Pegasus 3

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pegasus 3
Pegasus satellite.jpg
Satelita Pegasus wraz z drugim członem rakiety Saturn I na orbicie – wizja artystyczna
Indeks COSPAR 1965-060A
Zaangażowani NASA
Rakieta nośna Saturn I Block 2 SA-10
Miejsce startu Cape Canaveral Air Force Station, Stany Zjednoczone
Orbita
(docelowa, początkowa)
Perygeum 535 km
Apogeum 567 km
Okres obiegu 95,5 min
Nachylenie 28,8°
Czas trwania
Początek misji 30 lipca 1965 (13:00 UTC)
Powrót do atmosfery 4 sierpnia 1969
Wymiary
Masa całkowita 10 500 kg (razem z członem SIV rakiety Saturn),
masa satelity 1451,5[1] kg

Pegasus 3 – trzeci, zarazem ostatni sztuczny satelita badawczy związany z praktyczną realizacją programu Apollo, wprowadzony na orbitę w ramach programu Pegasus. Wystrzelony w trakcie próby z rakietą Saturn I Block 2 w dniu 30 lipca 1965 roku (lot nosił nazwę Saturn–Apollo 10).

Cele misji[edytuj | edytuj kod]

  1. Pomiar strumienia meteoroidów i mikrometeoroidów praktycznie poza atmosferą Ziemi.
  2. Określenie penetracji paneli satelity przez mikrometeoroidy dla trzech różnych grubości warstwy aluminium.
  3. Pomiar zmiany w położeniu satelity po uderzeniach mikrometeoroidów.

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Pegasus 3 wystartował ze stanowiska 37B na Przylądku Kennedy'ego na Florydzie 30 lipca 1965 roku. Ze względu na duże rozmiary, satelita zajmował zarówno przestrzeń w makiecie modułu serwisowego statku Apollo, jak i w drugim członie rakiety (SIV). Zaprojektowany do badania zagrożenia zderzeniami z mikrometeoroidami na orbicie okołoziemskiej. Satelita został zbudowany w Huntsville, przez ten sam zespół NASA, który zajmował się rakietami Saturn[2]. Na orbicie znalazł się w 640,252 sekundzie lotu i zgodnie z założeniami misji nie oddzielił się od drugiego członu rakiety Saturn I, lecz razem z nim krążył po orbicie. Początkowe parametry orbity: perygeum - 535 km, apogeum - 567 km, kąt nachylenia orbity - 28,8° oraz czas obiegu - 95,5 min. Wszystkie systemy satelity działały sprawnie, a rozłożenie paneli odbyło się zgodnie z planem. Rozpiętość paneli po rozłożeniu wynosiła 29,3 m, a szerokość 4,3 m[1].

W połowie 1968 roku została wyłączona aparatura, ponieważ znacznie przekroczono planowany okres aktywnego działania, a uzyskane wyniki wykazały, że założenia konstrukcyjne w odniesieniu do ochrony statków Apollo przed mikrometeorytami są wystarczające. Satelita uległ dezintegracji przy ponownym wejściu w atmosferę ziemską 4 sierpnia 1969[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Pegasus 3 (ang.). W: NSSDC Master Catalog [on-line]. NASA. [dostęp 2013-08-18].
  2. Robert Godwin: Apollo. Początek programu. Warszawa: Prószyński Media Sp. z o.o., 2011, s. 7. ISBN 978-83-7648-831-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • E. Staniewski, R. Pawlikowski, 15 lat podboju Kosmosu 1957-1972
  • Kopernik, Astronomia, Astronautyka. Przewodnik encyklopedyczny, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1973, s. 217
  • Kosmonautyka, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1971, s. 287