w czasie rewolucji francuskiej zakazano działalności zgromadzenia, a wiele sióstr, będących dziś męczennicami skazano na śmierć, sześć spośród nich zostało beatyfikowanych (w okresie napoleońskim zezwolono zgromadzeniu na kontynuowanie działalności)
  • Czasy zaborów – podział Prowincji Polskiej zgodnie z granicami zaborów
  • 1796–1842 – funkcjonuje Prowincja Litewska
  • 1799 – utworzenie Prowincji Galicyjskiej
  • 1850 – utworzenie Prowincji Poznańskiej
  • 1859 – przeniesienie Domu Centralnego Prowincji Galicyjskiej ze Lwowa (ostatnią przełożoną tej prowincji w latach 1846–1859 była s. Łucja Borowska † 1864 we Lwowie, tłumaczka dzieł o objawieniach) do Krakowa (stąd późniejsza, używana do dziś nazwa Prowincja Krakowska)
  • 1863 – utworzenie głównej siedziby Zarządu Prowincji Poznańskiej w Chełmnie (stąd późniejsza nazwa Prowincja Chełmińska, obecnie Chełmińsko-Poznańska); pomoc rannym w powstaniu styczniowym
  • 1870 – uniknięcie kasaty mimo udzielania pomocy rannym powstańcom styczniowym (wydanie carskiego ukazu z 7 sierpnia, zatwierdzającego Zgromadzenie)[3]
  • 1877–1878 – opieka polskich szarytek nad chorymi i rannymi w wojnie rosyjsko-tureckiej, przewożonymi pociągiem sanitarnym z Jassów do szpitali w Moskwie, Charkowie, Warszawie, Kownie, Berdyczowie, Kijowie i in.[3]

Objawienia[edytuj | edytuj kod]

Zgromadzenie szarytek w Polsce[edytuj | edytuj kod]

  • Prowincja Chełmińsko-Poznańska
  • Prowincja Krakowska
  • Prowincja Warszawska

W 2012 siostry szarytki w Polsce świętowały 300 lat polskiej prowincji. Z tej okazji powstał pełnometrażowy film fabularny Droga, opowiadający o pracy sióstr w Polsce[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wielka Ilustrowana Encyklopedja Powszechna. T. XVIII: Victor-Żyżmory. Kraków: Gutenberga, 1932, s. 144.
  2. The Daughters of Charity of Saint Vincent de Paul – Where Are We. filles-de-la-charite.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-29)]..
  3. a b Helena Anna Jurczak. Siostra Augusta Sikorska (1834-1919). „Nasza Przeszłość: studia z dziejów Kościoła i kultury katolickiej w Polsce”. 86, s. 247–310, 1996. Instytut Teologiczny Księży Misjonarzy. ISSN 0137-3218. 
  4. Premiera filmu „Droga”.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]