Oldenburg in Holstein

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Oldenburg in Holstein
Ilustracja
Herb
Herb
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy Szlezwik-Holsztyn
Burmistrz Martin Voigt
Powierzchnia 39,67 km²
Wysokość 12 m n.p.m.
Populacja (31.12.2008)
• liczba ludności
• gęstość

9 663
244 os./km²
Nr kierunkowy 04361
Kod pocztowy 23758
Tablice rejestracyjne OH
Plan Oldenburg in Holstein
Plan Oldenburg in Holstein
Położenie na mapie Szlezwika-Holsztynu
Mapa lokalizacyjna Szlezwika-Holsztynu
Oldenburg in Holstein
Oldenburg in Holstein
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Oldenburg in Holstein
Oldenburg in Holstein
Ziemia 54°18′N 10°53′E/54,300000 10,883333
Strona internetowa
Portal Portal Niemcy
Słowiański "Oldenburgen Wall"

Oldenburg in Holstein, Oldenburg i. H.miasto w Niemczech w kraju związkowym Szlezwik-Holsztyn, w powiecie Ostholstein, siedziba urzędu Oldenburg-Land. W 2008 r. liczyło 9 663 mieszkańców.

Toponimia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa Oldenburg jest dosłownym tłumaczeniem pierwotnej połabskiej nazwy Starigard „stary gród”. Pośrednią nazwą była wzmiankowana w źródłach nazwa Aldinborg. Na język polski tłumaczona jest jako Stargard Wagryjski[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Oldenburg założony został jako główne miasto Wagrów, najbardziej na północny-zachód wysuniętego plemienia Obodrytów. Z tych czasów pochodzi tzw. Wał Oldenburski, datowany na rok 700. W końcu VIII w. gród znacznie rozszerzony ku wschodowi, gdzie wzniesiono rezydencję słowiańskiego księcia; od południa rozwinęło się otwarte podgrodzie. W połowie X w. wzniesiono nową rezydencję w zachodniej części grodu. W 968 zlokalizowano tu siedzibę biskupa, a we wschodniej części grodu wzniesiono kościół, który został zniszczony w 1000 roku oraz ponownie w 1066 roku.
Adam z Bremy w 1076 roku opisał gród w swojej kronice następująco: „Aldinborg civitas magna Sclavorum, qui Waigri dicuntur, sita est iuxta mare, quod Balticum sive Barbarum dicitur, itinere die. .. ab Hammaburg“ czyli Starigard jest wielkim grodem Słowian zwanych Wagrami, który położony jest w pobliżu morza nazywanego Barbarum albo Bałtykiem, o dzień drogi od Hamburga.
Gród zniszczony został na przełomie 1148 i 1149 roku. Około 1150 roku zbudowano kościół. Siedzibę biskupa ok. 1160 przeniesiono do Lubeki.
Na początku XIII w. hrabiowie Holsztynu wznieśli na terenie słowiańskiego grodu nowe założenie obronne, zniszczone w końcu tego wieku. Wokół targu na podgrodziu rozwinęło się niemieckie osiedle, które w 1233 otrzymało prawa miejskie od hrabiego Adolfa IV[2].

Współpraca[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Jerzy Strzelczyk: Mity, podania i wierzenia dawnych Słowian. Poznań: Rebis, 2007, s. 163. ISBN 978-83-7301-973-7.
  2. http://encyklopedia.pwn.pl/haslo/Stargard-Wagryjski;3979090.html