Koszarawa (rzeka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Koszarawa
Ilustracja
Koszarawa w Przyborowie.
Kontynent Europa
Państwo  Polska
Województwo  śląskie
Rzeka
Długość 33,7 km
Źródło
Miejsce zbocza Jałowca
Wysokość 1000 m n.p.m.
Ujście
Recypient Soła
Miejsce Żywiec
Wysokość 344 m n.p.m.
Współrzędne 49°41′01,6″N 19°11′48,0″E/49,683778 19,196667
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
ujście
ujście
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ujście
ujście

Koszarawarzeka górska, prawy dopływ Soły. Jej źródłowe potoki spływają z zachodnich stoków Jałowca, północno-zachodnich Przełęczy Suchej i północno-wschodnich Lachowego Gronia. Najwyżej położone źródła znajdują się na wysokości około 1000 m. Początkowo spływa w północno-zachodnim kierunku pomiędzy grzbietami Jałowca i Lachowego Gronia, później zakręca w południowo-wschodnim kierunku przepływając przez miejscowość Koszarawa. W miejscowości Przyborów znów zmienia kierunek na północno-zachodni, przepływa przez miejscowości Mutne, Pewel Mała i Świnna. W centrum miasta Żywiec, na wysokości 344 m uchodzi do Soły[1][2].

Koszarawa przepływa przez tereny trzech gmin Koszarawa, Jeleśnia, Świnna i Żywiec. Pod względem geograficznym koryto rzeki i jej zlewnia znajdują się w trzech mezoregionach. Od źródeł aż do ujścia potoku Przybyłka jest to Beskid Makowski (Pasmo Przedbabiogórskie), od ujścia Przybyłki do zachodnich podnóży Pasma Pewelskiego Koszarawa tworzy granicę między Beskidem Makowskim a Beskidem Żywieckim, wreszcie po opuszczeniu gór, wypływa na Kotlinę Żywieckią[3].

Nazwa rzeki pochodzi z języka wołoskiego[4] (por. rum. coşar – "stodoła, obora"), na Podhalu i w Beskidach polskich koszar oznacza "przenośną zagrodę dla owiec"[5].

Największe dopływy to: Bystra (lewy), Krzyżówka (lewy), Pewlica (prawy), Sopotnia (lewy). Długość całkowita wynosi 33,7 km[1].

Rzeka Koszarawa w Przyborowie

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Beskid Śląski i Żywiecki. Mapa 1:50 000. Kraków: Wyd. „Compass”, 2011. ISBN 978-83-7605-084-3.
  2. Geoportal. Mapa topograficzna i satelitarna. [dostęp 2012-01-10].
  3. Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 1998. ISBN 83-01-12479-2.
  4. Wymienione w publikacji w języku rumuńskim: dr. Simona Condurateanu "Istorie şi toponimie românească în Carpaţii situaţi în afara României", Dacia Magazin nr 58, maj 2008, [1]
  5. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.