Pasmo Solnisk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fragment Pasma Solnisk. Widok spod Magurki
Od lewej Wojewodowa Góra i Czepelówka, pod nimi dolina Stryszawki

Pasmo Solniskpasmo górskie położone pomiędzy doliną Lachówki a doliną Stryszawki. Na mapach i w przewodnikach turystycznych zwykle zaliczane jest do Beskidu Żywieckiego[1][2], jednak według Jerzego Kondrackiego, autora regionalizacji geograficznej Polski pasmo to jest częścią Pasma Przedbabiogórskiego i wraz z nim należy do Beskidu Makowskiego[3].

Nazwa pasma pochodzi od drugiego pod względem wysokości szczytu – Solnisk (849 m n.p.m.). Pasmo ciągnie się od doliny górnej Koszarawy, przepływającej przez miejscowość Koszarawa, w północno-wschodnim kierunku do ujścia Lachówki do Stryszawki. W tym kierunku wyróżnia się w nim następujące wzniesienia: Czarną Górę (lub Cichą Górę, najwyższy szczyt pasma – 858 m), Kobylą Głowę (841 m), Opuśnioka (819 m), Solniska (849 m), Jaworzynę (lub Dzikasową Górę, 825 m), Wojewodową Górę (656 m) i Czepelówkę (610 m). Doliny Lachówki i Stryszawki z trzech stron otaczają Pasmo Solnisk, tworząc naturalne granice oddzielające go od sąsiednich pasm. Na swoim południowym końcu Pasmo Solnisk łączy się przez przełęcz Cichą (775 m) z Pasmem Jałowieckim[2].

Pasmo Solnisk jest w większości zalesione, jednak w wyniku kilkuwiekowego osadnictwa lasy w dolnej części stoków zostały wycięte i przeznaczone na pola uprawne Stryszawy, Lachowic i Koszarawy. W niektórych miejscach pola i osady ludzkie dochodzą na sam grzbiet pasma. Wiele jest również polan, w ostatnich czasach już nieużytkowanych i stopniowo zarastających lasem[1].

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny niebieski Lachowice – Wsiórz – Opuśniok – przełęcz Cicha – Jałowiec
szlak turystyczny zielony przełęcz Hucisko – SST Pod Solniskiem – Wsiórz – Siwcówka
Ścieżka krajoznawcza - żółta.svg (szlak chatkowy): Koszarawa-Cicha Siurówka (PKS) – przełęcz Cicha – SST Pod SolniskiemStryszawa Górna Roztoki (PKS)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Stanisław Figiel, Piotr Krzywda: Beskid Żywiecki. Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2006. ISBN 83-89188-59-7.
  2. a b Beskid Śląski i Żywiecki. Mapa 1:50 000. Kraków: Wyd. „Compass”, 2011. ISBN 978-83-7605-084-3.
  3. Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 1998. ISBN 83-01-12479-2.