Otton II (książę szczeciński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Otton II
książę szczeciński
Okres panowania od 1413
do 1428
Poprzednik Świętobor I
Następca Kazimierz V
Dane biograficzne
Dynastia Gryfici
Data urodzenia ok. 1380
Data śmierci 27 marca 1428
Ojciec Świętobor I
Matka Anna
Żona Agnieszka

Otton II (ur. ok. 1380, zm. 27 marca 1428[1]) – książę szczeciński, syn Świętobora I z rodu Gryfitów. Panował w latach 1413-1428 współrządząc wraz z bratem Kazimierzem V.

Życie i panowanie[edytuj]

W 1393, w wieku 14 lat, został z inicjatywy króla niemieckiego i czeskiego Wacława IV obrany przez kapitułę ryską na arcybiskupa Rygi[2]. Papież Bonifacy IV poparł jednak na to stanowisko krzyżackiego kandydata Jana Wallenrode, który w październiku 1393 zajął miasto. W odpowiedzi, 10 września 1395 Świętobor I zawarł sojusz z Władysławem Jagiełłą przymierze, w celu zbrojnej rozprawy z Krzyżakami oraz interesie syna. W lutym 1396 wojska litewsko-ruskie pod wodzą Witolda zajęły Rygę i osadziły na stolcu arcybiskupim – Ottona, jako koadiutora, który wraz z ojcem i bratem zawarł sojusz z Litwą. Jednak 23 lipca 1396 Witold zawarł porozumienie z Krzyżakami i Otton musiał latem 1397 opuścić Inflanty. Tytułu ryskiego arcybiskupa-koadiutora używał nadal do 1411, gdy zrezygnował zeń dla zawarcia małżeństwa z Agnieszką, córką Jana II, księcia meklemburskiego na Stargardzie i Sternbergu oraz Katarzyny-Wilheidy, córki Olgierda, wielkiego księcia litewskiego. Małżeństwo pozostało bezpotomne[3][4].

W 1409 został wraz z bratem dopuszczony przez ojca do współrządów, a dwa lata później sprawował regencję podczas wyprawy ojca do Ziemi Świętej (faktyczne rządy w księstwie, wraz z bratem, objął po śmierci Świętobora I w 1413)[4][5]. W 1412 brał udział w konflikcie zbrojnym z namiestnikiem brandenburskim Fryderykiem I, którego przy pomocy mieszczan szczecińskich pokonał 24 października w bitwie na Grobli Kremskiej[2][6].

Dalsze wypadki konfliktu z Brandenburczykami doprowadziły do zagarnięcia przez nich części Marchii Wkrzańskiej w 1414, a trzy lata później Księstwo Szczecińskie zostało uznane za lenno Marchii Brandenburskiej. Nigdy jednak nie doszło do uznania przez książąt szczecińskich – zwierzchności nad księstwem[2]. W 1420, mimo poparcia rycerstwa wielkopolskiego pod wodzą Jana z Czarnkowa, książę szczeciński poniósł klęskę, na skutek czego utracił kilka miast w Marchii Wkrzańskiej. Pięć lat później, wznowił działania wojenne z Brandenburczykami, przy poparciu Zygmunta Luksemburskiego, króla niemieckiego, które zakończyły się pokojem w Eberswalde (1427). Otton II odzyskał część ziemi wkrzańskiej[6].

Zmarł 27 marca 1428. Został pochowany w kościele zamkowym św. Ottona w Szczecinie[5][7][2].

Genealogia[edytuj]

Barnim III Wielki
ur. przed 1300
bądź w okr. 1303–1304
zm. 24 VIII 1368
Agnieszka
ur. na przeł. 1318/1319
zm. po 2 VI 1371
Albrecht Piękny
ur. ok. 1319
zm. 4 IV 1361
Zofia
ur. ok. 1323
zm. 1372
         
     
  Świętobor I
ur. ok. 1351
zm. 21 VI 1413
Anna
ur. zap. 1360
zm. w okr. 18 IV–17 X 1391
     
   
Otton II
(ur. ok. 1380, zm. 27 III 1428)


Przypisy

  1. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 414-416.
  2. a b c d K. Kozłowski, J. Podralski, Gryfici. Książęta Pomorza Zachodniego, s. 95.
  3. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 414-415.
  4. a b J. W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, s. 337.
  5. a b E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 415.
  6. a b J. W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, s. 338.
  7. J. W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, ss. 337-338.

Bibliografia[edytuj]

Opracowania[edytuj]

Literatura dodatkowa (online)[edytuj]

Poprzednik
Świętobor I
Pommernwappen.jpg książę szczeciński
1413-1428
Pommernwappen.jpg Następca
Kazimierz V